Van beesten we minachten als zielloos,
in bos, veld en kuil,
de schreew roept uit als getuige,
de zielloosheid van mensen.
De afbeeldingen in deze film zijn geen geïsoleerde gevallen.
Al het materiaal, tenzij anders vermeld, werd gefilmd in Australië, maar in
meeste gevallen, wijzen op industrie standaards over de westerse wereld.
De meeste mensen beschouwen zichzelf als dieren vrienden.
Wij beschouwen ze niet als onderwerp
maar als gecompliceerde wezens met wie we de planeet delen,
onze levens,
onze huizen.
Wij nemen plezier van hun plezier,
wij suffer over hun pijn
vieren hun intelligentie en hun individualiteit
als wij ze welkom heten in onze families,
of vereren ze in hun natuurlijke staat.
De gedachte om ze onnodig schade of lijden te veroorzaken, is voor velen ondraaglijk.
Zo voor deze die ons voeden, kleden en ons vermaken,
kiezen wij om een vertelling te volgen dat vermindert
of helemaal hun lijden uitschakelt.
De pittoreske familieboerderij en de iconische, liefhebbende boer.
Een humaan en pijnloos einde, een kleine prijs gelukkig betaald voor een goed geleefd leven.
Een regeling van wederzijds voordeel.
Verborgen door dit verhaal, uit het oog uit het hart,
ze zijn geen individuen meer, het meest alleen bekend als vee,
gezichtsloze productie-eenheden in a systeem van onbegrijpelijke schaal,
vrijgesteld van de wreedheid wetten dat bescherm onze gezelschapsdieren.
Hun lijden ongezien en ongehoord.
Hun waarde wordt alleen bepaald door hun nut voor de mensheid,
gerationaliseerd door een overtuiging in onze eigen superioriteit
en het idee dat kan gelijk zijn aan goed.
Een begrip dat moet worden betwijfeld.
In de jaren zestig waren about 50.000 varkensbedrijven in Australië.
Vandaag zijn er minder dan 1400,
en toch het totale aantal gefokte varkens en geslacht voor voedsel is toegenomen.
Vanaf 2015 huisden 49 boerderijen 60% van de totale varkensstapel van het land.
De meeste varkens die voor voedsel worden gefokt, beginnen leven in een kraamkist,
een kleine pen met een centrale kooi,
ontworpen om de biggen toe te laten om te voeden van hun moeder, de zeug,
terwijl ze verhindert dat ze zich verplaatst.
De frequentie van doodgeboren of gemummificeerde biggen
neemt over het algemeen toe met elk nest zoals de zeugenlichamen minder worden
in staat om het grote nest te hanteren maten aangemoedigd door de industrie.
10-18% van de biggen die levend worden geboren zullen het niet halen tot het spenen,
bezwijken voor ziekte, uithongering of uitdroging,
of per ongeluk verpletterd worden door hun ingesloten moeders.
Inbegrepen in het dodental zijn de runts van het nest,
die economisch worden beschouwd niet levensvatbaar en gedood door personeel.
Degenen die de eerste paar dagen overleven zijn verminkt zonder pijnverlichting,
hun staarten en tanden geknipt om kannibalisme te verminderen ...
en stukjes gesneden uit hun oren, of labels ingeslagen, als identificatiemiddel.
Ze worden van hun moeders genomen als ze 3-5 weken oud zijn.
De meeste zijn bestemd voor de slacht ongeveer 5 maanden later.
Naarmate ze ouder worden, worden ze bij de teler ondergebracht in pennen, samengepakt in hun eigen afval.
Sommige vrouwelijke varkens worden bewaard om te vervangen de zeugen in de fokcyclus,
zorgvuldig geselecteerd op hun waargenomen vermogen om grote nesten te produceren.
De meeste varkenshouderijen gebruiken kunstmatig inseminatie in plaats van natuurlijke dekking,
omdat het ze laat impregneren tot 30-40 vrouwelijke varkens van een enkel zwijn.
Werknemers verzamelen het sperma door de zwijnen te masturberen,
plaats het vervolgens in de zeugen via een verhoogde katheter bekend als een varkens-ooievaar.
Zwijnen worden nog steeds fysiek gebruikt om te prikkelen de vrouwtjes voorafgaand aan inseminatie,
maar worden verhinderd om daadwerkelijk te paren.
Bij bevestiging van de zwangerschap wordt de zeug verplaatst in een van de twee soorten beperkte behuizing
voor het geheel van haar 16-week dracht.
Zeugenboxen zijn individuele kooien die, zoals in de kraamhokjes,
zeugen kunnen er maar een of twee stappen nemen vooruit of achteruit
en kunnen zich niet omdraaien.
Terwijl ze geleidelijk worden uitgefaseerd door de meerderheid van de piggers in Australië,
zaaiboxen blijven volledig legaal zonder straf voor het opsluiten van zeugen
voor langer dan de vrijwillige limiet van 5 dagen.
Dit is vergelijkbaar met het schijnbare "verbod" op zeugenboxen in de Europese Unie
die eigenlijk maximaal 4 weken erin toestaat per zwangerschap.
Wanneer de keus wordt gegeven, varkens verlichten zichzelf
ver weg van waar ze slapen en eten.
De extreem opsluiting neemt een zware psychologische tol.
Het alternatief, groepshuisvesting,
ziet zwangere varkens gepakt zitten in kleine betonnen hokken.
Een gebrek aan ruimte en stimuli kan eroorzaken dat de varkens agressief worden.
Degenen die in het afvloei systeem vallen door gaten in de vloer
worden overgelaten aan verhongeren of verdrinken in de stroom van afval.
Een week voordat ze moeten bevallen,
worden ze verplaatst naar de kooien met kraamhokken,
waar ze blijven voor de komende 4-6 weken.
Niet in staat om te oefenen, de zeug spieren zullen zwakker worden
waardoor ze moeilijkheden heeft op te staan of liggen.
Om spierverspilling te minimaliseren, zullen werknemers haar dwingen om minstens één keer per dag op te staan.
Ze zal drukplekken ontwikkelen van de harde oppervlakten ...
Of verzakkingen en infecties van de fysieke belasting
van herhaald werpen en slechte omstandigheden ...
... wat ook kan leiden tot gedeeltelijke verlamming,
verhindering dat ze het voedsel bereikt en water aan de voorkant van haar kooi ...
... of kan zelfs leiden tot de dood in de kooi.
Ze zal hulpeloos toekijken als haar biggen ziek worden en sterven,
of verminkt en misbruikt worden door werknemers totdat ze van haar worden weggenomen.
Ze zal deze cyclus verdragen vier keer over twee jaar
voordat ze wordt vervangen en naar de slacht gestuurd,
of gedood en gedumpt op het terrein.
De term "gefokt vrije uitloop" betekent eenvoudigweg dat varkens buiten in kleine hutten worden geboren,
maar brengen dan de rest van hun leven door in loodsen,
geconfronteerd met dezelfde overbevolking, gezondheid en gedragsproblemen zoals bij elke varkenshouderij,
terwijl ze diep in hun afval zitten.
In staat om 10-12 jaar te leven, de meeste varkens worden gedood op slechts 5-6 maanden oud,
ingepakt op transport vrachtwagens op de varkensstal
en vaak lange afstanden afgelegd naar het slachthuis
zonder voedsel, water of bescherming van extreem hitte of kou.
In het slachthuis zullen ze wachten in kleine betonnen of metalen houdpennen,
meestal 's nachts, nog steeds zonder voedsel en met beperkte of geen toegang tot water.
In de ochtend zijn ze krachtig gedreven naar de kill-vloer,
vaak met een elektrische schuif machine.
De meest gebruikelijke manier van bedwelmen en het doden van varkens in Australië,
gebruikt bij alle grote varkensslachterijen en aangeprezen als de meest "humane" en efficiënte optie,
is de kooldioxide gaskamer.
Een systeem van roterende kooien verlaagt de volledig bewuste varkens twee of drie tegelijk
in de zwaar geconcentreerde gas,
die hun ogen begint te verbranden, neusgaten, sinus, keel en longen
terwijl ze verstikken.
Lagere concentraties koolstofdioxide zou minder pijn en stress veroorzaken,
maar zou veel langer duren om de varkens bewusteloos te maken,
dus economisch niet mogelijk.
Zeugen worden een voor een de kamergondels ingestuurd.
Vanwege hun formaat, de gas is minder effectief,
met een deel dat gedeeltelijk bewust is,
in welk geval ze ook achteraf elektrisch bedwelmd kunnen worden.
Uitgegooid aan de andere kant van de kamer,
de kelen van de varkens worden doorgesneden en ze worden uitgebloed.
Elektrisch bedwelmen, gebruikt in kleinere slachthuizen,
heeft een veel hogere faalkans.
Onjuiste stroomsterkte, positionering van de knaller, of tijdsduur toegepast,
of het knippen van de keel niet snel genoeg,
kan ertoe leiden dat het varken louter is verlamd en niet in staat om te bewegen
terwijl nog steeds in staat van pijn voelen,
of het herwinnen van bewustzijn tijdens het uitbloeden.
Knipperen en ritmische ademhaling zijn sterke indicaties van bewustzijn.
Stuk voor stuk worden ze tegenover elkaar geplukt.
Captive-bolt-pistolen zijn een andere optie gebruikt door kleinere slachthuizen.
De doordringende variëteit vuurt een staaf af door de schedel van het dier
om hun hersenen permanent te beschadigen,
en te voorkomen het herwinnen van bewustzijn,
terwijl niet-penetrerende boutpistolen everen bot trauma net als een hamer.
Effectieve bedwelming vereist de pistool om schuin en gepositioneerd te zijn
op het juiste deel van het hoofd,
wat vaak moeilijk is als het hoofd niet in bedwang is.
Getuige geweest van hun nest partners die voor hen worden gedood,
of kunnen ruiken het bloed op de vloer,
zijn ze terughoudend om de knockbox in the gaan.
Het schietpistool is zelfs minder effectief bij grotere varkens, zoals zeugen.
Voor hen kan een geweer zijn gebruikt als een alternatief.
In dit geval, nauwkeurigheid is nog moeilijker.
Nadat ze zijn uitgebloed,varkens worden in de bakken met kokend water gegooid
om hun huid te verzachten en verwijder borstelharen en haar.
Degenen die niet zijn verdoofd en goed gedood uiteindelijk sterven door verdrinking.
De afvalproducten - de huiden, botten, hoeven, ingewanden en vet -
worden geretourneerd naar de weergave fabriek om in reuzel te veranderen
voor gebruik in voedsel, zeep, smeermiddelen en biobrandstof,
of in andere producten zoals gelatine.
Wilde varkens werden geïntroduceerd in Australië met de Eerste Vloot,
en bezetten nu rond de 40 procent van het land,
voornamelijk in Queensland en New South Wales.
De praktijk van 'varkenshondenvallen' houdt in jagers die agressief getrainde honden vrijlaten
om levende varkens te traceren, jagen en mishandelen,
ze vast te houden
totdat de jagers in staat zijn ze te vangen en af te maken met een mes.
Ondanks wilde varkens uitgeroepen tot een plaagdier,
het is niet ongebruikelijk voor jagers om vrij te geven jonge biggetjes in nationale parken
zodat ze later terug kunnen komen om op hen te jagen.
Voor legkippen, leven begint bij de broederij.
Eieren verzameld van de moedervogels zijn opgeslagen, geïncubeerd en gearceerd over 31 dagen.
De mannelijke en vrouwelijke kuikens zijn gesorteerd op afzonderlijke transportbanden.
Hier bij de grootste broederij van Australië, zijn ze genetisch gemodificeerd
om de mannetjes een andere kleur te geven dan de vrouwtjes, waardoor ze snel kunnen worden gesorteerd.
Onmogelijk ooit zelf eieren te produceren
en een heel ander ras dan de kippen gebruikt voor vlees,
de mannelijke kuikens zijn beschouwd als afvalproducten,
zoals elke vrouw die wordt waargenomen om misvormd of zwak te zijn.
Ze zijn gesorteerd op een afzonderlijke transportband van de gezonde vrouwtjes
in hun eerste dag van het leven, en verzonden naar een industriële menger genaamd een snijverdeler.
Deze praktijk is legaal en genoemd als humaan door de RSPCA.
Kleinere broederijen kunnen koolstofdioxide gebruiken
of gewoon de kuikens verstikken in plastic zakken.
Alle commerciële eierenboerderijen -
kooied, schuur gelegd, vrije uitloop, organisch, RSPCA-goedgekeurd -
hebben betrekking op het doden van mannelijke kuikens,
tot een totaal van ongeveer 12 miljoen per jaar in Australië.
Ondertussen gaan de gezonde vrouwtjes door naar pijnlijke, ontsnavel machines.
Kippen worden ontsnaveld om de schade te minimaliseren die ze elkaar kunnen berokkenen
in de opsluiting van eierkwekerijen.
De kuikens worden vervolgens in bakken gestapeld en getransporteerd naar fokboerderijen,
waar ze 4 maanden zullen blijven totdat ze beginnen met het leggen van eieren.
Een klein aantal mannen worden van de snijverdeler bespaard
om te serveren met een selectie van kippen als oudervogels,
het leggen en bevruchten van de eieren voor de broederij.
De andere kippen worden gestuurd naar boerderijen met eieren in het hele land.
Ongeveer tweederde van de 18 miljoen leg kippen op een gegeven moment in Australië
zijn ondergebracht in batterijkooien.
Elke schuur kan maximaal 100.000 kippen bevatten, met tussen de 4 en 20 per kooi,
elke kip krijgt een kleinere ruimte dan een A4-vel papier.
Ze zijn niet in staat om hun vleugels uit te slaan of om welk natuurlijk gedrag dan ook uit te drukken
zoals stof baden, hoog zitten of foerageren.
Door tientallen jaren genetisch manipulatie en selectief fokken,
ze leggen bijna elke dag een ei voor een totaal van maximaal 330 per jaar,
vergeleken met de 10-15 dat een wilde kip zou leggen.
Naarmate ze ouder worden, de slechte omgeving en fysieke stress bij het regelmatig leggen van eieren
eist hun gezondheid, aangegeven met het geleidelijke verlies van al hun veren
en een steeds bleeker kam die bloedarmoede suggereert.
Sterfgevallen in de kooien komen vaak voor,
en vanwege de omvang van de faciliteiten kan gemakkelijk worden gemist voor lange tijd
de overlevende kippen dwingen om te leven bovenop de rottende karkassen.
Nieuwere kooisystemen verzamelen de ontlasting op transportbanden onder de kooien,
terwijl oudere systemen dit toestaan om het eronder op te stapelen.
Vogels die erin slagen om uit de kooien te ontsnappen sterven in deze mestputten.
Op 18 maanden oud, na het leven in de kooi voor meer dan een jaar, hun eiproductie
zal aanzienlijk vertraagd zijn genoeg om als "uitgeput" te worden beschouwd.
Ze zijn "ontvolkt" - getrokken uit de kooien en gevuld in kratten,
vaak resulterend in botbreuken vanwege ruwe behandeling.
Hoe vaak breken hun botten?
Elke keer als ik er een heb, zijn ze kapot.
Elke keer.
Stop met je geklaag of Ik zal je andere been breken
Ze worden ofwel vergast tot de dood en dan begraven of terug gegeven,
of verzonden naar het slachthuis, en vervangen door nieuwe 4-maanden oude kippen.
Tot 2016,
er waren geen nationale normen op wat kan worden beweerd als scharreleieren.
Nu worden boerderijen met vrije uitloop afgetopt bij een maximale buitendichtheid
van 10.000 kippen per hectare - één per vierkante meter -
hoewel ze nog steeds het grootste deel van hun tijd doorbrengen samen verpakt in grote loodsen.
Kippen natuurlijkerwijze vormen pikorde en leven binnen een sociale hiërarchie, een pikorde genoemd,
maar kunnen alleen herkennen ongeveer 100 andere kippen.
In loodsen of schuren met duizenden andere vogels,
hun onvermogen om dit pikorde te handhaven leidt tot chaos.
De zwakke vogels worden gepikt zonder te kunnen ontsnappen.
Ziekte verspreidt zich snel.
Een uitbraak van aviaire influenza op een Nieuw Zuid-Wales vrije uitloop eierboerderij in 2013,
vermoedelijk gecontracteerd door wilde eenden,
leidde tot het ruimen van meer dan 400.000 gekweekte kippen.
Veel van de grotere vrije uitloopbedrijven hebben ook kooi-boerderijen op hetzelfde terrein,
met de eieren van beide eindigen op in dezelfde verpakkingsloods.
Een analyse uit 2009 van Egg Corporation gegevens duiden aan dat zoveel
als een op de zes eieren verkocht als "vrije uitloop" werden gelegd door gekooide of schuur kippen.
Zoals bij gekooide boerderijen,
scharrelkippen worden naar de slacht gestuurd vanaf slechts 18 maanden oud,
ver van hun 10 jaar natuurlijke levensduur.
In het slachthuis zijn de kippen gekluisterd ondersteboven op een bewegende lijn.
Ze worden neergelaten in een bad van geëlektrificeerd water om ze te verdoven
voordat hun keel was gesneden door een geautomatiseerd mes,
maar als ze hun hoofd opheffen, kunnen ze het verdovingsbad missen,
en zin het mes volledig bewust
en uiteindelijk verdrinken in gloeiend heet water verder in het proces.
De geslachte kippen komen grotendeels terecht in kipvleesproducten van lagere kwaliteit
zoals gehakt, of in pluimveemeel voor gebruik in huisdierenvoeding
of om terug te voeren naar landbouwhuisdieren.
Kippen gefokt voor vlees, bekend als slachtkuikens,
zijn een groter ras dan eierleggers,
ontworpen door menselijk ingrijpen om snel te groeien tot enorme maten.
Hun korte leven begint bij een vleeskuikenbroederij.
Terwijl zowel de mannetjes als de vrouwtjes worden gebruikt door deze industrie,
deze broederijen gebruiken ook macerators ...
of gaskamers,
voor zwakke of vervormde vogels die niet naar verwachting het slachtgewicht bereiken.
De overlevende eendagskuikens zijn getransporteerd naar vleeskuikenboerderijen.
Vanaf 2016 waren er 530 vleeskuikenbedrijven in Australië,
samen leven op elk willekeurig moment een totale populatie van ongeveer 90 miljoen vogels.
Elk schuurtje bevat veertig tot zestigduizend.
Binnen hun eerste week van het leven, sterftecijfer van 4-6% is normaal,
gelijk aan 1600 tot 3600 dode kuikens per schuur, ongeveer 200-500 per dag.
De meerderheid hiervan zal worden dood gevonden door arbeiders,
anderen die zwak of gewond lijken worden levend gedood of weggegooid.
"Ik heb er 465 gedood"
"Was in de buurt van 1000 vogels Ik heb in 3 schuren gedood"
"Het zijn niet alleen de zieken die ik vermoord"
"Ik vermoord dingen die nog steeds lopen"
"maar ik weet dat het niet goed is"
"Maakt het uit of ze nog steeds hier binnen piepen?"
"Soms plukkel ze ze niet goed af"
"Maar alles wat ik doe is, ik pak ze gewoon aan de achterkant van de nek..."
"Je weet dat je het goed hebt gedaan want er is geen tjilpen"
"Nek is gebroken"
"Kan niet tjilpen"
"Je weet dat je het goed hebt gedaan wanneer hij niet kan tjilpen"
Naarmate ze groter worden, vullen ze snel de beschikbare ruimte in de schuur in,
leven onder een opeenhoping van hun eigen ontlasting.
Het sterftecijfer vertraagt, maar gestorvenen zijn nog steeds een regelmatig voorval.
Niet ver van de loodsen, de lichamen worden opgestapeld en gecomposteerd.
Selectief fokken, gebrek aan trainen als gevolg van overbevolking,
kunstlicht en het zware gebruik van antibiotica die de opname van voedsel verbeteren,
hebben geresulteerd in moderne vleeskuikens
het bereiken van een slachtklaar gewicht van 3 kilogram in slechts 35 dagen,
een dramatische toename van een natuurlijke piek van 2 kg in 96 dagen.
Hun lichamen hebben grote moeite om te gaan met deze extreme fysieke druk,
skeletale, cardiale en vaak voorkomende stofwisselingsstoornissen zijn alledaags.
Van degenen die in het slachthuis komen, 90% heeft een opvallend abnormaal looppatroon.
De schuurtjes worden niet schoongemaakt voor de hele cyclus van 5 tot 7 weken,
waardoor een hoge concentratie ammoniak ontstaat die hun huid kunnen irriteren en verbranden
en belemmeren hun ademhalingssysteem.
Kippen verkocht onder de RSPCA goedgekeurd label
krijgen een enkele stok lopend in het midden van de schuur,
maar anders de voorwaarden en proces zijn identiek.
Depopulatie vindt plaats bij weinig licht omstandigheden midden in de nacht,
wanneer de vogels het rustigst zijn en niet in staat om te zien wat er gebeurt.
Ze worden meestal gepakt met de hand door contractteams
en gestopt in plastic kratten,
de kratten worden vervolgens op vrachtwagens opgetild voor transport naar het slachthuis.
Net als de legkippen worden ze grofweg aan hun pootjes op de geautomatiseerde beugellijn gehangen ...
dan ondergedompeld in het elektrische verdovingsbad,
met vogels die hun hoofden optillen gaan er volledig bewust door
voordat ze hun keel hebben opengesneden door een roterend mes.
Een arbeider staat klaar met een mes voor vogels die het eerste mes missen.
Gekweekte kalkoenen worden selectief gefokt
om zo groot te worden dat ze niet op natuurlijke wijze paren kunnen,
dus de kalkoen industrie vertrouwt op kunstmatige inseminatie,
hier getoond op een boerderij met vrije uitloop in Victoria
hoewel als standaard praktijk beschouwd
op het kleine aantal Australische kalkoenbroederijen.
Zeer nieuwsgierige vogels,ze zijn opgevoed op dezelfde manier als vleeskuikens,
met 10-14000 per schuur, is gelijk aan zes kalkoenen per vierkante meter.
Genetische veranderingen en kunstmatig verlichting om voer te maximaliseren,
dragen bij tot een groeipercentage twee keer dat van hun wilde tegenhangers.
Ze bereiken snel een gewicht dat hun benen niet kunnen ondersteunen.
Wonend in hun eigen afval, wonden kunnen snel geïnfecteerd raken.
De frequentie van sterfgevallen neemt toe met de leeftijd
tot een gemiddelde van 3-5% voor vrouwen
tegen het einde van hun 12 weeklevensduur in de loodsen,
en 10-12% voor mannen in de buurt van het einde van hun 16-weekse levensduur.
De dode vogels worden verzameld en gedumpt als rotzooi.
De rest wordt naar het slachthuis gebracht,
waar ze worden gestompt, geschopt en geslagen
terwijl ze ondersteboven gekluisterd worden op de slachtlijn.
Kleinere slachthuizen kunnen gebruik maken van individuele dodende kegels.
4 tot 5 miljoen worden gedood elk jaar in Australië,
waarvan de meeste worden gekocht en gegeten rond Kerstmis.
Voor de rest van het jaar, of zelfs voor jaar na jaar zijn ze bevroren.
Zoals bij vleeskuikens, macerators worden nog steeds gebruikt in broederijen van eenden
voor de zwakke of misvormde eendjes die niet verwacht worden de groei te overleven.
Eendenhouderij heeft veel overeenkomsten met vleeskuiken- en kalkoenhouderij.
Trucked vanuit de broederij op hun eerste dag van het leven,
de eendjes worden gekweekt in een versneld tempo over slechts 7 weken,
ondergebracht bij duizenden anderen
in zelden schoongemaakte loodsen waar ziekte en sterfgevallen komen vaak voor.
Eenden zijn waterdieren, dus zij hebben van nature zwakke been- en dijbeengewrichten
omdat ze normaal hun lichaamsgewicht niet hoeven vast te houden voor langere tijd.
Waar oppervlaktewater beschikbaar is, eenden drijven voor lange periodes,
druk verminderend op hun spier- en skeletstelsel.
Wanneer oppervlaktewater echter wordt geweigerd,
zoals in de meeste Australische boerderijen inclusief die gelabeld als vrije uitloop,
eenden moeten hun hele lichaams gewicht op hun benen dragen voor op tot 7 weken
- vaak veel langer voor eenden gehouden voor de fokkerij -
resulterend in kreupelheid, ontwrichte gewrichten en gebroken botten.
Selectief fokken gericht op groeiende eenden sneller en zwaarder,
in combinatie met de onvoldoende botvorming
van hun juveniel skeletstelsel,
voegt nog meer druk op hun al zwakke been- en dijbeengewrichten.
Zonder water om zelfs maar hun hoofd te laten zakken,
eenden kunnen niet hun ogen, neusgaten en veren schoonhouden,
verslechtering van het risico op ziekte of blindheid.
Wonend in hun eigen afval en het resulterende hoge niveaus van ammoniak
kan pijnlijke brandwonden op hun voeten veroorzaken en verergeren wonden en verwondingen.
Deze slechte omgeving omstandigheden en overbevolking
meestal leiden tot neurologische aandoeningen waar incoördinatie en hoofd- en nekbevingen,
worden gevolgd door verlamming, convulsies, coma en overlijden.
Wanneer zieke of gewonde eenden worden gevonden door werknemers,
worden ze gedood door hun nek te breken.
Na 49 dagen worden ze verzameld in kisten
en geladen op vrachtwagens die naar het slachthuis worden gestuurd.
Velen overleven de reis niet.
Net als kippen en kalkoenen,
eenden worden aan hun voeten opgehangen op de slachtlijn.
Het typische elektrische verdovingsbad, is nogmaals, niet altijd effectief,
met veel vogels die hun kelen hebben opengesneden terwijl ze nog bewust zijn
en uiteindelijk sterven aan bloedverlies of door te verdrinken in de broeitank.
Vanaf 2018 drie staten in Australië
hebben de recreatieve schietpartij op wilde eenden verbannenan op wreedheid gronden,
maar in Victoria, Zuid Australië en Tasmanië,
de praktijk blijft legaal tijdens een open seizoen elk jaar.
De populatie van watervogels in Victoria is gestaag afgenomen,
in 2017 had men de laagste nummers in 34 jaar,
maar de jacht gaat door onder vedediging van toegenomen zaken
in de landelijke gemeenschappen rond de wetlands,
en het algemene genot en tevredenheid gevoeld door de jagers.
Computersimulatie schattingen en de observaties van redders op de wetlands
geven aan dat duck jagers laten op zijn minst zoveel vogels gewond en niet-opgepakt
als ze doden en vangen, ter waarde van vele duizenden eenden
achtergelaten om te lijden of te sterven van onbehandelde verwondingen.
Bovendien, de lichamen van veel wettelijk beschermde soorten
zoals de zeldzame en bedreigde Sproeten Eend
zijn opgehaald uit de wetlands tijdens het jachtseizoen,
met schieters die falen om te identificeer de soort vóór het vuren,
of gewoon schieten.
Ongeveer 80% van de wereld's dons en veren
gebruikt voor items zoals jassen, slaap zakkenssen en beddengoed komen uit China,
waar het levend plukken van eenden en ganzen nog steeds een gangbare praktijk is.
Dit omvat het pijnlijk rukken van de veren uit de huid van de vogels,
en laten open en bloederige wonden achter
een proces dat meerdere keren wordt herhaald voordat ze uiteindelijk worden afgeslacht.
Zelfs leveranciers die certificering eisen onder de Responsible Down Standard
zijn gevonden, die zich bezighouden met levend plukken.
Uiteindelijk is het niet mogelijk om te weten of specifieke donsproducten
in Australië of elders van deze boerderijen komen.
Net als mensen, koeien zijn sterke maternale wezens
die hechte banden hebben met hun jongeren,
en moet bevallen om melk te produceren.
Op melkveebedrijven zijn ze gedwongen geïmpregneerd
elk jaar om deze melk te laten stromen,
meestal door kunstmatige inseminatie in plaats van natuurlijke paring,
waarvoor werknemers hun arm moeten invoegen in de anus van de koe
om haar baarmoederhals op zijn plaats te houden tijdens het injecteren met sperma verzameld van een stier.
Hun kalveren worden weggehaald enkele uren na de geboorte
zodat de melk die voor hen bestemd is, kan verzameld en verkocht worden voor menselijke consumptie.
In de dagen na de scheiding,
de moeders loeien dag en nacht,
op zoek naar hun kalveren.
Van hen is bekend dat ze rouwen voor dagen of zelfs weken.
De mannelijke kalveren, genaamd bobby kalveren,
worden als nutteloos beschouwd voor de zuivelindustrie
omdat ze nooit in staat zullen zijn om melk te produceren.
Ze worden vijf dagen geïsoleerd gehouden voordat ze op een vrachtwagen worden gedreven,
en naar het slachthuis gestuurd.
Ze kunnen voedsel worden onthouden voor de laatste 30 uur van hun leven.
Uitgehongerd, verward en wanhopig voor genegenheid,
ze huilen voor hun moeders van de kooien van het slachthuis
waar ze zullen worden gedood de volgende ochtend.
Degenen die de knaller vermijden of die niet op de juiste manier bedwelmd zijn
worden gedood terwijl ze bewust zijn.
Ongeveer 700.000 mannelijke kalveren worden geslacht als afvalproducten van de zuivelindustrie
elk jaar alleen al in Australië.
Een klein aantal mannelijke kalveren zijn langer gegroeid,op tot 20 weken,
worden dan geslacht voor kalfsvlees.
De vrouwelijke kalveren zijn ook geïsoleerd gehouden,
gevoerd met melkpoeder,
uiteindelijk om zich daarna bij de cyclus aan te sluiten om zelf geïmpregneerd te zijn.
2-3 keer per dag, de melkgevende koeien worden in de melkstal gedreven
en aangesloten op industriele melkmachines.
In natuurlijke omstandigheden, kunnen zij tot 20 jaar leven.
Op melkveebedrijven leven ze slechts 4 tot 8 jaar,
sommige - bekend als downers - bezwijken onder de druk
van voortdurende impregnatie en tot 10 keer meer melk produceren
dan dat ze van nature zouden doen,
de rest wordt naar de slacht gestuurd als de melkproductie begint te vertragen
of ze raken te gekwetst om door te gaan.
Kunstmatige inseminatie verdient de voorkeur tot natuurlijke paring ook in de rundvleesindustrie.
Kalveren die voor rundvlees zijn grootgebracht, worden nderworpen aan verschillende pijnlijke chirurgische procedures
zonder verdoving, inclusief uitschelden of onthoornen ...
oormerken ...
castratie, met een mes,
of door een oefening genaamd ringing,
waar een elastische band strak is vastgeklemd rond de basis van de testikels,
het beperken van bloedstroom tot ze uiteindelijk rotten en vallen af.
... en branding met een heet strijkijzer.
Degenen die ziek worden, missen meestal veterinaire zorg en verslechteren snel.
Geneesmiddelen inclusief antibiotica, groei hormonen, vitaminen en supplementen,
en progesteron voor onderhoud zwangerschap worden geïnjecteerd ...
of vaginaal ingevoegd ...
of mondeling.
Deze en andere reguliere routines zoals sorteren of controleren op zwangerschap
zien het vee met kracht gedreven door het werfsysteem
in een bevestigingsdoos genaamd een verpletter voor individuele aandacht.
"Fuckin 'draai om je heen stom kijkende teef"
"Kom op jij dikke klont stront"
Ongeveer 40% van de totale rundvleesvoorraad van Australië
en 80% van het verkochte vlees in grote binnenlandse supermarkten
komt van vee dat heeft de laatste 10-15% van hun leven doorgebracht
ingepakt in kale feedlots,
waar ze worden gemest met graan vóór het slachten op de leeftijd van 18 maanden.
Ze worden in de knockbox gedwongen, van die ze wanhopig zullen proberen te ontsnappen.
"O ja!"
"Fuckin' settle down cunt"
Het captive bolt gun is de meest gemeenschappelijke methode om koeien te bedwelmen,
maar de kleinere guns zijn vooral vaak niet effectief tegen zulke grote dieren,
alleen pijn veroorzakend en beperkte mobiliteit, maar niet buiten bewustzijn.
Een geweer is een minder vaak voorkomend alternatief.
Naast het getuigen van de dieren voordat ze worden verdoofd,
gedood, en soms zelfs de verwerking,
in de meeste gevallen worden ze ook gedwongen om hun lot te horen vanuit de volgende kamer.
Voor koeien die tijdens de zwangerschap worden geslacht, het bloed van hun ongeboren kalveren,
bekend als foetaal kalfsserum of foetaal runderserum,
is van grote waarde voor de farmaceutische industrie,
halen rond de $600 per liter op.
De huiden van koeien en bobby-kalveren worden verzonden naar leerlooierijen om leer van te maken,
de meerderheid is vervolgens overzee geëxporteerd.
Er is een algemene verkeerde opvatting
dat leer is een bijproduct van de vleesindustrie bedoeld om afval te verminderen.
Het is veel nauwkeuriger om te zeggen dat het een bijproduct is,
soms economisch waardevoller dan vlees
tot het punt waarop steeds meer dieren
worden gedood voor hun huid in plaats van voor hun vlees.
Goedkoop leer voor gebruik in schoenen, handtassen en andere accessoires
wordt ook geïmporteerd in Australië, de Verenigde Staten en Europa
van ontwikkelingslanden zoals India en Bangladesh.
Omdat koeien als heilig worden beschouwd door de Hindoe-religie,
hun slachting is illegaal in 24 van de 29 Staten van India.
Legaal te worden geslacht voor leer,
moeten ze eerst worden getransporteerd honderden of duizenden kilometers
naar een van de vijf vrijgestelde staten of over de grens naar Bangladesh.
Afhankelijk van de route en het aantal dieren
- soms in de duizenden - veel van dit transport kan te voet gebeuren.
In voorbereiding hebben velen schoenen genageld in hun voeten
en touwen stevig ingepast door hun neus.
Uitgeput, uitgehongerd en dorstig, veel bezwijken langs de weg,
gedwongen om op te staan hun neus touwen worden getrokken of hun staarten gebroken ...
geslagen worden ze met stokken, of ze hebben chili peper in hun ogen gewreven.
Voor de rest van de reis, zijn ze samen gedruk in en uit of vrachtwagens,
hun hoorns prikken en steken elkaar en hun botten breken vaak.
Degenen die het naar het slachthuis halen worden tegenover elkaar gedood
zonder voorafgaande bedwelming,
sommigen zelfs levend gevild.
De huiden zijn gedrenkt in giftige chemicaliën
waarvan bekend is dat het kanker veroorzaakt of chronische huidziekten,
vaak bij kinderen.
Het fundamentele concept van rodeo's
is de fysieke controle en overheersing van zwakkere, kwetsbaardere wezens.
Kalveren, ossen en stieren zijn fysiek geprovoceerd
voor het vermaak van toeschouwers
in ongeveer 240 rodeo-evenementen gehouden in heel Australië elk jaar.
Normaal gesproken volgzaame dieren, ondergaan staart draaien,
elektrisch prikken
en ander fysiek misbruik achter de schermen,
evenals het gebruik van metalen sporen en banden strak om hun buik heen,
om ze te laten "boksen" en er wild uit te zien.
Met intensiteit en risico-integraal factoren voor een leuke show,
letsels zijn onvermijdelijk.
"Hij heeft gewoon wat problemen om de stier op alle vier voeten te laten staan"
"Hij gaat zijn kracht gebruiken, zijn sterkte om die stier van de grond te krijgen"
"Ik vertel u wat, deze stier is zeker niet
coöperatief voor deze cowboy vanavond mensen"
"Ja, ik vertel je wat, hij wil niets
te maken met de wedstrijd hier vanavond"
"Denk daarom nooit dat dit vee wordt niet verzorgd,
want ze worden absoluut uitstekend verzord"
Bij kalveren en stieren is de lasso de schuld van doodsbange dieren
terwijl ze gewelddadig proberen weg te rennen ze rukken them tot stilstand,
en vaak resulteert dat in blauwe plekken, gebroken ledematen, horens en zelfs halzen,
gewrichts scheuren, interne bloedingen en onderhuidse weefselschade.
'Winterlammeren' is de praktijk van het impregneren van schapen
zodat ze in de wintermaanden bevallen,
wat betekent dat hun lammeren worden gespeend in de lente wanneer weilanden het vruchtbaarst zijn.
Terwijl dit de lammeren toestaat om sneller te groeien,
het resulteert in 10-15 miljoen pasgeborenen lammeren - ongeveer één op de vier -
sterven binnen 48 uur na de geboorte van blootstelling aan de harde kou.
Voor schapenboeren is dit nog steeds te verkiezen boven de hogere voerkosten
van lammeren in de warmere maanden.
Het Merino-ras, goed voor ongeveer 80% van de wol geproduceerd in Australië,
is selectief gefokt om een gerimpelde huid te hebben
resulterend in overmatige hoeveelheden wol
terwijl ze veel meer vatbaar zijn voor vliegen aanvallen.
Om vervuiling en het risico op vliegen aanvallen te verminderen voor de lammeren die de zomer halen,
worden hun staarten gekort of helemaal afgesneden,
en ze worden vaak gemuild tegelijkertijd,
wat inhoudt dat de huid rond hun billen
en de basis van hun staart met metalen scharenworden afgesneden.
Als de lammeren jonger zijn dan 6 maanden,
is het legaal om dit te doen zonder enige pijnverlichting.
Schapen-scheerders worden betaald door het nummer van geschoren schapen, niet per uur,
dus snelheid heeft voorrang boven precisie,
en er is geen vereiste voor formele training of accreditatie.
Na een paar jaar, wanneer ze niet langer genoeg wol kunnen produceren
om rendabel te zijn, zijn de schapen naar de slacht gestuurd en verkocht als schapenvlees,
terwijl lammeren die voor vlees zijn grootgebracht, worden gedood tussen 4 en 12 maanden oud,
ver van een natuurlijke levensduur van 12-14 jaar.
19 miljoen van de 32 miljoen schapen gedood elk jaar in Australië
gaan door verkoopruimtes,
een bemiddeling tussen landbouwbedrijven en slachthuizen of particuliere kopers,
waar dieren ook vee omvatten, kalveren, paarden, pluimvee en varkens,
worden geveild.
Hitte stress, uitdroging, uitputting, of reeds bestaande omstandigheden
zijn veelvoorkomende doodsoorzaken op verkoopsterreinen.
De meeste schapen worden gekocht door slachthuizen voor hun vlees.
Geen dier in een slachthuis loopt gewillig naar zijn dood.
Opnieuw elektrische bedwelming bewijst regelmatig ineffectief,
veroorzaakt alleen pijn en maken de dieren nog banger
in hun laatste momenten.
Bout gun stunning is niet beter.
"Doe wat je wordt gezegd"
"Fuckin' sta stil"
"Ga zitten, ga liggen, rol over, yep"
"Goeie jongen, doe je hoofd nu, jep"
"Hij doet wat hem is verteld"
Ongeacht hoe effectief verdoven kan lijken,
het is onmogelijk om te weten met zekerheid of een dier
is volledig opgegeven onbewust en ongevoelig voor pijn,
of is alleen verlamd en niet in staat om te bewegen, terwijl het nog steeds alles voelt.
In hun angst en wanhoop, sommigen slagen erin om even te ontsnappen,
direct geconfronteerd met de lichamen van degenen vóór hen,
voordat ze terug gedrongen worden in de jacht, wetende dat ze de volgende zullen zijn.
Geiten worden gekweekt voor zuivel op dezelfde manier als koeien,
herhaaldelijk geïmpregneerd om te zorgen voor een voortdurende toevoer van melk.
Een niche-industrie in Australië met slechts ongeveer 65 boerderijen,
geitenmelk wordt op de markt gebracht als een meer licht verteerbaar alternatief
geschikt voor mensen met allergieën voor koemelk.
Wereldwijd drinken meer mensen de melk van geiten dan van welk ander dier.
De mannelijke kinderen, niet in staat om ooit melk te produceren,
worden over het algemeen als afval producten beschouwd en gedood op de boerderij kort na de geboorte
terwijl de vrouwelijke kinderen opgroeien om zelf melkproducenten te worden,
hoewel sommige boerderijen groeien en verkopen hun overtollige geiten voor vlees.
De zogende moeders worden tweemaal per dag gemolken
tot tien jaar vóór het slachten,
op hun hoogtepunt produceren ze 4 liter melk per dag om vers te worden verkocht
of veranderd in kaas, boter, ijs, yoghurt en zeep.
Australië is de grootste exporteur van geitenvlees in de wereld,
het merendeel gaat naar de Verenigde Staten.
Slechts 10% komt van geiten gefokt en gekweekt voor vlees, de rest van rangeland geiten,
een wild ras van oorsprong van ontsnapte binnenlandse geiten
door Europese kolonisten naar Australië gebracht.
Deze vrij zwervende geiten zijn gevangen en vervoerd
naar feedlots bekend als geitendepots, waar ze worden vóór het slachten vetgemest.
Zwangere dieren verzonden voor slachten is niet ongewoon,
en onvermijdelijk, zullen sommigen bevallen op de transporttrucks of in de opslagplaatsen
kort voordat ze zijn gedreven naar de kill-vloer,
hun baby's achtergelaten om te sterven van uithongering of blootstelling,
roepen om hun overleden moeders.
Zalm is het populairst gegeten vis in Australië,
met bijna 40.000 ton verbruikt elk jaar.
Ze worden voor de kust gekweekt in onderwater kooien,
voornamelijk in baaien aan de zuid en westkusten van Tasmanië
vanwege het koelere water.
Elke kooi kan op tot 60.000 vissen vasthouden,
overgebracht vanuit de binnenlandse broederij op 12-18 maanden oud.
Terwijl ze groeien, hun ruimte binnen de kooien neemt af
totdat ze stevig opeengepakt zijn.
Een studie uit 2017 over gekweekte zalm in Australië, Noorwegen, Chili, Schotland en Canada
vond dat ongeveer de helft van de vissen op deze boerderijen zijn doof
als gevolg van versnelde groeipercentages vervormen hun geluidsreceptoren.
Het wereldberoemde Macquarie Haven aan de westkust van Tasmanië
is de thuisbasis van de grootste concentratie van viskwekerijen in het land,
met de drie sleutelwoorden van de zalm industrie spelers - Tassal, Huon en Petuna -
allemaal met meerdere boerderijen bestaande uit maximaal 2 dozijn kooien.
In de periode van één jaar tot september 2016, meer dan 21.000 ton niet opgegeten visvoer
en onnoemelijke hoeveelheden uitwerpselen eindigde in de haven.
Dergelijke hoge niveaus van vervuiling leiden tot gevaarlijk lage niveaus van zuurstof
in het water en grotere risico's op ziekte,
dragen bij aan grote aantallen van sterfgevallen binnen de boerderijen.
Talrijke massa mortaliteit incidenten van 2015 tot 2018
zijn toegeschreven aan een mengsel van verstikking door zuurstofarmoede,
menselijke fouent en ziekte.
De grootste van de drie bedrijven, Tassal,
heeft een geaccepteerd overlevingspercentage van 83% op al hun bedrijven.
Na 15-18 maanden in deze oceaankooien, wanneer ze elk ongeveer 7kg hebben bereikt,
de zalm wordt opgezogen door een boring
in het oogstschip waar ze worden ofwel onmiddellijk gedood
of levend getransporteerd in tanks naar de onshore verwerkingsfaciliteit.
Barramundi worden in alle staten van Australië gekweekt behalve Tasmanië.
In de koudere zuidelijke staten,
zijn ze opgegroeid met duizenden van anderen in kleine binnentanks.
In de noordelijke staten,
zijn ze ofwel in de offshore zeekooien grootgebrach die lijken op zalmkwekerijen
of in openluchtvijversystemen, ook gebruikt voor forel.
De vermeende humane methode van het oogsten en doden van gekweekte vis
is ze in ijskoud water te zuigen om ze dood te vriezen.
Verre van menselijk, het is een langzame en pijnlijke dood,
soms neemt het een half uur om te doden.
Vissen gedood voor sashimi, een Japanse delicatesse die versheid verkiest,
worden in het hoofd gestoken voordat hun halsslagader opengesneden wordt
en dan worden teruggezet in de ijsslurrie om uit te bloeden.
Winkels en restaurants met levende vis
staan klanten toe gericht op versheid
om te kiezen welke individuen ze graag gedood willen.
Driekwart van de zeevruchten geconsumeerd in Australië wordt geïmporteerd uit andere landen,
waarvan de meest significante soort zijn garnalen, zalm en tonijn.
Commerciële viskotters slepen grote netten door het water achter hen,
zonder onderscheid te vangen alle soorten in hun kielzog.
Ongeveer 85% van de visbestanden in de wereld
worden nu gevist tot vol capaciteit of zijn overbevist.
Op het huidige tempo,
het is te verwachten dat onze oceanen in 2048 geen vis meer hebben.
De konijnenhouderij in Australië heeft een probleem.
Zeer besmettelijke ziekten geïntroduceerd om wilde konijnen uit te roeien,
gedragen door insecten, kan snel een hele boerderij uitvegen,
terwijl anderen moeite hebben om te concurreren
met de goedkopere prijs van wilde konijnen gevangen en gedood door jagers.
Gekweekt vleeskonijnen spenderen hun hele leven
in draadkooien opgehangen boven de vloer,
niet in staat om enig natuurlijk gedrag te vertonen zoals graven, verbergen of springen.
Een opeenhoping van ontlasting op de vloer eronder
creëert hoge niveaus van ammoniak.
Vrouwelijke konijnen die voor de fokkerij worden gehouden kunnen gedwongen worden om in deze omstandigheden te leven
voor maximaal 56 weken terwijl ze 7 nesten produceren.
De meeste konijnen, in staat om voor 8-12 jaar te levenoud, worden gedood op 12 weken oud.
Er worden 3 tot 4 duizend konijnen gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek en testen
elk jaar in Australië,
veel van hen komen van deze faciliteit in Victoria.
De meeste bontproducten die in Australië worden verkocht worden geïmporteerd uit het buitenland,
veel van dat geoogst van konijnen.
In 2015 is kledingmerk Akubra sloten hun Australische operaties
en begon konijnenbont te importeren uit Europa.
Australië importeert ook bont uit China, de wereld's grootste pels exporteur.
Van tien bezochte konijnenbontboerderijen door een geheime spion bezocht,
half waren bezig met de praktijk van het plukken van de vacht van levende konijnen,
een proces dat elke 3 maanden wordt herhaald,
waartussen de konijnen leven in draadkooien.
Plukken resulteert in langer, meer winstgevend haar
vergeleken met scheren of knippen.
Als konijnen ouder worden, groeien ze minder bont,
en uiteindelijk worden opgehangen en gevild voor een laatste oogst,
vaak terwijl nog levend.
12 konijnen worden gedood om het vilt te makene voor slechts één Akubra-hoed.
Wereldwijd meer dan een miljard konijnen worden elk jaar gedood voor hun vacht.
Minks zijn een veel voorkomende bron van bont voor kleding,
accessoires en zelfs wimper extensies.
Omdat er geen nertsenfokkerijen zijn in Australië,
hun pels wordt geïmporteerd uit het buitenland.
In het wild zouden ze individueel op
tot 2500 hectaren wetlands in beslag nemen.
Ondanks generaties van gefokt worden voor bont,
deze van natuur nieuwsgierige en op zichzelf staande dieren
zijn gevonden sterk te lijden in gevangenschap,
verkrampt in kleine draadkooien waar chronische verveling en stress
leiden tot paniekachtig lopenp en zelfverminking.
Nertsen die voor de fokkerij worden gebruikt, worden bewaard in deze kooien voor vier tot vijf jaar,
en bevallen elk jaar van een nest met 3 of 4 overlevende kittens,
die worden afgeslacht en gevild op 6 maanden oud.
Gaskamers of gesloten dozen gevuld met motoruitlaat
zijn veel voorkomende manieren om de nertsen te doden,
maar zijn niet altijd dodelijk, resulterend bij sommige wakker te worden terwijl ze worden gevild.
"Ja hij beweegt en schopt..."
"Verbergt zich onder karkassen voor lucht..."
Anale elektrocutie of gewoon hun nek breken
zijn veel voorkomende alternatieven.
"Hij ademt nog steeds"
Na nertsen zijn vossen de tweede het meest gangbare dier voor bont,
geconfronteerd met veel van dezelfde problemen.
Chinese pelsdierhouders beweren dat hun winst is zo klein,
ze kunnen het niet betalen om vossen te doden
alles behalve met de meest wreede efficiënte van methoden,
met veel vossen die worden gevild levend om tijd en moeite te besparen.
Geïntroduceerd in Australië door Britse kolonisten voor hun traditionele vossenjacht
en later om te beperken de verspreiding van geïntroduceerde konijnen,
vossen zijn nu geclassificeerd als ongedierte in het hele land,
met aantallen geschat op meer dan 7 miljoen.
Het jagen en schieten van vossen
op persoonlijk land is legaal in alle staten.
Vaak per ongeluk geconsumeerd door inheemse wilde dieren
of gezelschaps dieren zoals honden,
de meest gebruikelijke methode om nummers te verminderen is het gebruik van 1080 gifbaits.
1080 is kleurloos, geurloos en smaakloos,
veroorzaakt langzaame, pijnlijke sterfgevallen voor alle slachtoffers.
Terwijl Australië, de EU en de VS
hebben de import verbannen van honden- en kattenbont,
onderzoeken tonen dat Chinees honden- en kattenbont
is vaak verkeerd gelabeld als vos, konijn of nerts.
Elk jaar in China, rond 2 miljoen honden en katten
zijn gefokt, gestolen uit huizen, of van de straat gehaald,
in draadkooien geperst
en soms vervoerd voor dagen zonder eten of water,
worden opgehangen, verbloed, geslagen of gewurgd tot de dood
of zelfs levend gevild.
Ongeveer 450.000 pups zijn verkocht in Australië elk jaar.
Ongeveer 85% komt van niet-geregistreerde fokkers,
maar met minimaal toezicht op zijn plaats,
zelfs de geregistreerde fokkers mogen puppyfabrieken exploiteren,
brengen allebei zuivere en puppy's van verschillende rassen
te koop in dierenwinkels of online.
In deze fabrieken kan het volledig legaal zijn
om een moederhond op te sluiten in een kale betonnen cel
in een schuur voor 23 uur per dag, voortdurend opnieuw geïmpregneerd.
Ze worden liefde en gezelschap ontzegd,
in plaats daarvan behandeld als fokmachines.
Deze schattige puppy's, verkocht voor duizenden dollars,
hebben vaak last van ziekten of andere gezondheids problemen,
of gedragsproblemen,
als gevolg van de staat dat ze werden blootgesteld aan in de boerderij
en generaties van selectief fokken.
"Hallo hoe gaat het"
"Ja, goed,krijg je meer van de Golden Retrievers in?"
"Ah, ja, gouden retrievers als ik me niet vergis zal het deze komende Zaterdag zijn "
"Komende Zaterdag? Ah goed"
"En ... waar komen ze vandaan? Zijn ze van een..."
"We hebben onze eigen fokker"
"Zijn ze van een puppyboerderij?"
"Natuurlijk niet."
"Oh ze zijn zo mooi!"
"En het is een goede fokker?"
"Ja, zeker, ze zijn geregistreerd"
"Dus het is niet zoals ... ik heb gehoord slechte dingen over puppyboerderijen..."
"Het is geen puppy-boerderij?" "Natuurlijk niet."
"Puppy-boerderijen je krijgt puppy's echt ziek"
"Zieke puppies."
Ondertussen, naar schatting 200-250.000 overgegeven of verdwaalde honden en katten
worden elk jaar geëuthanaseerd in opvangcentra en hokken door het land,
de overgrote meerderheid van hen gezond maar ongewenst.
Ondanks veel op grote schaal bekendgemaakte schandalen in de afgelopen jaren,
Greyhound Racing gaat door om groot en krachtig te zijn
gok- en amusementsindustrie in Australië en over de hele wereld.
De snelle acceleratie en extreme snelheid
bij welke deze grote honden het lokaas achtervolgen rond een track
onvermijdelijk resulteert in botsingen, vallen en verwondingen,
de meest voorkomende zijn spier en ligament scheuren en tarsal breuken.
Elke week op Australische banen op tot 200 honden zijn gewonden gemeld
met een geschatte 6 tot 10 windhonden die doodgaan op het spoor
of daarna worden gedood.
Greyhounds hebben een natuurlijke levensduur van 12-14 jaar.
Racing windhonden beginnen met hun Loopbanen op ongeveer 18 maanden oud,
en eindigen wanneer ze 4 en een half jaar oud zijn.
In New South Wales hebben ze een carrière
dat duurt gemiddeld slechts 363 dagen.
Tussen 13.000 en 17.000 jonge windhonden worden jaarlijks gedood in Australië.
Van de 97000 windhonden gefokt in New South Wales
in de 12-jarige periode tot 2016,
50-70% of meer werden gedood omdat ze werden als te langzaam beschouwd
of ongeschikt om te racen.
Er is een groeiend aantal bewijzen
windhonden worden vaak gedood op onmenselijke manieren,
met trainers die prefereren de goedkopere optie van geweerschot of knallen
over het betalen voor een dierenarts om te euthanaseren.
De lichamen van de honden kunnen dan worden gedumpt in putten op privé-eigendommen
of verspreid in bossen.
Het gebruik van levende dieren als aas wanneer greyhounds trainen om het aas te achtervolgen,
hoewel illegaal,is op grote schaal gevonden,
met een 2015 New South Wales Enquiry
wordt verteld dat 85 tot 90 procent van de trainers
deel nemen aan de praktijk.
Veel doodsbange biggen, konijnen, buidelratten, kippen en kittens
zijn verscheurd ter wille van het lesgeven aan
anders zachtaardige, slaperige dieren om rond een baan te rennen.
Paarden zijn niet skeletachtig volwassen tot ongeveer 5 jaar oud,
maar gewoonlijk hun racecarrières beginnen wanneer ze slechts 2 zijn
vanwege het lokken van hoger prijzengeld
en een snellere renderment op investing.
Dit neemt drastisch toe het risico van verwondingen,
met op to 80% die lijden van scheenpijn,
of dorsale metacarpale ziekte.
Onderzoekingen na de race hebben een hoge prevalentie gevonden
van bloed in de paarden's luchtpijpen en longen,
samen met een toenemende frequentie van ernstige maagzweren
naarmate de training en het racen vorderden.
Op de baan worden ze pijnlijk geslagen om grotere snelheden aan te moedigen.
Wedstrijdregels beperken het slaan in de eerdere stadia van de race,
maar in de laatste honderd meter wanneer de paarden vermoeid zijn
en minder in staat om te reageren, zijn er geen grenzen
en ze worden vaak geslagen meedogenloos tot de finish.
Jumps racen is statistisch 19 keer gevaarlijker dan vlak racen,
met hevige valpartijen die regelmatig vookomen.
Ongeveer de helft van de paarden betrokken bij sprongen races
elk jaar verdwijnen in Australië,
stilletjes de industrie verlaten in onbekende omstandigheden,
nooi meer te racen of van te horen,
of gedood op de baan,
met groene schermen die zijn gemaakt voor verdoezelen van de racegoer's blik.
Nationaal, 11-12.000 racepaarden worden elk jaar opnieuw geregistreerd,
terwijl ongeveer hetzelfde nummer verlaat de industrie,
grotendeels als gevolg van slechte prestaties, ongeschikt temperament of verwondingen.
Veel van deze komen terecht bij vilderijes,
waar ze worden gedood voor voedsel voor huisdieren of om race-windhonden te voeren.
Anderen eindigen bij een van de twee erkende paardenslachterijen
die paardenvlees exporteren voor menselijke consumptie.
Paarden worden ook gebruikt in rodeo's.
Kamelen werden gebracht naar Australië in de jaren 1800 om te gebruiken voor transport,
dan losgelaten in het wild na de komst van auto's.
Tegen 2008 was hun bevolking geschat op ongeveer 600.000,
zo de regering begon een ruimingsproject
dat hun aantal effectief halveerde,
voornamelijk door ze vanuit helikopters te schieten
maar ook door ze te omsingelenaf en ze te vervoeren naar slachthuizen
voor export naar de Verenigde Staten en het Midden-Oosten,
een praktijk die vandaag voortduurt.
Ze hebben hun hele leven doorgebracht met vrij rondlopen zonder menselijk contact,
de plotselinge opsluiting en krachtige behandeling
is volledig vreemd voor hen.
"Een beetje boos"
"Ja, hij is verdomd boos, vriend"
"Nou go fuckin 'forward you domme kut"
Een toenemend aantal kamelen gevangen in het wild
worden omgeleid naar de kameel zuivelbedrijven, een groeiende industrie
die zichzelf bevorderen als gezonder alternatief voor koemelkproducten
en een minder verspillend alternatief naar lucht opruimen.
Tussen 6 en 10 miljoen dieren
worden gebruikt voor onderzoek en test doeleinden in Australië elk jaar,
inclusief 1-2 miljoen muizen.
Veel van deze experimenten zijn levend chirurgische procedures zonder pijnverlichting,
of blootstelling aan gifstoffen of ziekten.
Uiteindelijk alle muizen onderworpen aan onderzoek of testen zullen worden gedood,
aangezien ze niet legaal kunnen worden vrijgelaten uit het lab.
Koolstofdioxide vergassing of overdosering met de anesthesie isofluraan
door gas of injectie, zijn twee veel voorkomende manieren om muizen te doden
wanneer ze hun doel hebben gediend.
Tegenwoordig, wetenschappelijke verkenning en ontdekking
behandelt nuances van menselijke fysiologie,
van welke dieren niet geschikte modellen zijn.
Een studie van 2015 door The National Institutes van gezondheid in de Verenigde Staten
vond dat maar liefst 95% van alle medicijnen
waarvan is aangetoond dat ze veilig zijn en effectief bij dierproeven
gaan door in menselijke tests te mislukken.
Onkritisch vertrouwen op de resultaten van dierproeven
zonder acht te slaan op potentieel meer accurate alternatieven
gebruik van menselijk weefsel en cellen,
kadavers, simulatoren en computationele modellen,
kan de gezondheid en levens hebben gekost van tienduizenden mensen ...
en miljarden dieren.
Honderden makaken, penseelaapjes en bavianen
worden jaarlijks verstrekt aan Australische onderzoekslaboratoria
door drie door de overheid gefinancierde fokfaciliteiten.
Verborgen voor het publiek achter intense veiligheid,
deze laboratoria voeren een verscheidenheid van biomedische experimenten uit
op deze zeer intelligente dieren voordat ze worden weggegooid.
Andere primaten worden vastgehouden gevangen in circussen,
waar ze worden vrijgelaten uit de extreme verveling van hun kooi
alleen om op te treden voor toeschouwers ...
of, in dierentuinen.
Gevangen leeuwen en tijgers in Australië dienen hetzelfde doel,
een leven leiden van verveling en frustratie
voor het vermaak van betalende bezoekers.
Terwijl aan de oppervlakte, tentoonstellingen vertonen deze en andere exotische dieren
kan wonder en opwinding inspireren, weinig gasten observeren lang genoeg
om de herhaling te herkennen van hun gedrag,
tekenen van een psychische aandoening gemeenschappelijk voor alle dieren in gevangenschap,
genoemd zoochosis.
In de tropische hitte van Queensland,
Sea World is Australië huist de enige in gevangenschap levende ijsberen.
Deze dieren zijn van nature aangepast
voor het bevriezen van Arctische condities en zijn in het wild gevonden
om over 70 km te zwemmen in slechts 24 uur
met een gemiddelde reis bereik van 3000 km per jaar.
Hier zijn ze beperkt tot een omheining
ongeveer 30 bij 40 meter breed voor hun hele leven.
Zeehondenshows zijn een populaire attractie bij dierentuinen,
met zeehonden die worden geleerd om trucs uit te voeren voor eten voor een groot publiek.
"En dat is een garantie dat jouw vis komt van een visserij
dat helpt de vis voorraad te beschermen, banen en het milieu."
Buiten fase, ze kwijnen weg in kleine pennen zoals elk ander dierentuindier,
voortdurend zwemmen in repetitief cirkels of schreeuwen in nood.
In het wild zijn dolfijnen bekend te reizen op tot 65 km - 40 mijl - per dag,
en zijn steeds op de weg foerageren voor voedsel,
spelen en vechten in hun pods.
Ze delen alleen met mensen en mensapen
de eigenschap van zelfbewustzijn, met bewijs van intuïtie en empathie.
Er is geen situatie in gevangenschap
die kan zorgen voor al de gedrag behoeften van deze zeer intelligente,
cognitief complex dieren.
Ongeveer 80% van Sea World Australische dolfijnen
zijn gefokt in gevangenschap en kunnen nooit worden vrijgegeven,
hun hele leven brachten ze door met optreden dagelijks voor de beloning van voedsel.
Het bereiken van het juiste niveau van honger voorafgaand aan shows
is een cruciale overweging voor een goede uitvoering,
in wat is betwistbaar de park's meest populaire attractie.
Met meer dan $ 133 miljoen in jaarlijkse toegangsprijzen,
minder dan 1 procent wordt besteed aan hun
zwaar gepromoveerd onderzoek, redding en revalidatie-initiatieven.
Australische federatie regering besliste in 1985
dat geen dolfinaria meer worden opgerichts,
en ie bestaanden moet worden afgebouwd,
na het ontvangen van bewijs dat walvisachtigen in gevangenschap
lijden aan stress, gedrags afwijkingen, fokproblemen,
hoge sterftecijfers en kortere levensduur,
hoewel ze op het eerste gezicht misschien wel tevreden lijken met hun conditie.
Vandaag zijn er nog slechts twee faciliteiten,
kunnen blijven werken vanwege een maas in de wet
waardoor ze dieren kunnen houden houden en vertonen die in gevangenschap zijn geboren,
inclusief die gefokt van geredde wilde dolfijnen
die zelf verplicht zijn om te worden gerehabiliteerd en vrijgegeven.
Deze manier van redden, fokken en loslaten
laat deze parken toe de genenpool sterk te houden
om ervoor te zorgen dat hun shows kunnen doorgaan en hun poorten kunnen open blijven.
Hoewel Australische dolfijnparken niet in staat zijn
om gezonde wilde dolfijnen te vangen en te importeren dit blijft een realiteit
van de dierenamusement industrie elders in de wereld,
met de Japanse kustplaats Taiji een algemeen punt van gevangenneming.
Elk jaar van september tot maart,
duizenden dolfijnen en andere kleine walvisachtigen
worden gedreven in een rustige baai in Taiji
en op brute wijze afgeslacht door lokale vissers,
wie ze als een van beiden ziet bron van inkomsten of als plaagdieren.
Dolfijntrainers zijn waargenomen assisterende de vissers
in het bijeen drijven van de dolfijnen,
en selecteren een aantal die worden gespaard van de slachting
en in plaats daarvan getransporteerd naar aquaria en dolfijnparken over de hele wereld.
Als de grootheid van een natie en zijn morele vooruitgang
kan worden beoordeeld bij hoe de dieren worden behandeld...
wat zegt dat over Australië?
Wat zegt het over Nieuw Zeeland?
De Verenigde Staten?
Canada?
Mexico?
Het Verenigd Koninkrijk?
Israël?
Spanje?
Waar zegt het over ons, als een soort?
In onze volledige geschiedenis, 619 miljoen mensen zijn door oorlog gedood.
We doden hetzelfde aantal van dieren om de 3 dagen,
en dit is zelfs niet inclusief vis en andere zeedieren
wiens dood zo groot is dat ze worden alleen in ton gemeten.
Maar voordat we ze doden, we moeten ze fokken...
Bepaal en exploiteer ze,
voor voedsel...
entertainment...
kleding...
en onderzoek.
Hun hele leven, van geboorte tot dood,
worden gecontroleerd door industrieën die alleen om winst geven.
Een imperium...
van lijden...
en bloed.
Betaald door consumenten die het te horen krijgen dat hun behandeling ethisch was.
Vrije uitloop, lokaal, biologisch.
Dat hun sterfgevallen humaan waren,
dat wreedheid tegen dieren gebeurd niet hier in ons land,
en als dat zo is, onze regering, onze autoriteiten,
zullen het vinden en uitdrijven.
En wij als consumenten hebben weinig reden om anders te denken,
want eten en gebruik van dieren is normaal,
we hebben het voor altijd gedaan.
Omdat de producten voor verkoop op planken in de supermarkt
zijn zo ver verwijderd van de individuen die ooit hebben bestaan,
sommige slechts in het kort,
sommige jaren zonder uitstel.
Personen die delen met ons en onze gezelschapsdieren waar we zo van houden,
ons vermogen om liefde te voelen.
Geluk.
Verdriet en rouw.
Die met ons delen, ons vermogen om te lijden.
Onze wens om te leven,
vrij zijn,
om niet als objecten te worden gezien,
niet voor ons nut voor anderen,
maar voor wie we zijn als individuen.
Wezens in ons eigen recht,
geen productie-eenheden.
Niet op voorraad.
Hij, zij en ze, niet "het".
De waarheid is,
er is geen humane manier om te doden iemand die wil leven.
Het is geen kwestie van behandeling,
of betere manieren om iets verkeerds te doen.
Grotere kooien, kleinere veestapel dichtheid,
of minder pijnlijk gas.
We vertellen onszelf dat ze hebben een goed leven geleid,
en uiteindelijk, zij wetent niet wat er gaat komen
en voelen niets.
Maar dat doen ze.
In hun laatste uren, minuten en seconden,
er is altijd angst, er is altijd pijn.
De geuren van bloed.
Het geschreeuw van een andere leden van hun soort,
met wie ze hun leven hebben gedeeld.
Nooit een bereidheid of verlangen om te sterven,
maar eerder, een wanhoop om te leven,
een krankzinnig gevecht tot hun laatste adem.
En nooit worden ze genade of vriendelijkheid getoond,
in plaats daarvan bespot,
gelachen om,
geschopt,
geslagen,
gegooid als ragdolls,
of verzonden naar een vleesmolen omdat ze de verkeerde seks zijn geboren.
We nemen hun kinderen.
We nemen hun vrijheid.
We nemen hun leven,
zenden ze gezond en geheel in een slachthuis
om eruit te komen als verpakte stukken aan de andere kant,
en dan vertellen we onszelf dat op de een of andere manier, langs de weg,
er is iets menselijks en ethisch gebeurd.
En in het proces, berokkenen we onszelf.
"De Wereldgezondheidsorganisatie heeft vanochtend een verslag gepubliceerd
over de gevaren van verwerkt en rood vlees..."
We vernietigen onze omgeving,
via dierlijke landbouw en stoten meer broeikasgassen uit dan enige andere industrie,
breken onze bossen af en slachten onze inheemse dieren
om ruimte te maken voor boerderijen.
Het vee van de wereld alleen consumeert een hoeveelheid voedsel
gelijk aan de caloriebehoeften van 8,7 miljard mensen,
en toch één op negen mensen - 795 miljoen -
lijden aan chronische ondervoeding, en 844 miljoen mensen hebben geen schoon water
terwijl 1000 liter worden gebruikt om 1 liter melk te produceren
en 15.000 liter voor één kilo rundvlees.
En toch gaan we door met het rechtvaardigen van dierenlandbouw
door te beweren dat het normaal is, noodzakelijk en natuurlijk.
Dat het dierenrijk, of bepaalde soorten erin,
zijn inferieur aan onszelf, omdat zij gebrek hebben aan ons specifieke type van intelligentie,
omdat ze zwakker zijn en kunnen zichzelf niet verdedigen.
Wij geloven dat, in onze schijnbare superioriteit,
we hebben het recht verdiend om macht, autoriteit en heerschappij uit te oefenen
over degenen die we als minderwaardig beschouwen, voor onze eigen kortzichtige doeleinden.
Het is een rechtvaardiging die eerder gebruikt is.
Bij de blanke man,om het tot slaaf maken van de zwarte,
of om hun land en hun kinderen te nemen.
Door de Nazi's, om de joden te vermoorden.
Door mannen, om vrouwen tot zwijgen te brengen en te onderdrukken.
Zijn we gedoemd om geschiedenis opnieuw en opnieuw te herhalen?
I Doet dit superioriteit complex, dit pure egoïsme,
definiëren wie we zijn als soort?
Of zijn we in staat om iets meer te doen?
"Je hebt net gegeten, en hoe scrupuleus is het slachthuis
verborgen in de sierlijke afstand van mijlen, is er medeplichtigheid."
"We zijn net terug in het motel en keken naar de beelden van vandaag
van het bedrijf van de slachthuis pennen, met de pasgeboren geit,
en we denken dat er een kans is dat hij nog steeds leeft, dus we gaan terug"