Edited at https://subtitletools.com
Από ζώα που περιφρονούμε ως άψυχα,
σε δάση, λιβάδια και λημέρια,
κλάμα γοερό αντηχεί, που μαρτυρά
ότι άψυχος … είναι ο άνθρωπος.
Οι εικόνες που περιέχονται σε αυτό το φιλμ δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις.
Όλο το υλικό, εκτός εάν δηλωθεί διαφορετικά, κινηματογραφήθηκε στην Αυστραλία, αλλά οι
περισσότερες περιπτώσεις είναι αντιπροσωπευτικές της βιομηχανίας και των στάνταρ του δυτικού κόσμου .
Οι περισσότεροι θεωρούν του εαυτούς τους φιλόζωους.
Τα αναγνωρίζουμε όχι σαν αντικείμενα,
αλλά σαν πολύπλοκα όντα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη,
τις ζωές μας,
τα σπίτια μας.
Χαιρόμαστε μαζί τους,
αγωνιούμε με τον πόνο τους
γιορτάζοντας την εξυπνάδα και την ατομικότητα τους
καθώς τα υποδεχόμαστε στις οικογένειες μας,
ή τα σεβόμαστε στο φυσικό τους στοιχείο.
Η σκέψη να τους προκαλέσουμε αναίτιο πόνο ή να υποφέρουν, είναι δυσβάσταχτη.
Για αυτά που μας τρέφουν, μας ντύνουν και μας διασκεδάζουν,
επιλέγουμε να ακολουθούμε μια περιγραφή που μειώνει
ή ακόμη και εξαλείφει τον πόνο τους.
Την εικόνα μιας οικογενειακής φάρμας και τον εικονικό στοργικό αγρότη.
Ένα ανθρωπιστικό και χωρίς πόνο τέλος, ένα μικρό τίμημα, που πληρώνεται με χαρά, για μια καλή ζωή.
Μια συμφωνία με αμοιβαίο όφελος.
Κρυμμένα από αυτήν την περιγραφή, από βλέμματα και λησμονημένα
σταματούν να είναι ξεχωριστά, τα γνωρίζουμε ως εκτρεφόμενα ζώα,
απρόσωπες μονάδες παραγωγής σε ένα σύστημα ασύλληπτου μεγέθους,
εκτός από τους νόμους που προστατεύουν τα ζώα συντροφιάς μας.
Ο πόνος τους δεν φαίνεται και δεν ακούγεται.
Η αξία τους προσδιορίζεται από την χρησιμότητα τους στον άνθρωπο,
και δικαιολογείται από την πεποίθηση ότι είμαστε ανώτεροι
και την αντίληψη, ότι έχουμε την δύναμη άρα και το δικαίωμα.
Μια αντίληψη που χρειάζεται να αμφισβητηθεί.
Την δεκαετία του ’60, υπήρχαν περί τις 50.000 φάρμες γουρουνιών στην Αυστραλία.
Σήμερα, είναι κάτω από 1.400,
παρόλα αυτά ο αριθμός των γουρουνιών που εκτρέφονται & σφάζονται για τροφή έχει αυξηθεί.
Από το 2015, 49 φάρμες κατείχαν το 60% του συνολικού αριθμού των γουρουνιών.
Τα περισσότερα γουρούνια που εκτρέφονται για φαγητό ξεκινούν την ζωή τους σε κλουβιά τοκετού,
ένας μαντρωμένος χώρος με ένα κεντρικό κλουβί,
σχεδιασμένο να επιτρέπει στα μωρά να τραφούν από τη μητέρα τους,
ενώ εκείνη δεν μπορεί να κουνηθεί.
Ο αριθμός των θνησιγενών και μουμιοποιημένων γουρουνιών
αυξάνεται με κάθε γέννα καθώς το σώμα της μητέρας δεν μπορεί
να αντέξει τις πολλαπλές γέννες που επιβάλει η βιομηχανία.
Τα γουρούνια που θα γεννηθούν ζωντανά δεν θα προλάβουν να απογαλακτιστούν,
υποκύπτοντας σε ασθένειες, πείνα ή αφυδάτωση
ή κατά λάθος θα συνθλιβούν από τις παγιδευμένες μητέρες τους.
Στον φόρο θανάτου συμπεριλαμβάνονται και όσα γεννιούνται ανάπηρα
που θεωρούνται οικονομικά ασύμφορα και θανατώνονται από το προσωπικό.
Όσα θα επιβιώσουν τις πρώτες ημέρες ακρωτηριάζονται χωρίς κάποιο παυσίπονο,
οι ουρές και τα δόντια τους κόβονται για μείωση του κανιβαλισμού …
και κόβονται μέρη από τα αυτιά τους ή τους βάζουν ταμπελάκια αναγνώρισης.
Τα παίρνουν από τις μητέρες τους στις 3-5 εβδομάδες.
Τα περισσότερα στέλνονται για σφαγή γύρω στους 5 μήνες αργότερα.
Καθώς μεγαλώνουν τα μεταφέρουν σε μονάδες, συνωστισμένα μεταξύ τους μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες.
Κάποια θηλυκά κρατούνται για να αντικαταστήσουν αυτά στα κλουβιά κύησης,
επιλεγμένα προσεκτικά για την ικανότητα τους να κάνουν μεγάλες γέννες.
Οι περισσότερες φάρμες χρησιμοποιούν τεχνητή γονιμοποίηση αντί για ζευγάρωμα,
καθώς μπορούν να τεκνοποιήσουν 30-40 γουρούνια με έναν μόνο χοίρο.
Εργάτες συλλέγουν το σπέρμα αυνανίζοντας τους χοίρους
μετά το εισάγουν στις θηλυκές με έναν καθετήρα γνωστό ως pork stοrk (πελαργός χοιρινών!).
Οι χοίροι χρησιμοποιούνται για να ερεθίσουν τα θηλυκά ώστε να γίνει η σπερματέγχυση,
αλλά δεν τους επιτρέπουν να ζευγαρώσουν.
Όταν επιβεβαιωθεί μια εγκυμοσύνη το θηλυκό μεταφέρεται σε έναν από τους δύο τύπους περιορισμένων χώρων
για ολόκληρη την 16μήνη κύηση.
Οι ατομικές θέσης σταβλισμού είναι κλουβιά, σαν τα κλουβιά κύησης, στα οποία
οι θηλυκές που κυοφορούν μπορούν να κάνουν ένα, δύο βήματα μπρος ή πίσω
και δεν μπορούν να γυρίσουν.
Ενώ αφαιρούνται σταδιακά από την πλειοψηφία των χοιροστασίων στην Αυστραλία,
είναι απόλυτα νόμιμες και δεν υπάρχει πρόστιμο που τα κρατούν περιορισμένα
για περισσότερο από το όριο των 5μερών.
Το ιδιο συμβαίνει και με την «απαγόρευση τους» στην Ε.Ε. ,
που τους επιτρέπει να τα βάζουν εκεί για 4εβδομάδες ανά εγκυμοσύνη.
Αν τους δινόταν η επιλογή, τα γουρούνια αφοδεύουν
μακριά από το μέρος που κοιμούνται και τρώνε.
Ο ακραίος αυτός περιορισμός έχει τεράστιο ψυχολογικό κόστος.
Η εναλλακτική, του ομαδικού σταβλισμού,
έχει τις έγκυες θηλυκές στριμωγμένες σε μικρά τσιμεντένια μαντριά.
Η έλλειψη χώρου και εκτόνωσης αναγκάζει τα γουρούνια να γίνουν επιθετικά.
Όσα πέφτουν στο αποχετευτικό σύστημα από τις τρύπες στο πάτωμα
αφήνονται να λιμοκτονήσουν ή να πνιγούν στο ποτάμι των αποβλήτων.
Μια εβδομάδα πριν γεννήσουν,
μετακινούνται στα κλουβιά κύησης
που θα παραμείνουν για τις επόμενες 4-6 εβδομάδες.
Μη μπορώντας να κουνηθούν, οι μύες τους θα αποδυναμωθούν σε σημείο
που θα έχουν δυσκολία να σταθούν όρθια ή να ξαπλώσουν …
Για να μειώσουν την ατροφία των μυών, οι εργάτες την αναγκάζουν να σηκωθεί τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.
Θα έχει επίπονες πληγές από τις σκληρές επιφάνειες …
ή πρόπτωση και μολύνσεις από την σωματική καταπόνηση
από τις επαναλαμβανόμενες γέννες και τις άθλιες συνθήκες …
... που μπορούν να οδηγήσουν σε μερική παράλυση
ώστε δεν θα μπορεί να φτάσει το φαγητό και το νερό στο κλουβί της …
… ή ακόμη και να πεθάνει στο κλουβί της. …
Θα παρακολουθεί αβοήθητη καθώς τα γουρουνάκια της θα πέφτουν άρρωστα και θα πεθαίνουν,
ή να τα ακρωτηριάζουν και να τα κακοποιούν οι εργάτες μέχρι να της τα πάρουν.
Θα υπομείνει αυτόν τον κύκλο 4 φορές σε 2 χρόνια
πριν αντικατασταθεί και οδηγηθεί στο σφαγείο,
ή να την σκοτώσουν και να την πετάξουν επιτόπου.
Ο όρος «ελευθέρας βοσκής» σημαίνει απλά ότι τα γουρούνια γεννιούνται έξω σε μικρές καλύβες
αλλά περνούν την υπόλοιπη ζωή τους σε αποθήκες σταβλισμού
αντιμετωπίζοντας τις ίδιες καταστάσεις συνωστισμού, υγείας και συμπεριφοράς όπως και σε όλα τα χοιροστάσια,
ενώ είναι μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες .
Ενώ μπορούν να ζήσουν 10-12χρ., τα περισσότερα γουρούνια σφάζονται μόλις 5-6 μηνών.
Στριμωγμένα σε φορτηγά μεταφοράς στο χοιροστάσιο
οδηγούνται, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, στο σφαγείο
χωρίς τροφή, νερό ή προστασία από το πολύ κρύο ή την ζέστη.
Στο σφαγείο θα περιμένουν σε μικρούς τσιμεντένιους ή μεταλλικούς χώρους
συνήθως για το βράδυ, ακόμη χωρίς φαγητό και μικρή ή καθόλου πρόσβαση σε νερό.
Το πρωί, τα συγκεντρώνουν στο σημείο της σφαγής
συχνά με ηλεκτρικό ραβδί.
Η πιο συχνή μέθοδος αναισθητοποίησης και σφαγής γουρουνιών στην Αυστραλία,
που χρησιμοποιείται στα μεγάλα σφαγεία και προωθείται ως η πιο «ανθρωπιστική» και αποτελεσματική επιλογή,
είναι ο θάλαμος αερίων διοξειδίου του άνθρακα.
Ένα σύστημα κινούμενων κλουβιών κατεβάζει τα γουρούνια, έχοντας πλήρως τις αισθήσεις τους, 2 ή 3 την φορά
στο βαριά συμπυκνωμένο αέριο
που τους καίει τα μάτια, τα ρουθούνια, τον λαιμό και τα πνευμόνια
ενώ τους προκαλεί ασφυξία .
Λιγότερο συμπυκνωμένο αέριο θα προκαλούσε λιγότερο πόνο και στρες,
αλλά θα χρειαζόταν περισσότερος χρόνος για να αναισθητοποιηθούν
και είναι οικονομικά ασύμφορο.
Οι χοιρομητέρες στέλνονται στα κλουβιά αυτά, μια κάθε φορά.
Εξαιτίας τους μεγέθους τους, το αέριο δεν είναι τόσο αποτελεσματικό,
με κάποιες να έχουν ακόμη μερικώς τις αισθήσεις τους,
θα αναισθητοποιηθούν με ηλεκτροπληξία αμέσως μετά.
Στην άλλη άκρη του θαλάμου
τους κόβουν τον λαιμό και τα αφήνουν να αποστραγγιστεί το αίμα.
Η ηλεκτρική αναισθητοποίηση, που χρησιμοποιείται σε μικρότερα σφαγεία,
έχει περισσότερες πιθανότητες αποτυχίας.
Η λάθος ένταση ρεύματος, λάθος θέση του εργάτη ή η διάρκεια
ή δεν κόβουν τον λαιμό αρκετά γρήγορα
μπορεί να προκαλέσει την μερική παράλυση του γουρουνιού και δεν μπορεί να κουνηθεί
ενώ ακόμη αισθάνεται τον πόνο
ή ανακτά τις αισθήσεις του την στιγμή που αιμορραγεί.
Το πετάρισμα των ματιών ή η ρυθμική αναπνοή είναι ενδείξεις ότι έχει τις αισθήσεις του.
Το ένα μετά το άλλο, τα επιλέγουν μπροστά στα υπόλοιπα.
Πιστόλια σφαγείων είναι η επόμενη εναλλακτική που χρησιμοποιείται από μικρότερα σφαγεία.
Η διατρητική ράβδος διαπερνά το κρανίο του ζώου
προκαλώντας μόνιμη εγκεφαλική βλάβη,
χωρίς να μπορούν να ανακτήσουν τις αισθήσεις τους,
ενώ τα μη διατρητικά πιστόλια προκαλούν δυνατό τραύμα αντίστοιχο του σφυριού.
Η αποτελεσματική αναισθητοποίηση απαιτεί το πιστόλι να είναι σε σωστή γωνία και θέση
στο σωστό σημείο του εγκεφάλου,
που συχνά είναι δύσκολο αν το κεφάλι δεν είναι ακινητοποιημένο.
‘Έχοντας δει τους συντρόφους τους να σκοτώνονται μπροστά τους
ή να μυρίζουν το αίμα στο πάτωμα
είναι απρόθυμα να μπουν στο κουτί.
Το πιστόλι σφαγείου είναι λιγότερο αποτελεσματικό σε μεγαλύτερα γουρούνια, όπως οι χοιρομητέρες.
Για αυτά, χρησιμοποιούν όπλο ως εναλλακτική.
Σε αυτήν την περίπτωση, η ακρίβεια είναι ακόμη πιο δύσκολη.
Αφού στραγγίξει το αίμα τους, τα γουρούνια πετούνται σε δεξαμενές ζεματιστού νερού
ώστε να μαλακώσει το δέρμα και να αφαιρεθούν οι τρίχες.
Όσα δεν έχουν αναισθητοποιηθεί και θανατωθεί σωστά βράζονται ζωντανά.
Τα άχρηστα προϊόντα – δέρματα, κόκκαλα, οπλές, εντόσθια και λίπος –
μεταφέρονται σε εργοστάσιο να μετατραπούν σε λαρδί
για το φαγητό, σαπούνια, λιπαντικά και βιολογικά καύσιμα,
ή άλλα προϊόντα όπως η ζελατίνη.
Τα αγριογούρουνα εισήχθησαν στην Αυστραλία με τον Πρώτο Στόλο (18ος αιώνας),
και τώρα τα συναντάμε στο 40% της χώρας
κυρίως στο Queensland και New South Wales.
Στο “pig dogging” οι κυνηγοί ελευθερώνουν επιθετικά εκπαιδευμένα σκυλιά
να εντοπίσουν, να κυνηγήσουν και να κατασπαράξουν ζωντανά γουρούνια
να τα κρατάνε κάτω
μέχρι οι κυνηγοί να καταφτάσουν και να τα αποτελειώσουν με μαχαίρι.
Παρόλο που τα αγριογούρουνα έχουν κηρυχτεί παρασιτικά ζώα,
δεν είναι ασυνήθιστο οι κυνηγοί να ελευθερώνουν μικρά γουρούνια σε εθνικά πάρκα
ώστε να επιστρέψουν αργότερα και να τα κυνηγήσουν.
Για τις κότες αυγοπαραγωγής, η ζωή ξεκινάει στο εκκολαπτήριο.
Τα αυγά συλλέγονται από τις κότες, αποθηκεύονται, επωάζονται και εκκολάπτονται σε 31 ημέρες.
Τα αρσενικά και τα θηλυκά κοτόπουλα διαχωρίζονται σε διαφορετικούς ιμάντες.
Εδώ στο μεγαλύτερο εκκολαπτήριο της Αυστραλίας, έχουν τροποποιηθεί γενετικά
ώστε τα αρσενικά να έχουν διαφορετικό χρώμα από τα θηλυκά, κάνοντας γρήγορη την διαλογή.
Χωρίς να μπορούν να κάνουν αυγά
και τελείως διαφορετικό είδος από τις κότες που χρησιμοποιούνται για κρέας
τα αρσενικά κοτόπουλα θεωρούνται άχρηστο προϊόν
όπως και τα θηλυκά που είναι παραμορφωμένα ή αδύναμα.
Διαχωρίζονται σε διαφορετικούς ιμάντες από τα υγιή θηλυκά
την πρώτη τους ημέρα , που καταλήγει σε ένα βιομηχανικό μπλέντερ που ονομάζεται πολτοποιητής.
Είναι απόλυτα νόμιμο και θεωρείται ανθρωπιστικό σύμφωνα με την RSPCA (Βασιλική Εταιρεία Κατά της Κακοποίησης Ζώων)
Μικρότερα εκκολαπτήρια χρησιμοποιούν διοξείδιο του άνθρακα
ή απλά πεθαίνουν από ασφυξία σε πλαστικές σακούλες.
Όλες οι εμπορικές φάρμες αυγών –
– με κλουβιά, με αχυρώνες, ελευθέρας βοσκής, οργανικές, εγκεκριμένες από την RSPCA –
σκοτώνουν τα αρσενικά κοτόπουλα,
περίπου 12εκ. τον χρόνο στην Αυστραλία.
Εντωμεταξύ, τα υγιή θηλυκά οδηγούνται στις επίπονες μηχανές κοπής ράμφους.
Τους κόβουν τα ράμφη για να μειωθεί ο κίνδυνος τραυματισμού μεταξύ τους
στις στριμωγμένες φάρμες αυγών.
Τα κοτόπουλα τότε στοιβάζονται σε τελάρα και μεταφέρονται σε φάρμες εκτροφής,
όπου θα παραμείνουν για 4 μήνες μέχρι να ξεκινήσουν να γεννούν αυγά.
Ένας μικρός αριθμός αρσενικών δεν θα πολτοποιηθεί
προκειμένου να χρησιμοποιηθούν μαζί με ορισμένες κότες για αναπαραγωγή,
γέννηση και γονιμοποίηση των αυγών.
Οι υπόλοιπες κότες στέλνονται στις φάρμες παραγωγής αυγών σε ολόκληρη την χώρα.
Περίπου τα 2/3 από τις 18εκ. κότες παραγωγής οποιαδήποτε χρονική στιγμή στην Αυστραλία
κρατούνται σε συστοιχίες κλουβιών.
Κάθε αποθήκη έχει μέχρι και 100.000 κότες, με 4 έως 20 κότες ανά κλουβί,
σε κάθε κότα αντιστοιχεί ένας χώρος μικρότερος από ένα Α4 φύλλο χαρτιού.
Δεν μπορούν να τεντώσουν τα φτερά τους ή να φερθούν φυσιολογικά
όπως να πλυθούν με χώμα, να κουρνιάσουν, να σκαλίσουν για τροφή.
Μετά από δεκαετίες γενετικών παρεμβάσεων και επιλεκτικής εκτροφής,
γεννούν ένα αυγό σχεδόν κάθε μέρα και συνολικά μέχρι και 330 το χρόνο,
σε σύγκριση με τα 10-15 αυγά που θα γένναγε μια κότα στην φύση.
Καθώς μεγαλώνουν, το φτωχό περιβάλλον και το στρες της συνεχούς ροής γέννας αυγών
εξασθενούν την υγεία τους, εμφανίζουν σταδιακή απώλεια των φτερών τους
και χλωμό λειρί που είναι ένδειξη αναιμίας.
Οι θάνατοι μέσα στα κλουβιά είναι σύνηθες φαινόμενο
και λόγω του μεγέθους των εγκαταστάσεων δεν γίνονται αντιληπτές αμέσως,
αναγκάζοντας τις υπόλοιπες να ζουν πάνω σε πτώματα που σαπίζουν.
Πιο σύγχρονα συστήματα κλουβιών συλλέγουν τις ακαθαρσίες σε κινούμενους ιμάντες κάτω από τα κλουβιά,
ενώ με τα παλιότερα συστήματα στοιβάζονταν από κάτω.
Τα πουλιά που καταφέρνουν να το σκάσουν από τα κλουβιά τα αφήνουν να πεθάνουν στις τάφρους κοπριάς.
Στους 18 μήνες ζωής, μετά από 1χρ. στα κλουβιά, η παραγωγή αυγών τους
μειώνεται αρκετά ώστε να θεωρούνται “τελειωμένες”.
Μειώνεται ο πληθυσμός τους – βγάζοντας τες από τα κλουβιά και στοιβάζοντας τες σε κασόνια,
όπου συχνά σπάνε τα κόκαλα τους εξαιτίας της άσχημης μεταχείρισης.
Πόσο συχνά σπάνε τα κόκαλα τους;
Κάθε φορά που έπιασα ένα, ήταν σπασμένα.
Κάθε φορά.
Σταμάτα να γκρινιάζεις γιατί θα σου σπάσω και το άλλο πόδι.
Είτε πεθαίνουν από αέρια και μετά θάβονται ή επεξεργάζονται
ή στέλνονται στο σφαγείο και αντικαθιστούνται από νεαρές κότες.
Μέχρι το 2016,
δεν υπήρχαν εθνικές προδιαγραφές για το τι μπορεί να θεωρείται αυγό ελευθέρας βοσκής.
Τώρα, οι φάρμες ελευθέρας βοσκής έχουν μάξιμουμ όριο υπαίθριας χωρητικότητας
10.000 κότες ανά εκτάριο – μια ανά τετραγωνικό –
αν και ακόμη περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους συνωστισμένες σε μεγάλες αποθήκες.
Οι κότες στην φύση δημιουργούν και ζουν με κοινωνική δομή που ονομάζεται ιεραρχική διάταξη,
αλλά μπορούν να αναγνωρίζουν μόνο άλλες 100 κότες.
Στις αποθήκες και στις εγκαταστάσεις με χιλιάδες άλλα πουλιά,
μη μπορώντας να δημιουργήσουν ιεραρχία οδηγούνται σε χάος.
Τσιμπούν τα αδύναμα πουλιά χωρίς αυτά να μπορούν να ξεφύγουν.
Οι αρρώστιες μεταδίδονται αστραπιαία.
Μια έξαρση γρίπης των πτηνών σε φάρμα αυγών στην New South Wales το 2013
που πιστεύεται ότι ξεκίνησε από άγριες πάπιες,
οδήγησε στην σφαγή σε πάνω από 400.000 κότες εκτροφής.
Πολλές από τις φάρμες ελευθέρας βοσκής έχουν και κλουβιά στην ίδια εγκατάσταση,
τα αυγά και από τα δυο αυτά μέρη καταλήγουν στην ίδια αποθήκη συσκευασίας.
Μια ανάλυση του 2009, στοιχείων της Εταιρείας Αυγών (AECL ) έδειξε ότι,
ένα στα έξη αυγά που πωλούνται ως «ελευθέρας βοσκής» ήταν από φάρμες με κλουβιά ή με αποθήκες.
Όπως και στις φάρμες με κλουβιά,
οι κότες ελευθέρας βοσκής στέλνονται στο σφαγείο στους 18 μήνες ζωής,
πολύ λιγότερο από τα 10 έτη ζωής που θα είχαν στην φύση.
Στο σφαγείο, οι κότες κρεμιούνται ανάποδα σε αυτόματο μηχάνημα.
Βυθίζονται σε ηλεκτροφόρο νερό για να αναισθητοποιηθούν
λίγο πριν μια αυτόματη λεπίδα τους κόψει τον λαιμό,
αλλά αν σηκώσουν το κεφάλι τους μπορεί να μην αναισθητοποιηθούν με το νερό,
και η λεπίδα τους βρίσκει με πλήρεις τις αισθήσεις τους
και στο τέλος πνίγονται στο ζεματιστό νερό που ακολουθεί στην συνέχεια.
Οι σφαγμένες κότες καταλήγουν κυρίως ως χαμηλότερης ποιότητας προϊόν κρέατος
όπως κιμάς ή τροφές κατοικίδιων
ή δίδονται ως τροφή σε άλλα ζώα εκτροφής.
Οι κότες που εκτρέφονται για τροφή, αναφέρονται ως κοτόπουλα κρεατοπαραγωγής
είναι μεγαλύτερο είδος από αυτές που κάνουν τα αυγά,
σχεδιασμένες με ανθρώπινη παρέμβαση ώστε να μεγαλώνουν γρήγορα σε τεράστιο μέγεθος.
Η σύντομη ζωή τους ξεκινά, σε ένα εκκολαπτήριο.
Ενώ χρησιμοποιούνται και τα αρσενικά και τα θηλυκά,
στα εκκολαπτήρια πάλι χρησιμοποιούν πολτοποιητές …
ή θαλάμους αερίων,
για τα αδύναμα ή τα παραμορφωμένα, που δεν θα καταφέρουν να φτάσουν στο επιθυμητό βάρος για σφαγή.
Μιας μόνο ημέρας, και όσα επιζήσουν στέλνονται σε εκτροφεία πάχυνσης.
Από το 2016, υπάρχουν 530 τέτοιες φάρμες στην Αυστραλία,
όλες μαζί εκτρέφουν, σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, γύρω στα 90 εκ. πουλιά.
Κάθε αποθήκη περιέχει 40-60 χιλιάδες.
Μέσα στην πρώτη εβδομάδα ζωής , θνησιμότητα του 4-6% είναι νορμάλ,
ισοδυναμεί σε 1600-3600 νεκρά πουλιά ανά αποθήκη, περίπου 200-500 ημερησίως.
Τα περισσότερα από αυτά τα βρίσκουν οι εργάτες,
άλλα που δείχνουν αδύναμα ή τραυματισμένα θα σκοτωθούν ή θα πεταχτούν ζωντανά.
«Σκότωσα 465 εκεί μέσα»
«Έφτασα να σκοτώσω και 1000 πουλιά σε 3 αποθήκες»
«Δεν σκοτώνω μόνο τα άρρωστα»
«Τα σκοτώνω και ακόμη τρέχουν»
«αλλά ξέρω πως δεν είναι σωστό»
«Έχει σημασία αν ακόμη τιτιβίσουν εδώ;»
«Κάποιες φορές δεν τα σκοτώνουν σωστά»
«Αυτό που κάνω είναι να τα πιάνω από τον λαιμό πίσω …»
«Καταλαβαίνεις όταν το κάνεις σωστά γιατί σταματάει το τιτίβισμα»
«Σπάει ο λαιμός»
«Δεν μπορεί να τιτιβίσει»
«Καταλαβαίνεις όταν το κάνεις σωστά όταν δεν μπορεί να τιτιβίσει»
Καθώς μεγαλώνουν, καταλαμβάνουν γρήγορα τον διαθέσιμο χώρο στις αποθήκες,
ζουν ανάμεσα στα στοιβαγμένα περιττώματα τους.
Το ποσοστό θνησιμότητας μειώνεται, αλλά οι θάνατοι είναι ακόμη συχνοί.
Όχι μακριά από τις αποθήκες, τα σώματα τους στοιβάζονται και κομποστοποιούνται.
Επιλεγμένη εκτροφή, έλλειψη κίνησης λόγω υπερβολικού μεγέθους,
τεχνητό φως και η μεγάλη χρήση αντιβιοτικών που αυξάνουν την όρεξη για τροφή
έχουν ως αποτέλεσμα οι σύγχρονες κότες κρεατοπαραγωγής
να φτάνουν το «κατάλληλο για σφαγή» βάρος των 3κιλων μόλις σε 35 ημέρες,
δραματική αύξηση, από τα 2 κιλά σε 96 ημέρες, που θα έφταναν στην φύση.
Τα σώματα τους έχουν μεγάλη δυσκολία να διαχειριστούν την υπερβολική πίεση,
με τις σκελετικές, καρδιακές και μεταβολικές διαταραχές να είναι πολύ συχνές.
Από αυτές που θα ζήσουν για να πάνε στο σφαγείο, το 90% έχουν εμφανή κινητικά προβλήματα.
Οι αποθήκες καθαρίζονται μετά τον κύκλο των 5-7εβδομάδων,
προκαλώντας έτσι μεγάλες συγκεντρώσεις αμμωνίας που ενοχλούν και καίνε το δέρμα τους
και εμποδίζει το αναπνευστικό τους σύστημα.
Οι κότες που πωλούνται με την έγκριση του RSPCA
έχουν μια και μοναδική κούρνια στην μέση της αποθήκης,
κατά τα άλλα οι συνθήκες και η διαδικασία είναι ίδιες.
Η μείωση του πληθυσμού γίνεται με χαμηλό φως μέσα στην νύχτα,
όταν τα πουλιά είναι ήρεμα και ανίκανα να δουν τι συμβαίνει.
Συνήθως τις πιάνουν με τα χέρια ειδικές ομάδες
και τις χώνουν σε πλαστικά κασόνια,
τα οποία στοιβάζονται σε φορτηγά για μεταφορά στο σφαγείο.
Όπως και οι κότες που γεννούν αυγά, κρεμιούνται από τα πόδια στο αυτόματο μηχάνημα …
μετά βυθίζονται στο ηλεκτροφόρο νερό,
με όποιο πουλί σηκώσει το κεφάλι, να συνεχίζει την υπόλοιπη διαδικασία με πλήρεις τις αισθήσεις
πριν τους κόψει το λαιμό μια περιστρεφόμενη λεπίδα.
Δίπλα ένας εργάτης με μαχαίρι για όσα πουλιά δεν πετύχει η λεπίδα.
Οι γαλοπούλες εκτρέφονται επιλεκτικά
ώστε να μεγαλώνουν τόσο γρήγορα που δεν μπορούν να ζευγαρώνουν φυσιολογικά
έτσι η βιομηχανία βασίζεται στην τεχνίτη γονιμοποίηση,
όπως εδώ σε μια φάρμα ελευθέρας βοσκής στην Victoria,
αν και θεωρείται στάνταρ πρακτική
στα λιγοστά εκκολαπτήρια γαλοπούλας στην Αυστραλία.
Ιδιαίτερα ανήσυχα πουλιά, εκτρέφονται όπως και οι κότες κρεατοπαραγωγής,
με 10-14.000 ανά αποθήκη που ισοδυναμεί με 6 γαλοπούλες ανά τετραγωνικό.
Γενετικές τροποποιήσεις και τεχνητό φως που μεγιστοποιούν την όρεξη
με αποτέλεσμα το μέγεθος τους να είναι διπλάσιο σε σχέση με αυτές έξω στην φύση.
Τα πόδια τους δεν μπορούν να στηρίξουν την απότομη αύξηση του βάρους.
Ζώντας μέσα στις ακαθαρσίες τους, οι πληγές γρήγορα μολύνονται.
Η συχνότητα των θανάτων αυξάνεται με την ηλικία
με μέσο όρο 3-5% των θηλυκών
στην 12η εβδομάδα της ζωής τους στις αποθήκες,
για τα αρσενικά γύρω στην 16η εβδομάδα ζωής.
Τα νεκρά πουλιά συλλέγονται και πετιούνται στα σκουπίδια.
Τα υπόλοιπα μεταφέρονται στο σφαγείο,
όπου τα χτυπούν, τα κλωτσούν
ενώ τα αλυσοδένουν ανάποδα στην γραμμή της σφαγής.
Τα μικρότερα σφαγεία χρησιμοποιούν ατομικούς κώνους.
4 με 5εκ. σκοτώνονται κάθε χρόνο στην Αυστραλία,
τα περισσότερα αγοράζονται και καταναλώνονται την περίοδο των Χριστουγέννων.
Για το υπόλοιπο έτος ή ακόμη περισσότερα, καταψύχονται.
Όπως και με τις κότες, οι πολτοποιητές χρησιμοποιούνται και εδώ, στα εκκολαπτήρια,
για τα αδύναμα ή παραμορφωμένα παπάκια που δεν αναμένεται να επιβιώσουν και να μεγαλώσουν.
Η εκτροφή πάπιας είναι αντίστοιχη με της κότας και της γαλοπούλας.
Μεταφέρονται από το εκκολαπτήριο την πρώτη μέρα της ζωής τους,
τα παπάκια μεγαλώνουν με γρήγορο ρυθμό μέσα σε 7 εβδομάδες,
στοιβαγμένα με χιλιάδες άλλα
σε αποθήκες που σπάνια καθαρίζονται όπου οι ασθένειες και οι θάνατοι είναι συχνά φαινόμενα.
Οι πάπιες είναι υδρόβια ζώα, γι’ αυτό έχουν αδύναμα πόδια και δυνατές αρθρώσεις
Καθώς δεν χρειάζεται να κρατούν το σώμα τους για μεγάλη χρονική περίοδο.
Όπου υπάρχει νερό οι πάπιες θα επιπλεύσουν για αρκετή ώρα,
μειώνοντας την πίεση από τους μύες και τον σκελετό.
Όμως, όταν δεν τους παρέχουν νερό,
όπως γίνεται στις περισσότερες Αυστραλιανές φάρμες, συμπεριλαμβανομένων και των ελευθ. βοσκής,
οι πάπιες αναγκάζονται να κρατούν το βάρος του σώματος τους στα πόδια τους μέχρι και 7 εβδομάδες
– συχνά είναι περισσότερο για όσες χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή –
με αποτέλεσμα, αδυναμία, εξαρθρώσεις και σπασμένα κόκκαλα.
Η επιλεκτική αναπαραγωγή στις πάπιες με σκοπό να μεγαλώνουν γρήγορα και πολύ,
σε συνδυασμό με τον ανεπαρκή σχηματισμό των οστών
του ανήλικου σκελετού τους
προσθέτει περισσότερη πίεση στα ήδη αδύναμα πόδια τους και αρθρώσεις.
Χωρίς νερό ακόμη και για να βουτήξουν τα κεφάλια τους,
οι πάπιες είναι αδύνατον να διατηρήσουν τα μάτια, τα ρουθούνια και τα φτερά τους καθαρά,
που επιφέρει κινδύνους μολύνσεως και τύφλωσης.
Ζώντας μέσα στις ακαθαρσίες τους δημιουργούνται υψηλά επίπεδα αμμωνίας
που προκαλούν επίπονα εγκαύματα στα πόδια τους και επιδεινώνουν πληγές και τραυματισμούς.
Οι φτωχές συνθήκες και ο συνωστισμός
συχνά οδηγούν σε νευρολογικές ασθένειες όπου ο μη συντονισμός των άκρων, τρέμουλο του κεφαλιού και του λαιμού
καταλήγουν σε παράλυση, σπασμούς, κόμμα και θάνατο.
Όταν αρρωσταίνουν ή παραλύουν τις βρίσκουν οι εργάτες,
τις σκοτώνουν σπάζοντας τους τον λαιμό.
Μετά από 49ημέρες, τις βάζουν σε κασόνια,
τοποθετούνται σε φορτηγά και μεταφέρονται στο σφαγείο.
Πολλές δεν επιβιώνουν στο ταξίδι.
Όπως οι κότες και οι γαλοπούλες,
οι πάπιες κρεμιούνται από τα πόδια στην γραμμή σφαγής.
Το τυπικό ηλεκτρικό μπάνιο, που και πάλι δεν είναι πάντα αποτελεσματικό,
με πολλά πουλιά να έχουν τις αισθήσεις τους όταν τους κόβεται ο λαιμός
και τελικά να πεθαίνουν από αιμορραγία ή να πνίγονται στην ζεματιστή δεξαμενή.
Από το 2018, 3 πολιτείες στην Αυστραλία
απαγόρευσαν το κυνήγι «αναψυχής» άγριων παπιών για λόγους βίας,
αλλά στην Victoria, South Australia και Tasmania
παραμένει νόμιμο κατά την κυνηγετική περίοδο κάθε χρόνο.
Ο πληθυσμός άγριων πουλιών στην Victoria μειώνεται σταθερά,
το 2017 έφτασε στο χαμηλότερο σημείο εδώ και 34 χρόνια,
παρόλα αυτά το κυνήγι συνεχίζεται με την δικαιολογία ότι αυξάνεται η δουλειά
στις τοπικές κοινωνίες γύρω από τους υγρότοπους,
την ψυχαγωγία και την ικανοποίηση που προσφέρει στους κυνηγούς.
Η προσομοίωση με υπολογιστή και οι παρατηρήσεις των διασωστών στους υγροτόπους
αναφέρουν ότι οι κυνηγοί πάπιας αφήνουν τουλάχιστον την ίδια ποσότητα τραυματισμένων και παρατημένων πουλιών
όση με αυτά που σκοτώνουν και πιάνουν, που αριθμούνται σε χιλιάδες πουλιά
αφημένα να υποφέρουν και να πεθαίνουν από τις πληγές.
Επιπλέον, τα πτώματα πολλών υπό προστασία ειδών
όπως η σπάνια και υπό εξαφάνιση πάπια Freckled
βρίσκονται στους υγρότοπους κατά την κυνηγετική περίοδο
με τους κυνηγούς είτε να μην μπορούν να ξεχωρίσουν τα είδη πριν πυροβολήσουν
ή απλά να πυροβολούν.
Γύρω στο 80% της παγκόσμιας ποσότητας πούπουλου και φτερών
που χρησιμοποιούνται για μπουφάν, υπνόσακους, τσάντες και κλινοσκεπάσματα παράγονται στην Κίνα,
όπου το βάναυσο μάδημα σε ζωντανές πάπιες και χήνες παραμένει συνηθισμένη πρακτική.
Το επίπονο τράβηγμα των φτερών από το δέρμα των πουλιών,
αφήνει ανοιχτές και ματωμένες πληγές
μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται πολλές φορές, μέχρι στο τέλος να τις σφάξουν.
Ακόμη και προμηθευτές με πιστοποιητικό Responsible Down Standard (πιστοποιητικό μη βίας)
εμπλέκονται σε μάδημα ζωντανών πουλιών.
Ουσιαστικά, είναι αδύνατον να γνωρίζουμε αν τα προϊόντα από πούπουλο
στην Αυστραλία ή οπουδήποτε αλλού προέρχονται από αυτές τις φάρμες.
Όπως οι άνθρωποι, έτσι και οι αγελάδες έχουν δυνατά μητρικά ένστικτα
έχουν ισχυρό δεσμό με το μικρό τους
και πρέπει να γεννήσουν για να παράγουν γάλα.
Στις γαλακτοβιομηχανίες, εξαναγκάζονται σε γονιμοποίηση
κάθε χρόνο για να υπάρχει ροη γάλακτος,
συνήθως με τεχνητή γονιμοποίηση αντί για ζευγάρωμα,
που χρειάζεται ο εργάτης να βάλει το χέρι του στον πρωκτό της αγελάδας
να κρατήσει τον τράχηλο ενώ εισάγει το σπέρμα του ταύρου.
Τα μοσχάρια τους, τα παίρνουν μακριά, ελάχιστες ώρες μετά την γέννα
ώστε το γάλα που προορίζονταν για αυτά να πουληθεί προς κατανάλωση.
Τις ημέρες μετά τον αποχωρισμό,
οι μητέρες μέρα και νύχτα
ψάχνουν τα μοσχάρια τους.
Θρηνούν για μέρες … ακόμη και για εβδομάδες.
Τα αρσενικά μοσχάρια, τα αποκαλούν bobby calves (νεαρά)
και θεωρούνται άχρηστα για την γαλακτοβιομηχανία
επειδή δεν μπορούν να παράγουν γάλα.
Κρατούνται απομονωμένα για 5ημέρες πριν τα βάλουν σε φορτηγά
και τα στείλουν στο σφαγείο.
Τις τελευταίες 30ώρες δεν τους δίνουν φαγητό.
Πεινασμένα, μπερδεμένα και ζητώντας απελπισμένα στοργή,
κλαίνε για τις μητέρες τους στους χώρους σταυλισμού
όπου θα σφαχτούν το επόμενο πρωί.
Όσα δεν πετύχει το αναισθητικό ή δεν αναισθητοποιηθούν σωστά
σκοτώνονται με πλήρεις τις αισθήσεις.
Γύρω στα 700.000 αρσενικά μοσχάρια σφάζονται ως άχρηστα προϊόντα της γαλακτοβιομηχανίας,
κάθε χρόνο στην Αυστραλία.
Ένας μικρός αριθμός αρσενικών μεγαλώνουν λίγο ακόμη, για 20 περίπου εβδομάδες,
ώστε να σφαχτούν για το κρέας τους .
Τα θηλυκά κρατούνται επίσης απομονωμένα,
τρέφονται με αναντικατάστατο γάλακτος σε σκόνη
με σκοπό να ακολουθήσουν τον ίδιο κύκλο αφού τα γονιμοποιήσουν και αυτά.
2-3 φορές την ημέρα, οι αγελάδες σε γαλουχία οδηγούνται για άρμεγμα
συνδέοντας τες σε μηχανές αρμέγματος.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ζουν γύρω στα 20χρόνια.
Στις φάρμες γαλακτοπαραγωγής αντέχουν 4 με 8 χρόνια,
κάποιες – τις ονομάζουν downers – υποκύπτουν στην πίεση
από τις συνεχείς εγκυμοσύνες και την παραγωγή 10 φορές περισσότερου γάλακτος
από το φυσιολογικό,
οι υπόλοιπες στέλνονται στο σφαγείο όταν μειωθεί η παραγωγή γάλακτος
ή είναι τόσο πληγωμένες που δεν μπορούν πια να συνεχίσουν.
Η τεχνητή γονιμοποίηση αντί το ζευγάρωμα, προτιμάται και στην βιομηχανία κρέατος.
Τα μοσχάρια που εκτρέφονται για το κρέας τους υποβάλλονται σε ποικίλες, επίπονες διαδικασίες
χωρίς αναισθητικό, όπως καυτηριασμός ή κόψιμο των κεράτων …
καρτελάκια στα αυτιά…
ευνουχισμός, είτε με λεπίδα,
είτε με την πρακτική των ελαστικών δακτυλίων,
όπου ένα ελαστικό δακτυλίδι τοποθετείται γύρω από την βάση των αδένων,
σταματώντας την ροή αίματος μέχρι τελικά να σαπίσουν και να πέσουν.
… μαρκάρισμα με πυρωμένο σίδερο …
Όσα αρρωσταίνουν χωρίς κτηνιατρική φροντίδα, χειροτερεύουν γρήγορα.
Φάρμακα, αντιβιοτικά, αυξητικές ορμόνες, βιταμίνες και συμπληρώματα,
και προγεστερόνη για την διατήρηση της εγκυμοσύνης τους χορηγούνται ενέσιμα …
ή κολπικά …
ή από το στόμα.
Αυτές και άλλες διαδικασίες ρουτίνας όπως το ξεχώρισμα ή ο έλεγχος εγκυμοσύνης
οδηγούν τα ζώα από τον εξωτερικό χώρο
σε ατομικά κουτιά απομόνωσης.
«Άντε γαμώτο γύρνα, ηλίθια σκύλα»
« Έλα, χοντρό σκατόπραμα»
Γύρω στο 40% του μοσχαρίσιου κρέατος στην Αυστραλία,
και το 80% του μοσχ. κρέατος που πωλείται στα μεγάλα σούπερ μάρκετ
προέρχεται από μοσχάρια που έχουν περάσει το τελευταίο 10-15% της ζωής τους
σε μονάδες πάχυνσης
όπου τα παχαίνουν με σιτηρά πριν την σφαγή , στους 18 μήνες ζωής.
Εξαναγκάζονται να μπουν στο κουτί, από το οποίο προσπαθούν απεγνωσμένα να δραπετεύσουν.
«Ω ναι!»
«Κάτσε κάτω γα… παλιομ… »
Το πιστόλι με διατρητική ράβδο είναι η πιο διαδεδομένη μέθοδος αναισθητοποίησης,
αλλά τα μικρά πιστόλια δεν είναι αποτελεσματικά σε τόσο μεγάλα ζώα,
προκαλούν μονάχα πόνο και παράλυση αλλά όχι αναισθητοποίηση.
Το τουφέκι είναι λιγότερο συνηθισμένη πρακτική.
Καθώς μπροστά στα μάτια τους γίνεται η αναισθητοποίηση των ζώων,
η σφαγή και μερικές φορές και η υπόλοιπη επεξεργασία
στις περισσότερες περιπτώσεις αναγκάζονται να ακούν την μοίρα που τους περιμένει.
Για τις αγελάδες που σφάζονται ενώ είναι έγκυες, το αίμα από τα αγέννητα μοσχάρια,
γνωστό ως ορός εμβρύων μοσχαριών,
έχει μεγάλη αξία στην φαρμακοβιομηχανία,
φτάνει γύρω στα 600δολάρια το λίτρο.
Το δέρμα των αγελάδων και των μοσχαριών στέλνεται σε βυρσοδεψία για επεξεργασία,
και τα περισσότερα εκ των οποίων εξάγονται.
Υπάρχει μια συχνή παρανόηση
ότι το δέρμα είναι υποπροϊόν της κρεατοβιομηχανίας προκειμένου να μειωθούν τα απόβλητα.
Είναι πιο ακριβές να πούμε ότι είναι ισάξιο προϊόν
και κάποιες φορές συμφέρει περισσότερο οικονομικά από το κρέας
στο σημείο που όλο και περισσότερα ζώα
σφάζονται για το δέρμα τους παρά την σάρκα τους.
Φτηνό δέρμα για παπούτσια, τσάντες και άλλα αξεσουάρ
εισάγεται στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη
από αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ινδία και το Μπαγκλαντές.
Επειδή οι αγελάδες θεωρούνται ιερές στην Ινδουιστική θρησκεία,
η σφαγή τους θεωρείται παράνομη στις 24 από τις 29 πολιτείες της Ινδίας.
Για να είναι νόμιμη η σφαγή τους για δέρμα,
πρέπει πρώτα να μεταφερθούν εκατοντάδες και χιλιάδες χιλιόμετρα
σε μια από τις πολιτείες που επιτρέπεται ή πέρα από τα σύνορα στο Μπαγκλαντές.
Αναλόγως την διαδρομή και τον αριθμό των ζώων
Τα προετοιμάζουν, καρφώνοντας τους πέταλα
και δένουν σφιχτά σκοινιά στις μύτες τους.
Εξαντλημένα, πεινασμένα και διψασμένα, πολλά καταρρέουν στην διαδρομή,
εξαναγκάζονται να σηκωθούν τραβώντας τους τα σχοινιά στην μύτη ή σπάζοντας τους τις ουρές …
δέρνοντας τα με βίτσες ή τρίβοντας τους καυτερές πιπεριές στα μάτια.
Για το υπόλοιπο ταξίδι, στριμώχνονται σε φορτηγά,
τα κέρατα τους τρυπούν το ένα το άλλο και τα κόκκαλα τους συχνά σπάνε.
Όσα καταφέρουν να φτάσουν στο σφαγείο, τα σκοτώνουν μπροστά στα μάτια των υπολοίπων
χωρίς αναισθητοποίηση,
κάποια γδέρνονται ακόμη και ζωντανά.
Τα δέρματα τους μουλιάζουν σε τοξικά χημικά
που είναι γνωστό ότι προκαλούν καρκίνο ή χρόνιες δερματοπάθειες,
περισσότερο στα παιδιά.
Η βασική έννοια των ροντέο
είναι να τεθούν υπό σωματικό περιορισμό και κυριαρχία τα πιο αδύναμα και ευάλωτα πλάσματα.
Προκαλούν σωματικά μοσχάρια, βόδια και ταύρους
για την διασκέδαση των θεατών
στα περίπου 240 ροντέο που γίνονται στην Αυστραλία κάθε χρόνο.
Φυσιολογικά ιδιαίτερα φιλήσυχα ζώα, υπομένουν το στρίψιμο της ουράς,
ηλεκτροφόρα χτυπήματα
και άλλες κακοποιήσεις πίσω από την σκηνή,
όπως μεταλλικά σπιρούνια και σφιγμένα λουριά γύρω από την κοιλιά,
για να τα αφηνιάσουν και να φαίνονται άγρια.
Η ένταση και το ρίσκο είναι δεδομένα στο σόου,
οι τραυματισμοί είναι αναπόφευκτοι.
«Δυσκολεύεται να κάνει αυτό το βόδι να σταθεί και στα 4 πόδια »
«Θα χρησιμοποιήσει την δύναμη του, για να το σηκώσει από το έδαφος»
«Θα έλεγα, αυτό το βόδι σίγουρα
δεν είναι συνεργάσιμο με τον καουμπόη σήμερα, φίλοι μου»
«Ναι, θα έλεγα, δεν θέλει να έχει
καμία σχέση με τον διαγωνισμό σήμερα»
Μην περνάει από το μυαλό σας ότι αυτά τα ζώα δεν τα φροντίζουν,
γιατί τα φροντίζουν εξαιρετικά.
Τα μοσχάρια και τα βόδια πιάνονται με λάσο καθώς τρομοκρατημένα
προσπαθούν να ξεφύγουν, τραβώντας τα απότομα για να ακινητοποιηθούν,
που συχνά επιφέρει μελανιές, σπασμένα πλευρά, κέρατα ακόμη και ο λαιμός τους,
σχίσιμο συνδέσμων, εσωτερική αιμορραγία και ζημιά στους ιστούς.
Οι χειμερινές γέννες είναι η πρακτική της γονιμοποίησης αρνιών,
ώστε να γεννήσουν τους χειμερινούς μήνες,
που σημαίνει ότι τα μικρά τους θα απογαλακτιστούν την άνοιξη όταν τα βοσκοτόπια είναι εύφορα.
Παρόλο που τα αρνιά έτσι μεγαλώνουν γρηγορότερα,
έχει ως αποτέλεσμα 10-15εκ. νεογέννητα αρνιά – 1 στα 4 –
να πεθαίνουν τις πρώτες 48 ώρες από το βαρύ κρύο.
Για τους εκτροφείς προβάτων, είναι το ίδιο γιατί έτσι γλυτώνουν το κόστος τροφής
τους ζεστούς μήνες.
Η ράτσα Μερίνο, από την οποία προέρχεται το 80% της παραγωγής μαλλιού στην Αυστραλία,
έχει αναπαραχθεί επιλεκτικά ώστε να έχει ζαρωμένο δέρμα
με αποτέλεσμα την μεγάλη ποσότητα μαλλιού
ενώ παράλληλα γίνονται ιδιαίτερα επιρρεπείς στους ψύλλους.
Για να μην λερώνονται πολύ και να μην πιάνουν ψύλλους, τα αρνιά που επιζούν ως το καλοκαίρι,
τους κόβουν τις ουρές τελείως,
και τους κάνουν mulesing την ίδια στιγμή,
που είναι η πρακτική να κόβουν το δέρμα γύρω από τα οπίσθιά τους
και την βάση της ουράς με μεταλλικά ξυράφια.
Αν τα αρνιά είναι μικρότερα από 6μηνών,
αυτό είναι νόμιμο να γίνεται χωρίς κάποιο αναισθητικό.
Οι εργάτες που τα κουρεύουν πληρώνονται με τον αριθμό προβάτων όχι με την ώρα,
οπότε υπερέχει η ταχύτητα και όχι η ακρίβεια,
δεν απαιτείται καμία εκπαίδευση ή διαπίστευση.
Μετά από λίγα χρόνια, όταν δεν μπορούν να παράγουν αρκετό μαλλί
ώστε να θεωρούνται επικερδή, τα πρόβατα στέλνονται στο σφαγείο και πωλούνται ως κρέας,
ενώ τα αρνιά που εκτρέφονται για κρέας σφάζονται στους 4 με 12 μήνες,
πολύ πιο σύντομα από το φυσικό όριο ζωής τους στα 12-14 χρόνια.
19εκ. από τα 32εκ. πρόβατα που σφάζονται κάθε χρόνο στην Αυστραλία
περνούν από χώρους αγοροπωλησίας
ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ εκτροφέων και σφαγέων ή ιδιωτών αγοραστών,
όπου ζώα όπως βοοειδή, μοσχάρια, άλογα, πτηνά και γουρούνια,
δημοπρατούνται.
Ζέστη, αφυδάτωση, εξάντληση ή προϋπάρχουσες καταστάσεις
προκαλούν συχνά θανάτους στους χώρους αυτούς.
Τα περισσότερα πρόβατα αγοράζονται από σφαγεία για το κρέας τους.
Κανένα ζώο δεν βαδίζει με την θέληση του προς τον θάνατο του.
Η μη αποτελεσματικότητα της αναισθητοποίησης
προκαλεί μόνο πόνο και τρομοκρατεί τα ζώα ακόμη περισσότερο
στις τελευταίες τους στιγμές.
Το πιστόλι σφαγείου δεν είναι καλύτερο.
«Κάνε αυτό που σου λένε»
«Κάτσε ακίνητο γαμώτο»
«Κάτσε, ξάπλωσε, γύρνα, ναι»
«Καλό αγόρι, έλα τώρα να σου πάρω το κεφάλι»
«Κάνει ότι του πεις»
Όσο αποτελεσματική και να φαίνεται η αναισθητοποίηση,
μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα αν ένα ζώο
είναι τελείως αναίσθητο και δεν αισθάνεται πόνο,
ή παράλυτο μη μπορώντας να κινηθεί, ενώ ακόμη αισθάνεται τα πάντα.
Μέσα στον φόβο και την απόγνωση, κάποια καταφέρνουν να ξεφύγουν
αντιμετωπίζοντας τα σώματα των υπολοίπων,
πριν τα εξαναγκάσουν να γυρίσουν πίσω, γνωρίζοντας τι επακολουθεί.
Οι κατσίκες εκτρέφονται για το γάλα όπως οι αγελάδες,
με επαναλαμβανόμενες εγκυμοσύνες για συνεχή ροή γάλακτος.
Μια βιομηχανία στην Αυστραλία με μόνο 65 περίπου φάρμες,
το κατσικίσιο γάλα θεωρείται πιο ευκολόπεπτο
κατάλληλο για ανθρώπους με αλλεργίες στο αγελαδινό.
Παγκοσμίως, περισσότεροι άνθρωποι πίνουν κατσικίσιο γάλα από οποιοδήποτε άλλο ζώο.
Τα αρσενικά , μη μπορώντας να παράγουν γάλα,
θεωρούνται άχρηστα και σφάζονται λίγο μετά την γέννηση τους
ενώ τα θηλυκά μεγαλώνουν για να παράγουν γάλα,
αν και μερικές φάρμες θα πουλήσουν τις παραπανίσιες κατσίκες για κρέας.
Οι μητέρες στην γαλουχία αρμέγονται 2 φορές την ημέρα
μέχρι και για 10 χρόνια πριν τις σφάξουν,
παράγουν μέχρι και 4 λίτρα την ημέρα που πουλιέται φρέσκο
ή γίνεται τυρί, βούτυρο, παγωτό, γιαούρτι και σαπούνι.
Η Αυστραλία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας κατσικίσιου κρέατος στον κόσμο,
το περισσότερο εξάγεται στις ΗΠΑ.
Μόνο το 10% προέρχεται από κατσίκες που εκτρέφονται για κρέας, το υπόλοιπο είναι από κατσίκες σε βοσκοτόπια,
μια άγρια ράτσα από οικόσιτες κατσίκες
που τις έφεραν στην Αυστραλία Ευρωπαίοι άποικοι.
Αυτές οι ελευθέρας βοσκής κατσίκες αιχμαλωτίζονται και μεταφέρονται
σε μονάδες πάχυνσης γνωστές και ως αποθήκες, για να παχύνουν πριν την σφαγή.
Έγκυα ζώα να στέλνονται στο σφαγείο δεν είναι κάτι ασυνήθιστο,
αναπόφευκτα κάποια θα γεννήσουν μέσα στα φορτηγά ή στους χώρους σταυλισμού
λίγο πριν οδηγηθούν στο σφαγείο,
τα μωρά τους μένουν πίσω να πεθάνουν από ασιτία ή εγκατάλειψη,
φωνάζοντας τις νεκρές μητέρες τους.
Ο σολομός είναι το δημοφιλέστερο ψάρι στην Αυστραλία,
με 40,000 τόνους να καταναλώνονται κάθε χρόνο.
Εκτρέφονται υπεράκτια μέσα σε κλουβιά,
κυρίως σε κόλπους στις νότιες και δυτικές ακτές της Τασμανίας
λόγω των δροσερών νερών.
Κάθε κλουβί μπορεί να περιέχει και 60.000 ψάρια,
που έχουν μεταφερθεί από το εκκολαπτήριο του νησιού στους 12 με 18 μήνες ζωής.
Καθώς μεγαλώνουν, ο χώρος μέσα στο κλουβί μειώνεται
μέχρι που στο τέλος είναι στριμωγμένα.
Μια έρευνα του 2017 για τον σολομό εκτροφής στην Αυστραλία, Νορβηγία, Χιλή, Σκοτία και Καναδά
βρήκε ότι τα μισά από τα ψάρια σε αυτές τις φάρμες είναι κουφά
ως αποτέλεσμα των γρήγορων ρυθμών ανάπτυξης τους που παραμορφώνει τους υποδοχείς ακοής.
Στο παγκόσμιας κληρονομιάς Macquarie Harbour στην δυτική ακτή της Τασμανίας
είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση ψαριών εκτροφής στην χώρα,
με τις τρεις βασικές βιομηχανίες σολομού -Tassal, Huon και Petuna-
να κατέχουν αρκετές φάρμες με δεκάδες κλουβιά.
Για ένα χρόνο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, πάνω από 21.000 τόνοι τροφής ψαριών
και ανυπολόγιστη ποσότητα περιττωμάτων ξεβράστηκαν στο λιμάνι.
Τόσο μεγάλη ήταν η μόλυνση που τα επίπεδα οξυγόνου έφτασαν σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα
στο νερό με μεγάλη επικινδυνότητα ασθενειών
που επέφεραν πολλούς θανάτους μέσα στις φάρμες.
Τα περιστατικά μαζικής θνησιμότητας από το 2015 μέχρι το 2018
οφείλονται σε ασφυξία λόγω χαμηλού οξυγόνου,
ανθρώπινο λάθος και ασθένειες.
Η μεγαλύτερη από τις τρεις εταιρείες η Tassal,
έχει ποσοστό επιβίωσης 83% σε όλες τις φάρμες τους.
Μετά από 15 -18 μήνες στα κλουβιά αυτά, όταν φτάσουν τα 7 κιλά το καθένα,
ένας αγωγός ρουφάει τους σολομούς
και τους ρίχνει σε αλιευτικό σκάφος όπου ή τους σκοτώνουν
ή τους μεταφέρουν ζωντανούς σε δεξαμενές στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας.
Οι γιγαντόπερκες εκτρέφονται σε όλες τις πολιτείες της Αυτραλίας εκτός από την Τασμανία.
Στις πιο κρύες νότιες πολιτείες,
εκτρέφονται μαζί με χιλιάδες άλλες, σε μικρές εσωτερικές δεξαμενές.
Ενώ στις βόρειες πολιτείες,
είτε εκτρέφονται στα παράκτια κλουβιά παρόμοια με τις φάρμες σολομού
είτε σε τεχνητές λίμνες, που χρησιμοποιούνται και για πέστροφα.
Ο υποτιθέμενος ανθρωπιστικός τρόπος να εκτρέφονται και να σκοτώνονται τα ψάρια εκτροφής
είναι να τα βυθίζουν σε παγωμένο νερό ώστε να καταψύχονται ζωντανά.
Ο καθόλου ανθρωπιστικός τρόπος, είναι ο αργός και επίπονος θάνατος,
με κάποιες φορές να χρειάζεται και μισή ώρα για να πεθάνουν.
Τα ψάρια που σκοτώνονται για το sashimi, μια γιαπωνέζικη λιχουδιά,
μαχαιρώνονται στο κεφάλι πριν τους κόψουν την σφαγίτιδα φλέβα
και μετά ρίχνονται πίσω στον πάγο για να στραγγίξει το αίμα.
Μαγαζιά και εστιατόρια επιδεικνύουν ζωντανά ψάρια
ώστε πελάτες που επιζητούν τα φρέσκα
να διαλέξουν ποια θέλουν να θανατωθούν.
Τρία τέταρτα των θαλασσινών που καταναλώνονται στην Αυστραλία εισάγεται από άλλες χώρες,
από τα οποία τα περισσότερα είναι γαρίδες, σολομός και τόνος.
Οι εμπορικές τράτες τραβούν τεράστια δίχτυα πίσω τους
και αδιακρίτως σαρώνουν όλα τα είδη στο πέρασμα τους.
Γύρω στο 85%του παγκοσμίου αλιευτικού αποθέματος
ψαρεύεται ήδη στις θάλασσες ή έχει υπεραλιευθεί.
Με αυτό το ποσοστό
αναμένεται οι ωκεανοί μας να μην έχουν ψάρια μέχρι το 2048.
Η εκτροφή κουνελιού στην Αυστραλία αγωνίζεται να επιβιώσει.
Ιδιαίτερα μεταδοτικές ασθένειες εξαφανίζουν τα άγρια κουνέλια,
καθώς μεταφέρονται από έντομα, μπορούν γρήγορα να εξαφανίσουν ολόκληρες φάρμες,
ενώ άλλες αγωνίζονται να ανταγωνιστούν
την φτηνή τιμή του άγριου κουνελιού από τους κυνηγούς.
Τα κουνέλια που εκτρέφονται για το κρέας τους περνούν όλη τους την ζωή
σε κρεμαστά κλουβιά πάνω από το έδαφος,
ανήμπορα να επιδείξουν τις φυσιολογικές τους συμπεριφορές όπως σκάψιμο, κρύψιμο, να πηδούν.
Οι στοιβαγμένες ακαθαρσίες τους κάτω στο πάτωμα
δημιουργούν υψηλά επίπεδα αμμωνίας.
Τα θηλυκά που κρατούνται για αναπαραγωγή αναγκάζονται να ζουν σε αυτές τις συνθήκες
μέχρι και 56 εβδομάδες ενώ κάνουν 7 γέννες.
Τα περισσότερα κουνέλια, ενώ μπορούν να ζουν 8-12 χρόνια, θανατώνονται στις 12 εβδομάδες.
3 με 4 χιλιάδες κουνέλια χρησιμοποιούνται για επιστημονική έρευνα και τεστ
κάθε χρόνο στην Αυστραλία
τα περισσότερα προέρχονται από αυτήν την εγκατάσταση στην Victoria.
Τα περισσότερα προϊόντα γούνας που πωλούνται στην Αυστραλία εισάγονται ,
πολλά από αυτά προέρχονται από κουνέλια.
Το 2015, η μάρκα ρούχων Akubra έκλεισε την λειτουργά της στην Αυστραλία
και ξεκίνησε να εισάγει γούνα κουνελιών, από την Ευρώπη.
Η Αυστραλία εισάγει γούνα από την Κίνα, τον μεγαλύτερο εξαγωγέα γούνας.
Στις 10 φάρμες γούνας κουνελιών που μπήκε μυστικός ερευνητής,
στις μισές τραβούσαν την γούνα από ζωντανά κουνέλια,
μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται κάθε 3 μήνες,
ενώ στο ενδιάμεσο τα κουνέλια ζουν σε κρεμαστά κλουβιά.
Το τράβηγμα της γούνας έχει αποτέλεσμα πιο μακριά τρίχα και είναι πιο επικερδές
σε σύγκριση με το ξύρισμα ή το κόψιμο.
Καθώς τα κουνέλια μεγαλώνουν, η τρίχα εξασθενεί,
και τελικά τα κρεμάνε και τα γδέρνουν για μια τελευταία φορά,
κάποιες φορές ενώ είναι ακόμη ζωντανά.
12 κουνέλια θανατώνονται για την τσόχα ενός καπέλου Akubra.
Παγκοσμίως, πάνω από ένα δισεκατομμύριο κουνέλια σκοτώνονται για την γούνα τους κάθε χρόνο.
Τα μινγκ, είναι γνωστά για την χρήση της γούνα τους στην ένδυση,
αξεσουάρ ακόμη και για ψεύτικες βλεφαρίδες.
Καθώς δεν υπάρχουν φάρμες μινγκ στην Αυστραλία
η γούνα τους εισάγεται.
Στην φύση, θα καταλάμβαναν
περίπου 2500 εκτάρια υγροτόπου.
Παρόλο που γενιές τώρα εκτρέφονται για την γούνα τους,
αυτά τα ανήσυχα και μοναχικά, από την φύση τους ζώα,
υποφέρουν πολύ στην αιχμαλωσία
στριμωγμένα σε μικρά κλουβιά όπου η χρόνια πλήξη και το στρες
τα οδηγούν σε φρενήρης βηματισμούς και αυτό-ακρωτηριασμούς.
Τα μινγκ που χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή κρατούνται σε κλουβιά για 4 – 5χρόνια,
γεννώντας κάθε χρόνο 3 με 4 μικρά,
που σφάζονται και γδέρνονται στους 6 μήνες ζωής.
Θάλαμοι αερίων ή κλειστά κουτιά με σωλήνες καυσαερίων
είναι συνήθεις τρόποι να σκοτώνουν τα μινγκ,
αλλά δεν είναι πάντα θανατηφόρα, με αποτέλεσμα κάποια να ξυπνούν την στιγμή που τα γδέρνουν.
«Ναι, κουνιέται, είναι ζωντανό …»
«Κρύβονται κάτω από τα κουφάρια για αέρα …»
Η πρωκτική ηλεκτροπληξία ή το σπάσιμο του λαιμού
είναι εξίσου συνηθισμένες εναλλακτικές.
«Ακόμη ανασαίνει»
Μετά τα μινγκ, οι αλεπούδες είναι το πιο συνηθισμένα ζώα που εκτρέφονται για την γούνα τους,
αντιμετωπίζοντας τις ίδιες καταστάσεις.
Οι Κινέζοι εκτροφείς ισχυρίζονται ότι τα περιθώρια τους είναι τόσο στενά,
ώστε δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να σκοτώνουν τις αλεπούδες
με τον πιο βάναυσο και ‘αποδοτικό’ τρόπο από όλους,
με πολλές αλεπούδες να γδέρνονται ζωντανές, γλυτώνοντας έτσι χρήματα και κόπο.
Ήρθαν στην Αυστραλία με τους Βρετανούς άποικους, για το παραδοσιακό τους κυνήγι της αλεπούς
και στην συνέχεια για να ελεχθεί η εξάπλωση των κουνελιών,
οι αλεπούδες θεωρούνται πλέον παράσιτα σε όλη την χώρα,
και αριθμούν πάνω από 7εκ. .
Το κυνήγι της αλεπούς
σε ιδιωτικά εδάφη είναι νόμιμο σε όλες τις πολιτείες.
Συχνά καταναλώνονται κατά λάθος από άλλα άγρια ζώα
ή ζώα συντροφιάς όπως οι σκύλοι,
η πιο συνηθισμένη μέθοδος μείωσης του πληθυσμού τους είναι η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων με 1080 (φθοριο-οξικό νάτριο)
είναι άχρωμο, άοσμο και άγευστο
προκαλεί αργό, επίπονο θάνατο σε όλα τα θύματα.
Ενώ στις Αυστραλία, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ
έχει απαγορευτεί η εισαγωγή γούνας από σκύλους και γάτες,
έρευνες δείχνουν ότι γούνες από την Κίνα από σκύλους και γάτες,
συχνά και παραπλανητικά επισημαίνονται αλεπούς, κουνελιού ή μινγκ.
Κάθε χρόνο στην Κίνα, γύρω στα 2εκ. σκυλιά και γάτες
εκτρέφονται, κλέβονται από σπίτια ή τα παίρνουν από τον δρόμο,
τα στριμώχνουν σε κλουβιά
και μερικές φορές τα μεταφέρουν για μέρες χωρίς τροφή ή νερό,
για να τα κρεμάσουν, να αιμορραγήσουν, να τα δείρουν ή να τα στραγγαλίσουν
ή ακόμη και να τα γδάρουν ζωντανά.
Γύρω στα 450.000 κουτάβια πωλούνται στην Αυστραλία κάθε χρόνο.
Γύρω στο 85% προέρχεται από μη καταγεγραμμένους εκτροφείς,
αλλά με ελάχιστη εποπτεία,
ακόμη και οι καταγεγραμμένοι εκτροφείς συντηρούν «εργοστάσια κουταβιών»
παράγοντας καθαρόαιμα ή και μικτών φυλών κουτάβια,
για πώληση σε pet stores και online.
Σε αυτά τα εργοστάσια είναι απόλυτα νόμιμο
να κρατείται η μητέρα περιορισμένη σε άδειο τσιμεντένιο κελί
23 ώρες την ημέρα, με συνεχείς εγκυμοσύνες.
Στερώντας τους αγάπη και συντροφιά,
αντιμετωπίζοντας τα σαν μηχανές αναπαραγωγής.
Αυτά τα χαριτωμένα κουτάβια, που πωλούνται για χιλιάδες δολάρια,
συχνά υποφέρουν από ασθένειες ή άλλες καταστάσεις υγείας,
ή έχουν συμπεριφοριστικές δυσκολίες,
αποτέλεσμα των συνθηκών που αντιμετώπισαν στην φάρμα
και γενιές επιλεκτικής αναπαραγωγής.
«Γεια, τι κάνεις;»
«Καλά. Θα έχεις και άλλα golden retrievers; »
«Ναι, τα golden retrievers αν δεν κάνω λάθος θα έρθουν το Σάββατο»
«Αυτό το Σάββατο; Εντάξει »
«Και… από πού έρχονται; Είναι από … »
«Έχουμε δικό μας εκτροφέα»
«Είναι φάρμα κουταβιών;»
«Σίγουρα όχι.»
«Μα είναι τόσο όμορφα!»
«Είναι καλός εκτροφέας;»
«Ναι, σίγουρα, είναι εγγεγραμμένοι»
«Δεν είναι σαν … ακούω διάφορα άσχημα για αυτές τις φάρμες…
Δεν είναι από φάρμα;» «Σίγουρα όχι.»
«Στις φάρμες αυτές αρρωσταίνουν πολύ»
«Άρρωστα κουτάβια»
Εντωμεταξύ, σε 200-250.000 εγκαταλελειμμένα σκυλιά και γάτες
κάνουν ευθανασία κάθε χρόνο, στα άσυλα και τα καταφύγια της χώρας,
η πλειοψηφία τους είναι υγιή αλλά ανεπιθύμητα.
Παρόλα τα ευρέως δημοσιευμένα σκάνδαλα τα τελευταία χρόνια,
οι κυνοδρομίες λαγωνικών εξακολουθούν να είναι μεγάλη και δυνατή
επιχείρηση στοιχημάτων στην Αυστραλία και στον υπόλοιπο κόσμο.
Η απότομη επιτάχυνση και η γρήγορη ταχύτητα
με την οποία αυτά τα σκυλιά κυνηγούν το δόλωμα στην πίστα
έχει ως αποτέλεσμα συγκρούσεις, πεσίματα και τραυματισμούς,
με πιο συχνά το τράβηγμα μυών, ρήξη συνδέσμων και κατάγματα ταρσών.
Κάθε εβδομάδα στην Αυστραλία 200 σκυλιά δηλώνονται τραυματισμένα
και εκτιμάται ότι 6 με 10 λαγωνικά είτε πεθαίνουν στην πίστα
είτε τους γίνεται ευθανασία μετά.
Τα λαγωνικά έχουν προσδόκιμο ζωής 12-14 χρόνια.
Τα λαγωνικά των αγώνων ξεκινούν την «καριέρα τους» στους 18μήνες,
και την τελειώνουν 4,5χρονών.
Στην Νέα Νότια Ουαλία η καριέρα τους διαρκεί
κατά μέσο όρο, 365 ημέρες.
Μεταξύ 13.000-17.000 νεαρά λαγωνικά θανατώνονται κάθε έτος στην Αυστραλία.
Από τα 97.000 λαγωνικά που εκτράφηκαν στην New South Wales
μέσα σε μια 12ετή περίοδο μέχρι το 2016,
το 50-70% ή και περισσότερα, θανατώθηκαν γιατί θεωρήθηκαν πολύ αργά
ή ακατάλληλα για αγώνες.
Όλο και περισσότερα στοιχεία καταδεικνύουν
ότι τα σκυλιά συχνά θανατώνονται με μη ανθρωπιστικούς τρόπους.
Οι εκτροφείς προτιμούν τους ανέξοδους τρόπους του πυροβολισμού ή χτύπημα με ρόπαλο
αντί να πληρώσουν κτηνίατρο για ευθανασία.
Τα σώματα τους πετάγονται σε ιδιωτικές χωματερές
ή σκορπίζονται σε θαμνοδάση.
Η χρήση ζωντανών ζώων ως δόλωμα για την εκπαίδευση των λαγωνικών
αν και παράνομη, είναι πολύ διαδεδομένη,
με μια έρευνα του 2015 στην New South Wales
να αναφέρει ότι 85%-90% των εκπαιδευτών
χρησιμοποιούν αυτήν την μέθοδο.
Άγνωστος αριθμός τρομοκρατημένων γουρουνιών, κουνελιών, πόσουμ, κότες και γάτες
ξεσκίζονται προς χάριν της εκμάθησης
σε ευγενικά και ήσυχα κατά τα άλλα ζώα, να ψάχνουν για ίχνη.
Στα άλογα ο σκελετός τους ωριμάζει στα 5χρόνια ζωής,
αλλά συνήθως η καριέρα τους στους αγώνες ξεκινάει όταν είναι 2
χάριν του υψηλού χρηματικού κέρδους
και της γρήγορης απόδοσης της επένδυσης.
Αυτό αυξάνει δραστικά την επικινδυνότητα τραυματισμών,
με το 80% να υποφέρει από πόνους στα άκρα,
ή από ασθένειες των ραχιαίων και μετακαρπίων.
Εξετάσεις μετά τους αγώνες δείχνουν πολύ συχνά
αίμα στην τραχεία και στα πνευμόνια,
μαζί με αυξανόμενη συχνότητα σε σοβαρά στομαχικά έλκη
καθώς προχωράει η εκπαίδευση.
Στην πίστα, μαστιγώνονται για να αγωνίζονται πιο γρήγορα.
Οι κανόνες περιορίζουν το μαστίγωμα στην αρχή του αγώνα,
αλλά στα τελευταία 100 μέτρα όταν είναι κουρασμένα
και ανήμπορα να αντιδράσουν, δεν υπάρχουν περιορισμοί
και συχνά μαστιγώνονται ασταμάτητα μέχρι το τέρμα.
Οι αγώνες υπερπήδησης εμποδίων είναι στατιστικά 19 φορές πιο επικίνδυνοι από τις ιπποδρομίες,
με τα βίαια πεσίματα να είναι σύνηθες φαινόμενο.
Τα μισά από τα άλογα υπερπήδησης εμποδίων
κάθε χρόνο στην Αυστραλία εξαφανίζονται
αποχωρούν ήσυχα από αυτήν την βιομηχανία υπό άγνωστες συνθήκες
δεν θα αγωνιστούν, δεν θα ακουστούν ποτέ ξανά,
ή θα σκοτωθούν στην πίστα,
με πάγωμα της οθόνης για να αποκρυφτεί από τους θεατές των αγώνων.
Σε εθνικό επίπεδο, 11-12.000 νέα άλογα αγώνων καταγράφονται κάθε χρόνο
ενώ δεν είναι ποτέ ο ίδιος αριθμός αυτών που αποχωρούν,
κυρίως εξαιτίας κακής απόδοσης, ακατάλληλου χαρακτήρα και τραυματισμών.
Πολλά καταλήγουν σε σφαγεία,
όπου θανατώνονται για τροφή κατοικίδιων ή για λαγωνικά αγώνων.
Άλλα καταλήγουν σε αδειοδοτημένα σφαγεία αλόγων
που εξάγουν κρέας αλόγου για ανθρώπινη κατανάλωση.
Άλογα χρησιμοποιούνται και σε ροντέο.
Οι καμήλες ήρθαν στην Αυστραλία τον 19ο αιώνα για να χρησιμοποιηθούν στις μεταφορές,
και μετά την εξάπλωση των αυτοκινήτων αφέθηκαν στην φύση.
Μέχρι το 2008, ο πληθυσμός τους υπολογίζονταν στις 600.000,
αναγκάζοντας την κυβέρνηση να κάνει πρόγραμμα εξόντωσης
που μείωσε τον αριθμό τους,
αρχικά πυροβολώντας τες από ελικόπτερα
αλλά και αιχμαλωτίζοντας και στέλνοντας τες σε σφαγεία
για εξαγωγή στις ΗΠΑ και Μέση Ανατολή,
πρακτική που συνεχίζεται και σήμερα.
Έχοντας περάσει την ζωή τους γυρνώντας ελεύθερα χωρίς ανθρώπινη επαφή,
ο ξαφνικός εγκλεισμός και η κακομεταχείριση
τους είναι τελείως άγνωστα.
« Είναι λίγο θυμωμένο»
«Ναι, είναι έξαλλο, φίλε»
«Άντε προχώρα μπροστά, αναθεματισμένο … »
Ένας αυξανόμενος αριθμός καμήλων που αιχμαλωτίστηκαν στην άγρια φύση
χρησιμοποιούνται για παραγωγή γαλακτοκομικών, μια αναπτυσσόμενη βιομηχανία
που αυτό- προωθείται ως πιο υγιεινή εναλλακτική στο γάλα αγελάδας
και λιγότερο άσκοπη από το να τις πυροβολούν από αέρος.
Γύρω στα 6-10εκ. ζώα
χρησιμοποιούνται για τεστ στην Αυστραλία κάθε χρόνο,
συμπεριλαμβανομένων 1-2εκ. ποντίκια.
Σε πολλά από αυτά τα πειράματα κάνουν χειρουργικές διαδικασίες ενώ είναι ζωντανά χωρίς αναλγητικά,
or ή εκτίθενται σε τοξικά ή ασθένειες.
Αναπόφευκτα, όλα τα ποντίκια που υποβάλλονται σε δοκιμές θα θανατωθούν,
καθώς δεν μπορούν νόμιμα να ελευθερωθούν από το εργαστήριο.
Διοξείδιο του άνθρακα ή υπερβολική δόση αναισθητικού (ισοφλουράνιο)
ως αέριο ή ένεση είναι οι πιο συνηθισμένοι τρόποι
μετά την εκπλήρωση του σκοπού τους.
Αυτές τις ημέρες, η επιστημονική μελέτη και έρευνα
ασχολείται με τις μικροδιαφορές της ανθρώπινης φυσιολογίας
για τις οποίες τα ζώα δεν είναι κατάλληλο μοντέλο.
Μια έρευνα από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ
ανακάλυψε ότι το συγκλονιστικό ποσοστό του 95% όλων των φαρμάκων
που δείχνουν να είναι ασφαλή και αποτελεσματικά στα τεστ με ζώα
αποτυχαίνουν στις δοκιμές με ανθρώπους.
Το να βασιζόμαστε άκριτα σε αποτελέσματα των τεστ σε ζώα,
αγνοώντας πιθανές περισσότερο ακριβείς εναλλακτικές
που εφαρμόζονται σε ανθρώπινους ιστούς και κύτταρα,
πτώματα, προσομοιωτές, υπολογιστικά μοντέλα,
μπορεί να έχει κοστίσει την υγεία και την ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους …
και δισεκατομμύρια ζώα.
Εκατοντάδες μακάκοι, μαρμόζετ και μπαμπουίνοι
δίνονται ετησίως στα ερευνητικά εργαστήρια της Αυστραλίας
από 3 επιδοτημένα από την κυβέρνηση εκτροφεία.
Κρυμμένα από τα βλέμματα του κοινού, πίσω από ισχυρή ασφάλεια
αυτά τα εργαστήρια κάνουν πληθώρα βιομετρικών πειραμάτων
σε αυτά τα ιδιαίτερα ευφυή ζώα πριν τα πετάξουν.
Άλλα πρωτεύοντα κρατούνται αιχμάλωτα σε τσίρκο,
όπου βγαίνουν από την ανία του κλουβιού τους
μόνο για να κάνουν το νούμερο τους …
ή σε ζωολογικούς κήπους.
Τα αιχμάλωτα λιοντάρια και τίγρεις στην Αυστραλία εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό,
ζώντας μια ζωή ανίας και απελπισίας
για να την διασκέδαση των επισκεπτών.
Επιφανειακά, η έκθεση αυτών και άλλων εξωτικών ζώων
μπορεί να προκαλεί θαυμασμό και ενθουσιασμό, αλλά λίγοι θα παρατηρήσουν
και θα αναγνωρίσουν την επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά τους,
σημάδι μιας ψυχολογικής κατάστασης που είναι κοινή σε όλα τα ζώα υπό εγκλεισμό,
και αποκαλείται ζωόχωση (zoo+psychosis) .
Στην τροπική ζέστη του Queensland,
στο Sea World φιλοξενείται η μοναδική πολική αρκούδα στην Αυστραλία.
Αυτά τα ζώα είναι προσαρμοσμένα
για τις πολικές συνθήκες της Ανταρκτικής και στην φύση
κολυμπούν πάνω από 70χλμ. την ημέρα
ταξιδεύοντας και 3.000χλμ. τον χρόνο.
Εδώ, είναι περιορισμένα σε μικρό χώρο
το πολύ 30 με 40 μέτρα για όλη τους την ζωή.
Τα σόου με φώκιες είναι δημοφιλή.
Οι φώκιες μαθαίνουν να κάνουν κόλπα για τροφή μπροστά σε μεγάλο κοινό.
«Αυτό εγγυάται ότι το φαγητό σου είναι από αλιεία
που βοηθάει να προστατεύονται τα ψάρια, οι δουλειές και το περιβάλλον.»
Πίσω από την σκηνή, υποφέρουν σε μικρά κλουβιά όπως και όλα τα ζώα των ζωολογικών κήπων,
κολυμπώντας συνεχώς σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ή φωνάζοντας από το στρες.
Στην φύση, τα δελφίνια ταξιδεύουν μέχρι και 65χλμ. την ημέρα,
και είναι συνεχώς σε κίνηση αναζητώντας τροφή,
παίζοντας με το κοπάδι τους.
Μαζί με τους ανθρώπους και μεγάλους πιθήκους μοιράζονται
την ικανότητα της αυτοεπίγνωσης, με στοιχεία διαίσθησης και ενσυναίσθησης.
Κανένα είδος αιχμαλωσίας
δεν μπορεί να καλύψει τις συμπεριφοριστικές ανάγκες αυτών των ιδιαίτερα έξυπνων,
πολύπλοκων ζώων.
Γύρω στο 80% των δελφινιών του Sea World της Αυστραλίας,
έχουν μεγαλώσει στην αιχμαλωσία και δεν θα ελευθερωθούν ποτέ.
Όλη τους την ζωή θα δίνουν παραστάσεις καθημερινά για να ανταμειφτούν με τροφή.
Το να φτάσει η πείνα τους στο σωστό επίπεδο πριν τα σόου
είναι πολύ σημαντικό για μια καλή παράσταση,
για την αδιαμφισβήτητα πιο δημοφιλή ατραξιόν.
Με πάνω από 133εκ. δολάρια έσοδα ετησίως,
λιγότερο από το 1% να δίνεται για την
ιδιαίτερα προωθημένη έρευνα, διάσωση και επανένταξη τους.
Η Κυβέρνηση της Αυστραλίας το 1985 απέκλεισε
την περεταίρω δημιουργία δελφινάριων,
, και τα ήδη υπάρχοντα θα πρέπει να καταργηθούν σταδιακά ,
μετά από στοιχεία ότι τα κητοειδή υπό αιχμαλωσία
υποφέρουν από στρες, συμπεριφοριστικές ανωμαλίες και προβλήματα αναπαραγωγής,
υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και μικρή διάρκεια ζωής,
αν και με μια αρχική ματιά μπορεί να φαίνονται ικανοποιημένα.
Σήμερα, παραμένουν μόνο δύο εγκαταστάσεις,
που εξακολουθούν και λειτουργούν εξαιτίας ενός νομικού κενού
που τους επέτρεψε να χρησιμοποιούν ζώα γεννημένα σε αιχμαλωσία,
ακόμη και όσων γεννήθηκαν από διασωσμένα άγρια δελφίνια
που και για τα ίδια είναι απαραίτητο να επανενταχθούν και να ελευθερωθούν.
Η πρακτική της διάσωσης, αναπαραγωγής και ελευθέρωσης
επιτρέπει σε αυτά τα πάρκα να ανανεώνουν το γενετικό τους «απόθεμα»
εξασφαλίζοντας ότι τα σόου τους θα συνεχίσουν και θα παραμείνουν ανοιχτά.
Ενώ στα πάρκα δελφινιών της Αυστραλίας δεν μπορούν
να αιχμαλωτίσουν και να κρατήσουν υγιή άγρια δελφίνια, παραμένει μια πραγματικότητα
στην βιομηχανία θεάματος με ζώα οπουδήποτε αλλού στον κόσμο,
με την πόλη Taiji στην Ιαπωνία να είναι γνωστό μέρος αιχμαλωσίας.
Κάθε χρόνο από Μάρτιο μέχρι Σεπτέμβριο,
χιλιάδες δελφίνια και άλλα μικρά κητοειδή
συγκεντρώνονται στον ήσυχο κόλπο του Taiji
,και σφάζονται άγρια από τους ντόπιους ψαράδες,
που τα βλέπουν ως πηγή εισοδήματος ή ως παράσιτα.
Έχει παρατηρηθεί ότι εκπαιδευτές δελφινιών βοηθούν τους ψαράδες
να τα συγκεντρώσουν
διαλέγοντας μερικά να μην θανατωθούν
ώστε να μεταφερθούν σε ενυδρεία και πάρκα.
Αν το μεγαλείο ενός έθνους και η ηθική του εξέλιξη
μπορεί να κριθεί από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα ζώα …
τι λέει αυτό για την Αυστραλία;
Τι λέει για την Νέα Ζηλανδία;
Τις ΗΠΑ;
Τον Καναδά;
Το Μεξικό;
Το Ηνωμένο Βασίλειο;
Το Ισραήλ;
Την Ισπανία;
? Τι λέει αυτό για εμάς, ως είδος;
Σε ολόκληρη την καταγεγραμμένη ιστορία μας, 619 εκ. άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από πολέμους.
Σκοτώνουμε αυτόν τον αριθμό ζώων κάθε 3 ημέρες,
και σε αυτόν δεν συμπεριλαμβάνονται τα ψάρια και άλλα θαλάσσια πλάσματα
των οποίων ο θάνατος μετριέται σε τόνους.
Αλλά πριν τα σκοτώσουμε πρέπει να τα εκθρέψουμε
να τα περιορίσουμε και να τα εκμεταλλευτούμε,
για τροφή …
διασκέδαση …
ένδυση …
και έρευνα.
Σε ολόκληρη την ζωή τους, από την γέννηση ως τον θάνατο,
ελέγχονται από βιομηχανίες που νοιάζονται μόνο για το κέδρος.
Μια αυτοκρατορία …
πόνου …
και αίματος.
Χρηματοδοτούμενη από καταναλωτές που τους λένε ότι τα μεταχειριστήκαν ηθικά.
Ελευθέρας βοσκής, οργανικά.
, Ότι οι θάνατοι τους ήταν ανθρωπιστικοί,
ότι η κακοποίηση των ζώων δεν συμβαίνει εδώ στην χώρα μας,
και αν συμβεί, η πολιτεία, οι αρχές,
θα το βρουν και θα παταχθεί.
Και εμείς, οι καταναλωτές, δεν έχουμε λόγο να σκεφτούμε διαφορετικά,
γιατί το να τρως ζώα είναι φυσιολογικό,
το κάναμε από πάντα.
Γιατί τα προϊόντα στο ράφι του σούπερ μάρκετ
είναι τόσο αποκομμένα από τα πλάσματα που κάποτε υπήρξαν,
κάποια μόνο για λίγο,
κάποια για χρόνια χωρίς καμιά ανακούφιση.
Πλάσματα, που μοιράζονται μαζί μας και μαζί με τα κατοικίδια μας που τόσο αγαπούμε,
την ικανότητα να αισθανόμαστε αγάπη.
Ευτυχία.
Θλίψη και πένθος.
Που μοιράζονται μαζί μας, την ικανότητα να υποφέρουνε.
Την επιθυμία μας για ζωή,
να είναι ελεύθερα,
να μην τα βλέπουμε ως αντικείμενα,
όχι για την χρησιμότητα στους άλλους
αλλά για το ποιοι είμαστε ως άτομα.
Πλάσματα με δικαιώματα,
όχι μονάδες παραγωγής.
Όχι απόθεμα.
Αυτός, αυτή και εκείνα, όχι «αυτό».
, Η αλήθεια είναι ,
ότι δεν υπάρχει ανθρωπιστικός τρόπος να σκοτώσεις κάποιον που θέλει να ζήσει.
Δεν είναι θέμα μεταχείρισης,
ή καλύτεροι τρόποι για να κάνεις το λάθος πράγμα.
, Μεγαλύτερα κλουβιά, μικρότερες μονάδες,
ή λιγότερο επίπονα αέρια.
Λέμε στους εαυτούς μας ότι έζησαν μια καλή ζωή,
και ότι στο τέλος, δεν ξέρουν τι τους περιμένει
και δεν αισθάνονται τίποτα.
Αλλά αισθάνονται.
, Τις τελευταίες τους ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα,
υπάρχει πάντα φόβος, υπάρχει πάντα πόνος.
Η μυρωδιά του αίματος.
Οι κραυγές των άλλων μελών του είδους τους,
με τα οποία έχουν μοιραστεί τις ζωές τους.
Ποτέ θέληση ή επιθυμία να πεθάνουν,
αλλά απόγνωση για να ζήσουν,
μια φρενήρης μάχη μέχρι την τελευταία τους ανάσα.
Πότε δεν τους έχουν δείξει έλεος ή καλοσύνη,
αντιθέτως κοροϊδία,
γελούν μαζί τους,
τα κλωτσούν,
τα χτυπούν,
τα πετούν σαν πάνινες κούκλες,
ή τα στέλνουν στην κρεατομηχανή επειδή γεννήθηκαν το λάθος φύλλο.
Παίρνουμε τα παιδιά τους.
Παίρνουμε την ελευθερία τους.
Παίρνουμε τις ζωές τους
στέλνοντας τα υγιή και ακέραια στο σφαγείο
για να βγουν σε πακεταρισμένα κομμάτια από την άλλη μεριά,
και λέμε στους εαυτούς μας ότι κάπου, στην διαδρομή,
κάτι ανθρωπιστικό και ηθικό έγινε.
Και στην διαδικασία, βλάπτουμε στους εαυτούς μας.
«Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξέδωσε μια αναφορά το πρωί
σχετικά με τους κίνδυνους του επεξεργασμένου και κόκκινου κρέατος …»
, Καταστρέφουμε το περιβάλλον μας,
εκπέμποντας μέσω της κτηνοτροφίας περισσότερα αέρια θερμοκηπίου από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανία,
καταστρέφοντας τα δάση μας και σφάζοντας τα αυτόχθονα ζώα μας,
κάνοντας χώρο για τις φάρμες.
Τα βοοειδή μόνο, καταναλώνουν ποσότητα φαγητού
που ισούται με τις θερμιδικές ανάγκες 8,7δισεκ. ανθρώπων,
και παρόλα αυτά 1 στους 9 ανθρώπους – 795εκ –
υποφέρουν από υποσιτισμό, και 844εκ. στερούνται καθαρό νερό
ενώ 1.000 λίτρα χρειάζονται για να παραχθεί 1 λίτρο γάλακτος
και 15.000 λίτρα για 1 κιλό μοσχαρίσιου κρέατος.
Άλλα εξακολουθούμε να δικαιολογούμε την κτηνοτροφία
ισχυριζόμενοι ότι είναι συνηθισμένο, απαραίτητο και φυσιολογικό.
Ότι το ζωικό βασίλειο, ή συγκεκριμένα είδη αυτού,
είναι κατώτερα από εμάς γιατί δεν έχουν τον ίδιο τύπο ευφυΐας μας,
επειδή είναι ανίσχυρα και δεν μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.
Το πιστεύουμε αυτό, μέσα στην προφανή ανωτερότητα μας,
έχουμε κερδίσει το δικαίωμα να ασκούμε δύναμη, εξουσία και κυριαρχία
πάνω σε αυτούς που αντιλαμβανόμαστε κατώτερους, μέσα στην εθελοτυφλία μας.
Είναι μια δικαιολογία που έχει χρησιμοποιηθεί ξανά.
Από τους λευκούς, για να σκλαβώσουν τους μαύρους,
ή να πάρουν την γη και τα παιδιά τους.
Από τους ναζί, για να δολοφονήσουν τους Εβραίους.
Από τους άνδρες, για να φιμώσουν και να καταπιέσουν τις γυναίκες.
Είμαστε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουμε την ιστορία ξανά και ξανά;
Αυτό το κόμπλεξ ανωτερότητας, αυτός ο άκρατος εγωισμός,
καθορίζει ποιοι είμαστε ως είδος;
Ή είμαστε ικανοί για κάτι περισσότερο;
«Έχεις μόλις δειπνήσει, και όσο προσεγμένο να είναι το σφαγείο
κρυμμένο σε απόσταση μιλίων, υπάρχει συνέργεια.
«Μόλις γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και είδαμε το σημερινό υλικό
από τα σφαγεία, με τις νεογέννητες κατσίκες,
και νομίζουμε ότι μπορεί να είναι ακόμη ζωντανό, οπότε πάμε πίσω»