از میان جانورانی که در جنگل‌ها، مزرعه‌ها، و کنام‌ها
بی‌روح میدانیم و اینگونه آنها را خوار میشماریم
فریادی برمی‌کشد
که گواه بی‌روح‌بودن خود انسان‌هاست
تصاویر این فیلم درباره‌ی موضوعاتی نامرتبط با هم نیستند
تمام مطالب، به جز مواردی اندک، در استرالیا فیلم‌برداری شده بودند
هرچند اغلب نمایانگر معیارهای صنعتی در سراسر جهان غرب است
بیشتر آدم‌ها خودشان را دوستدار حیوانات میدانند
حیوانات برای‌مان شیء نیستند
آنها موجودات پیچیده‌ای هستند که با آنها سیاره‌ی زمین
زندگی‌مان و
خانه‌مان را سهیم هستیم
از خوشی‌شان خوشحال میشویم
از دردهایشان نگران میشویم
وقتی در خانواده‌هایمان پذیرای حیوانات هستیم
برای هوش و فردیت‌شان ارزش قائل‌ایم
یا به آنها در فضای طبیعی خودشان احترام میگذاریم
خیلی‌ها تحمل آن را ندارند که بی‌خود به آنها آسیب یا زخم زده شود، پس
بخاطر حیواناتی که خوراک و پوشاک ما را تأمین میکنند یا مایه‌ی سرگرمی‌مان هستند
تصمیم گرفتیم روایتی را دنبال کنیم
که رنج این حیوانات را به حداقل رساند یا کلاً از بین ببرد
مزرعه‌ی تماشایی خانوادگی و زارع دوست‌داشتنی و سنتی
هدفی انسانی و بی‌زحمت، اندک بهایی که با شادی برای یک زندگی سعادتمند پرداخت شده
رتق و فتق منافع متقابل
هم روایت قبل پنهان میکند و هم به چشم و ذهن نمیآید که
این جانداران دیگر فردیتی ندارند و اغلب تنها دام‌های اهلی دانسته میشوند
واحدهای گمنام تولید در نظامی غیرقابل‌تصور
معاف از قوانین وحشیانه‌ای که از این حیواناتِ همدمِ ما محافظت میکنند
با درد و رنجی نادیده و ناشنیده
فقط به خاطر سودمندی‌شان برای انسان‌ها ارزشی دارند
باور به برتری ما انسان‌ها و تصوری هم‌سنگ این باور
پایه‌ای عقلانی برای آن ارزشگذاری ایجاد میکند
تصوری که باید به پرسش کشیده شود
در دهه‌ی 1960، نزدیک به پنجاه هزار پرورشگاه خوک در استرالیا وجود داشت
امروزه کمتر از 1400 تا وجود دارد
و هنوز تعداد کل خوک‌هایی که برای تأمین غذا پرورش داده و سلاخی میشوند افزایش یافته است
در سال 2015، 49 دامداری منزلگاه 60 درصد از کل جمعیت خوک‌های این کشور بود
بیشتر خوک‌های پرورشی زندگی‌شان را در نوعی محفظه‌ی زایمان آغاز میکنند
در آغلی با قفسی مرکزی
تا به این شیوه بچه‌خوک‌ها از مادرشان یعنی از ماده‌خوک جوان تغذیه کنند
اما طوری که مانع جابجایی مادر هم میشود
فراوانی بچه‌خوک‌های که مرده یا نارس به دنیا میآیند
متناسب با کاهشِ توانایی بدن ماده‌خوک‌ها برای تحملِ زایمانِ‌ صنعتیِ نوزادان بزرگتر
معمولاً با هر زایمان افزایش مییابد
ده تا هجده درصد بچه‌خوک‌هایی که زنده به دنیا میآیند تا شیرخوارگی دوام نمیآورند
در برابر امراض، گرسنگی، یا کم‌آبی بدن‌شان از پا درمیآیند
یا اینکه توسط مادران گیرافتاده‌شان تصادفی له و لورده میشوند
بچه‌خوک‌های ریزه‌تر در فهرست ضایعات و انهدام گنجانده میشوند
چون از نظر اقتصادی مردنی دانسته میشوند و در نتیجه توسط کارکنان کشته میشوند
خوک‌هایی که از چند روز اول نجات مییابند بدون هرگونه دردکش یا مسکن سلاخی میشوند
دم‌ها و دندان‌هایشان بریده و کنده میشوند تا همنوع‌خواری کاهش یابد ...
و برای شناسایی‌شان، تکه‌هایی از گوش‌شان بریده یا برچسب‌هایی به گوش‌شان منگنه میشود
بچه‌خوک‌ها در هفته‌ی سوم تا پنجم از مادران‌شان جدا میشوند
بیشترشان قرار است در حدود پنج‌ماهگی سلاخی شوند
وقتی بزرگتر شدند، به اغل‌های رشد منتقل میشوند و در فضولات‌شان ازدحام میکنند
برخی ماده‌خوک‌ها حفظ میشوند تا جانشین خوک‌های زایمانی در چرخه‌ی زادآوری شوند
آنها بادقت به خاطر توانایی آشکارشان برای زاییدن بچه‌های بزرگتر انتخاب میشوند
اغلب پرورشگاه‌های خوک از لقاح مصنوعی به جای جفتگیری طبیعی استفاده میکنند
چون این‌گونه میتوانند از یک خوک نر تکی سی تا چهل ماده‌خوک را آبستن کنند
کارگران با استمناء برای خوک‌های نر منی‌ها را جمع میکنند
بعد منی‌ها را با سوندهای برآمده به نام خوک‌میله وارد رحم خوک‌های زایمانی میکنند
از خوک‌های نر همچنان برای تحریک فیزیکی ماده‌ها پیش از لقاح استفاده میشود
اما از جفتگیری‌شان ممانعت میشود
هر خوک زایمانی، با تأیید آبستنی‌اش، به یکی از دو نوع محفظه‌ی محصورش برده میشود
تا تمام 16 هفته‌ی بارداری‌اش را در آنجا سپری کند
آخورهای زایمان قفس‌های منفردی هستند که خوک‌های زایمانی در آنها میتوانند
همچون در محفظه‌های زایمان تنها یکی دو قدم به جلو یا عقب بروند
و نمیتوانند حتی بچرخند
اکثر خوکدانی‌های استرالیا تدریجاً آغل‌های زایمان را از دور خارج کرده‌اند اما
این آغل‌ها بدون هرگونه جریمه‌ای به خاطر حبس‌کردن خوک‌های زایمانی
طولانی‌تر از مهلت اختیاری پنج‌روزه همچنان کاملاً قانونی دانسته میشوند
این مشابه «حکم قانونی» بارزی است که در اروپا برای آغل‌های زایمان وجود دارد
که براساسش حبس خوک‌های زایمانی حداکثر تا چهار هفته برای هر آبستنی مجاز است
اگر خوک‌ها امکان انتخاب داشته باشند
خودشان را از محل خورد و خوراک‌شان کاملاً دور خواهند کرد
حبس افراطی باعث ضایعات روانی یا رفتاری سنگینی میشود
محفظه‌های چندتایی بعنوان فضایی جایگزین
نشان میدهند که خوک‌های آبستن بصورت فشرده در آغل‌های کوچک جمع میشوند
نبود فضای مناسب و محرک‌های لازم میتواند باعث رفتارهای تهاجمی در خوک‌ها شود
خوک‌هایی که در شکاف‌های کف سیستم فاضلاب فرومیافتند
همانحا ول میشوند تا از گرسنگی بمیرند یا در سیل مدفوع غرق شوند
یک هفته پیش از موعد زایمان‌شان
به قفس‌های مختص زایمان برده میشوند
و در آنجا طی 4 تا 6 هفته‌ی بعدی باقی میمانند
در این وضعیت عضلات خوک زایمانی توان حرکت را ندارند و تاآنجا ضعیف میشوند که
که ایستادن یا نشستن برای‌شان سخت میشود
کارگران برای آنکه آسیب‌های عضلانی به حداقل برسد
ماده‌خوک‌ها را مجبور میکنند روزانه حداقل یکبار بایستند
سطوح خشن بر بدن‌شان فشار میآورند و آن را زخم میکنند ...
یا دچار افتادگی اندام‌ها و عفونت‌های ناشی از ضرب‌دیدگی جسمانی میشوند
که نتیجه‌ی زایمان مکرر و شرایط نامناسب‌‌اند
که حتی میتواند باعث فلج نسبی هم بشوند ...
که سبب میشود نتوانند به آب و غذایشان در جلوی قفس‌شان برسند
یا حتی میتواند به مرگ‌شان در قفس بیانجامد
این ماده‌خوک با بیچارگی بیماری و مرگ بچه‌خوک‌هایش را به چشم میبیند
یا شاهد مثله‌شدن و سؤاستفاده‌ی آنها از طرف کارگران است، تا آنکه از او جدا شوند
هر ماده‌خوک طی دو سال این چرخه را چهار بار تجربه میکند
آن‌هم پیش از اینکه تعویض شود و روانه‌ی سلاخ‌خانه‌ی گردد
یا کشته شود و درجا به زباله تبدیل شود
اصطلاح «پرورشی آزاد» به‌سادگی یعنی خوک‌ها در پرورشگاه کوچکی در فضای آزاد متولد شدند
اما بقیه‌ی حیات‌شان را در فضاهای سرپوشیده سپری کردند
و با شلوغی و معضل‌های سلامتی و رفتاری موجود در هر پرورشگاه خوک روبرو هستند
درحالی‌که تا زانو در کثافت‌شان غوطه‌ورند
بیشتر خوک‌ها میتوانند 10 تا 12 سال زندگی کنند اما تنها در 5-6ماهگی کشته میشوند
در کامیون‌های انتقال به خوکدانی‌ها برده میشوند
و اغلب بدون غذا، آب، یا محافظت در برابر گرما یا سرمای شدید
در مسافت‌های طولانی به سلاخ‌خانه برده میشوند
آنها در سلاخ‌خانه معمولاً به مدت یک شب در آغل‌های کوچک بتنی یا فلزی منتظر میمانند
همچنان بدون هیچ غذایی، با دسترسی محدود به به آب یا حتی بدون هرگونه آبی
هنگام صبح، با خشونت آنها را جمع میکنند و به بخش کشتار میبرند
و برای این کار هم اغلب از شوکر استفاده میشود
در استرالیا رایج‌ترین روش بیهوش‌کردن و کشتن‌ خوک‌ها
که در همه‌ی کشتارگاه‌های بزرگ خوک به کار میرود
و بعنوان «انسانی»ترین و مؤثرین گزینه جار زده میشود
اتاق گاز دی‌اکسید کربن است
دم‌ودستگاهی از قفس‌های گردان هر بار خوک‌های کاملاً هشیار را دو یا سه دفعه
درون گاز کاملاً اشباع‌شده فرو میبرد
این روش چشم‌ها، بینی‌ها، سینوس‌ها، گلو و شش‌هایشان را میسوزاند
و همزمان خفه‌شان میکند
غلظت کمتر دی‌اکسید کربن میتواند درد و فشار کمتری ایجاد کند
اما فرایند بیهوش‌کردن خوک‌ها را بسیار طولانی‌تر میکند
که این هم از نظر اقتصادی کارآمد نیست
خوک‌های زایمانی نوبتی روانه‌ی قفسه‌هایی همچون گوندولا میشوند
به خاطر اندازه‌شان اثر گاز زیاد نیست
تا حدی که برخی از خوک‌ها قدری هشیار باقی میمانند
و در این صورت با استفاده از شوک برقی بیهوش میشوند
خوک‌ها از طرف دیگر قفسه پایین میافتند
گلویشان بریده میشود و خون‌شان بیرون میریزد
در سلاخ‌خانه‌های کوچک‌تر با جریان برق بیهوش میکنند
که احتمال ناکامی در بیهوشی را بسیار افزایش میدهد
شدت نامناسب جریان برق، نوع تماس شوکر، و مدت زمان استفاده از شوک برقی
یا بریدن نه‌چندان سریع گلوی خوک‌ها
میتواند باعث شود که خوک‌ها صرفاً فلج شوند و تکان نخورند
هرچند هنوز درد میکشند
یا در حال خونریزی هشیاری‌شان را بازمییابند
پلک‌زدن و تنفس منظم قویاً نشان میدهند که آنها هشیار هستند
یک به یک، در مقابل همدیگر هدف شوک‌های برقی قرار میگیرند
تفنگ‌های بی‌حس‌کننده راه دیگری برای بیهوش‌کردن خوک‌ها در سلاخ‌خانه‌های کوچکترند
انواع تفنگ‌های رخنه‌کننده تیری را به درون جمجمه‌ی جانور شلیک میکنند
تا برای همیشه به مغزشان آسیب بزنند
و مانع احیای هشیاری در آنها شوند
ولی تفنگ‌های بدون رخنه، نیروی ترومایی مهلکی را همچون چکش وارد میآورند
برای بی‌حسی مؤثر لازم است که تفنگ به سمت ناحیه‌ی مناسب سر
نشانه‌گیری و واقع شود
که اگر سر مهار نشده باشد اغلب کار دشواری است
آنها که در برابرشان شاهد کشتار جفت‌های زایمانی‌شان هستند
یا بوی خون را بر کف کشتارگاه حس میکنند
در برابر ورود به محفظه‌ی مرگ احتیاط نشان میدهند
تفنگ بی‌حسی اثر کمتری بر خوک‌های درشت‌تر و خوک‌های زایمانی دارد
در مورد آنها امکان دارد از تپانچه بعنوان راه جایگزین استفاده شود
در این صورت دقت عمل حتی دشوارتر میشود
پس از آنکه خون‌شان خالی شد در تانک‌های آب جوش انداخته میشوند
تا پوست‌شان نرم شود و موهای ریز و درشت‌شان از بین بروند
آن خوک‌هایی که درست بی‌حس و کشته نشدند نهایتاً با غرق‌شدن در آب جوش میمیرند
ضایعات‌شان همچون پوست‌، استخوان، سم، احشا، و چربی
به کارگاه مربوطه‌ای منتقل میشوند تا به لارد تبدیل گردند
تا در غذاها، صابون‌ها، لوبریکنت‌ها، و زیست‌سوخت‌ها استفاده شوند
یا به محصولات دیگری همچون ژلاتین تبدیل شوند
خوک‌های وحشی با اولین کشتی مهاجران انگلیسی به استرالیا وارد شدند
و اکنون 40 درصد جمعیت این کشور را شامل میشوند
خصوصاً در کوئینزلند و نیو ساوت ولز
عمل «خوک‌گیری با سگ‌ها» شکارچیانی را شامل میشود که سگ‌های تربیت‌شده‌ی وحشی را برای
ردیابی، تعقیب، و لت‌وپارکردن خوک‌های زنده رها میکنند
تا خوک‌ها را گیر بیاندازند
و شکارچیان بتوانند اسیرشان کنند و با چاقو کارشان را تمام کنند
گرچه خوک‌های وحشی حیوانی آلوده دانسته شده‌اند
اما شکارچیان معمولاً بچه‌خوک‌های وحشی را در پارک‌های ملی رها میکنند
تا بعداً بتوانند به آنجا برگردند و شکارشان کنند
زندگی مرغ‌های تخم‌گذار در فرایند جوجه‌کشی آغاز میشود
تخم‌های گردآوری‌شده از پرندگان والد طی 31 روز نگهداری و جوجه‌کشی میشوند
جوجه‌های نر و ماده در مسیرهای مجزا از هم تفکیک میشوند
اینجا در بزرگترین جوجه‌کشی استرالیا آنها اصلاح ژنتیکی میشوند
تا تفاوتی رنگی بین نرها و ماده‌ها ایجاد شود و تفکیک و دسته‌بندی‌شان را تسریع کند
خود جوجه‌های نر هرگز نمیتوانند تخم بگذارند
و با جوجه‌های مورد استفاده برای تولید گوشت کاملاً فرق دارند
و به همین خاطر محصولی زائد تلقی میشوند
همینطور هر جوجه‌ی ماده‌ای که ازریخت‌افتاده یا ضعیف باشد
آنها در اولین روز زندگی‌شان در مسیرهایی جدا از ماده‌جوجه‌های سالم تفکیک میشوند
و سپس روانه‌ی یک مخلوط‌کن صنعتی میشوند که آشغال‌ساز نام دارد
انجمن سلطنتی مقابله با بدرفتاری با حیوانات این کار را قانونی و انسانی میداند
جوجه‌کشی‌های کوچکتر ممکن است از گاز دی‌اکسید کربن استفاده کنند
یا به‌سادگی جوجه‌ها را در کیسه‌های پلاستیکی خفه کنند
همه مرغدانی‌های تجاری ویژه تخم‌مرغ
از قفس‌بندی‌شده و آغل‌مانند تا فضای باز و ارگانیک یا تحت حمایت انجمن سلطنتی
همگی جوجه‌های نر را میکشند
که در استرالیا جمعاً حدود 12 میلیون جوجه در سال برآورد میشود
در همین اثناء، ماده‌جوجه‌های سالم دستخوش فرایند دردناک نوک‌زدایی میشوند
نوک مرغ‌ها بریده میشود تا طی حبس در پرورشگاه‌های تخم
خطر احتمالی کمتری برای هم داشته باشند
جوجه‌ها سپس در جعبه‌ها توده میشوند و به پرورشگاه‌ جوجه‌های یکساله برده میشوند
آنها 4 ماه در آنجا میمانند تا آنکه شروع به تخم‌گذاری کنند
تعداد اندکی از نرها از دستگاه آشغال‌ساز کنار گذاشته میشوند
تا همراه با گزیده‌ای از مرغ‌ها بعنوان والد جوجه‌های تازه عمل کنند
تا تخم بگذارند و فرایند جوجه‌کشی را بارورتر کنند
سایر مرغ‌ها به دیگر مرغدانی‌ها در سراسر کشور فرستاده میشوند
در استرالیا، در هر دوره‌ای حدود دوسوم از 18 میلیون مرغ‌های تخمی
در قفس‌های بسیار کوچک سکونت داده میشوند
هر فضای سرپوشیده میتواند تا 100000 مرغ را با 4 تا 20 مرغ در هر قفس شامل شود
به هر مرغ فضایی کمتر از یک ورق آچهار داده میشود
آنها نمیتوانند بال‌هایشان را باز کنند یا هرگونه رفتار طبیعی همچون خاک‌بازی
یا پریدن به روی یک ارتفاع، یا گشت‌زدن را از خود بروز دهند
به خاطر دهه‌ها دستکاری ژنتیکی و پرورش گزینشی
آنها تقریباً یک تخم در هر روز و 330 تخم در هر سال تولید میکنند
و باید این وضعیت را با مرغ آزاد مقایسه کرد که 10 تا 15 تخم میگذارد
محیط نامناسب و فشار جسمانی ناشی از تخم‌گذاری مکرر باعث میشود که با افزایش سن
سلامتی‌شان لطمه ببیند، که نشانه‌اش هم ازدست‌رفتن تدریجی همه‌ی پرهایشان و
شانه‌ی کاملاً رنگ‌پریده‌شان است که از کم‌خونی حکایت دارد
مرگ در قفس کاملاً عادی است، و
بخاطر ابعاد بزرگ تجهیزات مورد استفاده
به‌آسانی امکان دارد که مرگ‌ها تا مدت‌ها شناسایی نشوند
که این هم مرغ‌های باقیمانده را مجبور میکند بر فراز لاشه‌های گندیده به زندگی ادامه دهند
دم‌ودستگاه جدیدتر قفس‌ها، فضولات را درون تسمه‌های متحرک زیر قفس‌ها جمع میکنند
درحالی‌که دم‌ودستگاه قدیمی فضولات را در آن پایین کپه میکرد
مرغ‌هایی که موفق میشوند از قفس فرار کنند رها میگردند تا در این گودال کود بمیرند
در 18ماهگی، پس از یک سال زندگی در قفس سرعت تولید تخم در آنها آنقدر کاهش یافته که
آنها را «اضافه و زائد» میدانند
آنها «تخلیه» میشوند. از قفس‌ها بیرون کشیده و درون جعبه‌ها فشرده میشوند
که اغلب بخاطر جابجایی خشن آنها باعث شکستگی استخوان‌ها میشود
چقدر استخوون‌هاشون میشکنه؟
هر وقت یکی رو میگیرم استخوون‌هاش شکسته
هر دفعه همینطوره
نق نزن وگرنه میزنم اون یکی پاتو هم میشکنم
آنها را یا با گاز میکشند و بعد میسوزانند یا خلاص میکنند
یا اینکه به کشتارگاه میفرستند و با مرغ‌های 4ماهه‌ی جدید عوض میکنند
درست تا سال 2016
هیچ استاندارد ملی وجود نداشت که بگوید تخم‌های پرورشی آزاد چه هستند
اکنون، مرغدانی‌های پرورش آزاد با حداکثر تراکم 10000 مرغ در هر هکتار
محدود میشوند یعنی یک متر مربع برای هر مرغ
گرچه هنوز بیشتر اوقات بصورت درهم‌فشرده در فضاهای سرپوشیده‌ی بزرگ زندگی میکنند
مرغ‌ها بطور طبیعی به یک رده‌بندی اجتماعی به نام «سلسله‌مراتب نوک‌زدن» شکل میدهند و
در آن زندگی میکنند، اما فقط میتوانند حدود 100 مرغ دیگر را بشناسند
در فضاهای سرپوشیده یا محصور در کنار هزاران مرغ دیگر
نمیتوانند آن سلسله‌مراتب را حفظ کنند که نتیجه‌اش هم آشفتگی است
مرغ‌های ضعیفتر از بقیه جدا میشوند و هیچ راهی برای فرار ندارند
بیماری سریع پخش میشود
شیوع آنفولانزای مرغی در سال 2013 در یک مرغدانی پرورش آزاد در نیو ساوت ولز
که گمان میرود از اردک‌های وحشی سرایت پیدا کرده باشد
منجر به جمع‌آوری بیش از 400000 مرغ پرورشی شد
بسیاری از مرغدانی‌های بزرگتر پروش آزاد نیز پرورشگاه‌های محصوری در همان فضا داشتند
با تخم‌مرغ‌هایی از هر دو نوع پرورشگاه که نهایتاً در یک کارگاه بسته‌بندی میشدند
بررسی داده‌های یک شرکت تولید تخم‌مرغ در سال 2009 نشان داد که یک تخم‌مرغ از هر شش
تخم‌مرغی که به نام «پرورشی آزاد» فروخته شده تخم مرغ‌های محصور در قفس یا آغل است
در مرغدانی‌های محصور، مرغ‌های پرورشی آزاد
دقیقاً در 18ماهگی روانه‌ی سلاخ‌خانه میشوند
یعنی بسیار کمتر از طول عمر طبیعی 10ساله‌شان
در کشتارگاه‌ها، مرغ‌ها با پابند و وارونه از یک مسیر متحرک در خط تولید آویزان میشوند
سپس درون یک فضای آب برق‌دار غوطه‌ور میشوند تا بی‌حس یا بیهوش شوند
بعد هم تیغه‌ای خودکار گلویشان را میبرد
ولی اگر مرغ‌ها سرشان را بلند کنند امکان دارد که از آب برق‌دار فسر در روند
و کاملاً هشیار با تیغه‌ مواجه شوند
آنها نهایتاً در انتهای این فرایند در آب جوش سوزاننده غرق میشوند
بیشتر مرغ‌های کشتارشده نهایتاً از محصولات گوشتی نازل‌تر همچون گوشت چرخ‌کرده
سردرمیآورند، یا بعنوان گوشت طیور در غذای حیوانات خانگی به کار میروند
یا آنکه دوباره بصورت غذای حیوانات پرورشی درمیآیند
جوجه‌های پرورشیِ ویژه‌ی تولیدِ گوشت به جوجه‌ی کبابی معروف‌اند
و از جوجه‌های تخم‌گذاری بزرگترند
این نژاد با دخالت انسان‌ها برای رشد سریعتر و بزرگتر ساخته میشود
عمر کوتاه‌شان در فرایند جوجه‌کشی مرغ کبابی شروع میشود
گرچه در این صنعت از هر دو نر و ماده استفاده میشود
اما این جوجه‌کشی‌ها از دستگاه آشغال‌ساز نیز استفاده میکنند ...
یا از محفظه‌های بیهوشی با گاز
تا ماکیان ضعیف یا ازریخت‌افتاده را که تصور نمیشود از پس این روند برآیند بکشند
جوجه‌های نجات‌یافته و یک‌روزه‌ را به مرغدانی‌های پرورش جوجه‌ی کبابی منتقل میکنند
در 2016، در استرالیا، 530 مرغدانی ویژه‌ی جوجه‌ی کبابی وجود داشت
که جمعاً منزلگاه نزدیک به 90 میلیون مرغ بودند
هر پرورشگاه سرپوشیده نزدیک به چهل تا شصت هزار مرغ دارد
طی اولین هفته‌ی زندگی‌شان، مرگ‌ومیری با نرخ 4 تا 6 درصد متداول است
که برابر است با مرگ 1600 تا 3600 جوجه در هر مرغدانی سرپوشیده، حدود 200تا 500 مرگ روزانه
اکثریت این جوجه‌های مرده را کارگران پیدا میکنند
سایر جوجه‌های ضعیف یا آسیب‌دیده کشته میشوند یا زنده‌زنده با ضربه میمیرند
«حدودی 465 تایی رو اینجا کشتم»
«نزدیک 1000 تا رو تو 3 تا مرغدونی کشتم»
«فقط مریضا رو نکشتم»
«اونایی که هنوز سر پا بودن رو هم کشتم»
«اما میدونم کار خوبی نیس»
«مهمه اصلاً که هنوز اینجا جیک‌جیک کنن؟»
«بعضی وقتا مرده‌هاشونو خوب جمع نمیکنن»
«ولی من فقط اونا رو از ته گردن‌شون ورمیدارم»
«میدونی کارتو درست انجام دادی، چون جیک‌جیک نمیکنن»
«گردن‌اش شکسته»
«نمیتونه جیک بزنه»
«میدونی کار درستی کردی وقتی میبینی دیگه نمیتونه جیک‌جیک کنه»
این جوجه‌ها طی رشد، فضای کافی در مرغدانی سرپوشیده را پیدا میکنند
و لابه‌لای فضولات‌شان زندگی میکنند
نرخ مرگ‌ومیر کاهش مییابد، اما مرگ‌ها هنوز اتفاقی رایج‌اند
بدن‌های مرده‌شان در گوشه‌ای از فضای سرپوشیده کپه و کود میشوند
نتیجه‌ی پرورش با گزینش نژادی، فقدان فعالیت به خاطر شلوغی بی‌اندازه
نوردهی مصنوعی، و استفاده‌ی زیاد از آنتی‌بیوتیک‌ها که جذب غذا را بهتر میکنند
همین جوجه‌های کبابی امروزی‌اند
که تنها طی 35 روز به وزن کشتار 3 کیلوگرم میرسند
یعنی فاصله‌ای تأسف‌بار از بیشترین رشد طبیعی که 2 کیلوگرم طی 96 روز است
بدن‌شان بسیار سخت میتواند این فشار جسمانی شدید را تاب آورد
و باعث میشود که اختلال‌های کالبدی، قلبی، و متابولیک در آنها شایع باشد
نود درصد آنهایی که از پس رسیدن به کشتارگاه برمیآیند آشکارا مشکل راه‌رفتن دارند
این فضاهای سرپوشیده تا دوره‌ای 5 تا 7 هفته‌ای اصلاً تمیز نمیشوند
که باعث اشباع شدید آمونیاک میشود که پوست‌شان را آزار میدهد و میسوزاند
و دستگاه تنفسی‌شان را بند میآورد
به جوجه‌هایی که با برچسب انجمن سلطنتی فروخته میشوند
یک نشستگاه تکی داده میشود که در وسط مرغدانی قرار دارد
در غیر این‌ صورت وضعیت و فرایند پرورش فرقی ندارد
تخلیه‌ی مرغ‌ها در نور ضعیف و در میانه‌ی شب انجام میشود
چراکه دراینصورت مرغ‌ها در آرام‌ترین حالت‌اند و نمیفهمند چه اتفاقی میافتد
معمولاً پیمانکاران آنها را با دست میگیرند
و درون جعبه‌های پلاستیکی فشرده میکنند
سپس جعبه‌ها برای انتقال به کشتارگاه توسط جرثقیل درون کامیون‌ها قرار میگیرند
این مرغ‌ها، مثل مرغ‌های تخم‌گذار، کلاً با پابند از گیره‌های خودکار آویخته میشوند
بعد درون مایع بیهوشی برق‌دار غوطه‌ور میشوند
و همه‌ی مرغ‌هایی که سرشان را بالا میآورند کاملاً هشیار در خط تولید جلو میروند
پیش از آنکه گلویشان با تیغه‌ی گردان بریده شود
کارگری با چاقو در کنار خط تولید هر مرغی که از تیغه‌ی اول عبور کرد را سر میبرد
بوقلمون‌های پرورشی را با گزینش نژادی پرورش میدهند
تا آنقدر بزرگ شوند که نتوانند بطور طبیعی جفتگیری کنند
در نتیجه صنعت پرورش بوقلمون به لقاح مصنوعی اتکا دارد
اینجا یک پرورشگاه پرورش آزاد در ویکتوریا را میبینیم
که روندهای استاندارد را در تعداد کمی
از جوجه‌کشی‌‌های بوقلمون در استرالیا بررسی میکند
بوقلمون‌ها بسیار کنجکاوند اما درست مثل جوجه‌های کبابی بزرگ میشوند
با 10 تا 14 هزار بوقلمون در هر پرورشگاه سربسته، که یعنی شش بوقلمون در هر متر مربع
دستکاری‌های ژنتیکی و نوردهی مصنوعی به جهت ارتقای حداکثری تغذیه‌شان
باعث میشود که نرخ رشدشان دو برابر نرخ رشد همتایان وحشی‌شان شود
آنها سریعاً پروار میشوند طوری که پاهایشان تاب این وزن را ندارد
در فضولات خودشان زندگی میکنند و در نتیجه زخم‌هایشان سریعاً عفونی میشود
فراوانی مرگ‌شان با افزایش سن زیاد میشود طوری‌که آمارش در
پرورشگاه‌های سربسته، برای گونه‌ی ماده نرخ 3-5 درصد
تا انتهای هفته‌ 12اُم حیات‌شان است و برای گونه‌ی نر
برابر با 10 تا 12 درصد در هفته‌ی 16اُم حیات‌شان است
بوقلمون‌های مرده مثل زباله جمع‌آوری و تخلیه میشوند
بقیه‌شان به کشتارگاه‌ها برده میشوند
در آنجا ضربه‌کوب، لگدکوب، و کوبیده میشوند
و سپس وارونه در خط کشتار با پابند آویخته میشوند
سلاخ‌خانه‌های کوچکتر ممکن است از مخروط‌های مرگ منفرد استفاده کنند
در استرالیا سالیانه 4 تا 5 میلیون بوقلمون کشته میشود
و اغلب‌شان در حوالی کریسمس خریداری و مصرف میشوند
طی مابقی سال، یا حتی گاه برای سال‌ها بصورت منجمد نگهداری میشوند
مثل جوجه‌های کبابی، در جوجه‌کشی از اردک نیز در مورد حوجه‌اردک‌هایی که
گمان نمیرود بتوانند از فرایند پرورش قسر در بروند از آشغال‌سازها استفاده میشود
پرورشگاه اردک شباهت‌های زیادی با پرورشگاه جوجه‌ی کبابی و بوقلمون دارد
جوجه‌اردک‌ها از اولین روز زندگی‌شان، از جوجه‌کشی
به پرورشگاه حمل میشوند و با سرعتی زیاد طی تنها 7 هفته رشد میکنند
و با هزاران جوجه‌اردک دیگر در یک جا هستند
در پرورشگاه‌های سربسته‌ی اغلب کثیفی که بیماری و مرگ‌ومیر رایج است
اردک‌ها آبزی‌اند، پس طبیعتاً پاها و مفاصل ران‌شان ضعیف است
چون معمولاً لازم نیست وزن بدن‌شان را برای زمان‌های طولانی تحمل کنند
اگر جایی آب سطحی مهیا باشد اردک‌ها مدت‌ها روی آن شناور میشوند
که باعث کاهش فشار بر دستگاه عضلانی و کالبدی‌شان میشود
بااین‌حال، وقتی آب سطحی در اختیارشان نباشد
مثل بیشتر پرورشگاه‌های استرالیا و از جمله آنهایی که پرورشی آزاد دانسته میشوند
اردک‌ها مجبورند کل وزن بدن‌شان را تا 7 هفته روی پاهایشان تاب بیاورند، که این مدت
در مورد اردک‌هایی که به زادآوری ادامه میدهند حتی طولانی‌تر است
که نتیجه‌اش چلاقی، مفاصل دررفته، و استخوان‌های شکسته است
هدف از پرورش اردک‌ها با انتخاب نژادی رشد سریعتر و پروارتر آنهاست
که باعث سستی استخوان‌هایشان در
اسکلت دوران اولیه‌ی حیات‌شان میشود
که این‌هم فشار بیشتری را بر پاها و مفاصل ضعیف‌شان وارد میآورد
بدون هرگونه آبی برای آنکه حتی سرهایشان را در آن فرو کنند
اردک‌ها نمیتوانند چشم‌ها، بینی‌ها، و پرهایشان را تمیز نگه دارند
که این نیز خطر ابتلا به بیمری یا کوری را تشدید میکند
به خاطر زندگی در فضولات خود و افزایش متعاقب میزان آمونیاک
سوختگی‌های دردآور در پاها و تشدید وخامت زخم‌ها و جراحت‌هایشان اجتناب‌ناپذیر میشود
این شرایط محیطی نامناسب و شلوغی بی‌اندازه‌ی فضایشان
اغلب باعث امراض عصب‌شناختی میشود طوری‌که پس از اختلال حرکتی و ایجاد غده‌هایی
در سر و گردن، شاهد بروز فلج، تشنج، اغما، و مرگ هستیم
وقتی کارگران اردک‌های مریض یا زخمی را پیدا میکنند
آنها را با شکستن گردن‌شان میکشند
پس از 49 روز آنها را در جعبه‌هایی جمع میکنند
و با جرثقیل به کامیون‌ها منتقل میکنند تا به کشتارگاه برده شوند
بسیاری از اردک‌ها از این سفر جان به در نمیبرند
اردک‌ها نیز درست همچون مرغ‌ها و بوقلمون‌ها
در خط تولید با پابند از پاهایشان آویخته میشوند
محفظه‌ی آب برق‌دار بیهوش‌کننده مثل موارد قبل میتواند کارایند نباشد
طوری‌که گلوی بسیاری از این پرندگان حین هشیاری بریده میشود
و نهایتاً به خاطر ازدست‌دادن خون فراوان یا غرق‌شدن در تانک اشتعال میمرند
در سال 2018 سه ایالت استرالیا
تیراندازی تفریحی به اردک‌های وحشی را به دلیل بی‌رحمانه‌بودن منع کردند
اما در ویکتوریا، استرالیای جنوبی، و تاسمانی
هر ساله طی یک دوره‌ی مجاز همچنان قانونی مانده‌اند
جمعیت پرندگان آبزی ویکتوریا بطور ثابت رو به کاهش بوده است
طوری‌که در 2017 به پایین‌ترین میزان خود طی 34 سال اخیر رسید
اما بین مردم روستایی پیرامون تالاب‌ها شکار هنوز ادامه دارد
چراکه تجارت فزاینده‌اش توجیه میشود
و کیف و لذتی متداول برای شکارچیان دارد
بنابر برآورد شبیه‌سازی رایانه‌ای و براساس یافته‌های نجات‌دهندگان پرندگان در تالاب‌ها
شکارچیان اردک همانقدر که پرندگانی را میکشند و سیر میکنند، پرندگان زیادی را هم
زخمی و اسیرنشده به حال خود ول میکنند طوری‌که هزاران اردک رها میشوند تا
به حال خود رنج بکشند یا از زخم‌های درمان‌نشده بمیرند
بعلاوه، پیکر بسیاری از پرندگان حفاظت‌شده همچون اردک خالدار که نادر و
در خطر انقراض است، دوباره در تالاب‌ها
طی فصل تیراندازی یافت شده‌اند، آن‌هم بابت شکارچیانی که یا نتوانسته‌اند این گونه
را قبل از تیراندازی تشخیص دهند، یا درهرصورت صرفاً
به آنها شلیک کرده‌اند
نزدیک به 80درصد کرک‌ها و پرهای جهان
که در اقلامی همچون ژاکت‌ها، بالش‌ها، و تشک‌ها به کار میرود از چین میآیند
آنجا که پَرکندن زنده‌زنده‌ی اردک‌ها و غازها عملی رایج باقی مانده است
این کار شامل کندن دردناک پرها از پوست این پرندگان است
که زخم‌هایی سر‌ـ‌باز و خونی بر جا میگذارد
روندی که پیش از سلاخی نهایی بارها تکرار میشود
حتی عرضه‌کنندگانی که مدعی «استاندارد پَرکنی مسئولانه» هستند
در واقعیت در همین پَرکنی زنده‌زنده دست دارند
نهایتاً نمیتوان فهمید که آیا برخی محصولات کرک‌وپردار مشخص
در استرالیا یا دیگر جاها از همین پرورشگاه‌ها میآیند یا نه
همچون انسان‌ها، گاوها نیز موجوداتی قویاً وابسته به مادرند
که رشته‌ی پیوند عمیقی را با بچه‌هایشان ایجاد میکنند
و باید بزایند تا بتوانند شیر تولید کنند
در پرورشگاه‌های گاوهای شیرده گاوها را هرساله
زورکی آبستن میکنند تا به این شیردهی استمرار دهند
و معمولاً از لقاح مصنوعی بجای جفتگیری طبیعی استفاده میکنند
که برای انجامش کارگران باید دست‌شان را وارد مقعد گاوها کنند تا هنگام واردکردن منی
گردآوری‌شده از گاو نر، گردن رحم گاو ماده را سر جایش ثابت نگه دارند
گوساله‌هایشان چند ساعت پس از تولد از گاوهای مادر جدا میشوند
تا شیر لازم برای این متولدشدگان را گردآوری کنند و برای مصرف انسانی بفروشند
طی روزهای پس از این جدایی
مادران تمام روز و شب
به دنبال گوساله‌شان هستند
میدانیم که آنها روزها یا حتی هفته‌ها در اندوه به سر میبرند
گوساله‌های نر که گوساله‌های بابی خوانده میشوند
برای صنعت تولید شیر بی‌فایده دانسته میشوند
چراکه هرگز قابلیت تولید شیر را ندارند
پنج روز قبل از آنکه در کامیون‌های انتقال جمع شوند و به کشتارگاه بروند
از گاوهای ماده جدا میشوند
امکان دارد که در 30 ساعت پایانی حیات‌شان غذایی به آنها داده نشود
آنها، گرسنه و آشفته و نومید از رحم
از آغل‌هایشان در سلاخ‌خانه، در جایی که صبح روز بعد کشته خواهند شد
برای مادرشان ماغ میکشند
آن گاوهایی که از بیهوشی اجتناب کردند یا خوب بی‌حس نشدند
در وضعیت هشیاری کشته میشوند
هرساله تنها در استرالیا حدود 700000 گوساله‌ی نر بعنوان محصولات زائد
در صنعت تولید شیر کشتار میشوند
تعدادی کمی از گوساله‌های نر تا 20 هفته‌ی دیگر بزرگ میشوند
تا برای فروش گوشت گوساله کشتار شوند
گوساله‌های ماده را از بقیه‌ی گوساله‌ها جدا میکنند
با پودر شیر جایگزین تغذیه میشوند
و پس از آبستنی نهایتاً به چرخه‌ی پرورش میپیوندند
گاوهای شیری را روزانه 2-3 بار در فضای سربسته‌ی شیردوشی جمع میکنند
و دستگاه‌های صنعتی مکش شیر را به آنها وصل میکنند
در شرایط طبیغی، گاوها باید تا 20 سال زندگی کنند
اما در پرورشگاه‌های گاوهای شیرده عمرشان تنها 4 تا 8 سال است
برخی از این گاوها را علیل مینامند و به همین خاطر وادارشان میکنند که
تحت فشار آبستنی مستمر قرار بگیرند و 10 برابر بیشتر از قابلیت طبیعی‌شان
شیر تولید کنند
مابقی، وقتی توان تولید شیر در آنها کاهش مییابد، یا وقتی برای ادامه‌ی حیات
زیادی زخمی باشند، کشتار میشوند
در صنعت تولید گوشت گاو نیز لقاح مصنوعی به جفتگیری طبیعی ترجیح داده میشود
گوساله‌های ویژه‌ی تولید گوشت گوساله بی‌آنکه بی‌حس شوند، به انواع
عمل‌های جراحی دردناک مقید میشوند، از جمله به عمل بریدن شاخک‌ها یا شاخ‌ها
یا به نشانه‌گذاری روی گوش
یا به اختگی چه با تیغ
چه با عملی که حلقه‌انداختن خوانده میشود
طوری‌که در این عمل یک نوار سیمی منعطف سفت‌ دور منتهای بیضه‌هایشان قلاب میشود
که مانع خونریزی‌شان میشود تا آنکه نهایتاً بیضه‌ها میپوسند و میافتند
... و نهایتاً با آهن گداخته داغ میخورند
آنها که مریض میشوند معمولاً توسط دامپزشکان مراقبت نمیشوند و حال‌شان سریع وخیم میشود
داروهایی مثل آنتی‌بیوتیک‌ها، هرمون‌های رشد، ویتامین‌ها، مکمل‌های غذایی، و
پروژسترون‌ برای حفظ آبستنی‌شان به آنها تزریق میشود
یا در زهدان‌شان کار گذاشته میشود
یا از راه دهان
در انجام این روال‌های همیشگی و دیگر روال‌های متداول همچون تقسیم‌بندی
یا وارسی آبستنی، این احشام را زورکی از طریق دستگاه فشار
در جعبه‌ای بازدارنده به نام گیره نگه میدارند تا بطور منفرد بررسی شوند
«هی دیوس خیره‌ی کودن کون‌ات رو بچرخون»
«تکون بخور تاپاله‌ی عن»
حدود 40درصد کل تقاضا در استرالیا برای گوشت گوساله
و حدود 80درصد گوست گوساله‌ی فروخته‌شده در سوپرمارکت‌های محلی عمده
از آن احشامی تأمین میشود که 10-15درصد آخر عمرشان را در زمین‌های بایری سپری کرده‌اند
که برای گوشتی‌کردن‌شان به کار میروند
جایی که در آن قبل از کشتار در 18ماهگی با دانه‌ها یا تفاله‌ی حبوبات پروار میشوند
به زور به اتاقک مرگ برده میشوند هرچند نومیدانه سعی دارند از آن بگریزند
«اووه آرره!»
«کس‌بَبوی کیری، بگیر بتمرگ»
رایج‌ترین روش بیهوش‌کردن گاوها استفاده از تفنگ بی‌حس‌کننده است
اما خصوصاً تفنگ‌های کوچکتر اغلب در برابر چنین حیوانات درشت‌هیکلی ناکارا هستند
و تنها باعث درد و تحرک محدود میشود و نه ناهشیاری
استفاده از تپانچه هم یک روش نچندان رایج جایگزین است
این جانوران، علاوه بر اینکه بیهوشی دیگر گاوها را در برابر چشمان‌شان میبینند
و شاهد کشتار و گاه حتی پوست‌کنده‌شدن آنها هستند
در اغلب موارد مجبور میشوند که از اتاقک بغلی به تقدیرشان بو ببرند
خون جاری از گوساله‌های زاده‌نشده‌ی گاوهایی که هنگام آبستنی سلاخی میشوند
سرم گوساله یا سرم جنین گاوی خوانده میشود
و ارزش زیادی برای صنعت داروسازی دارد
طوری‌که هر لیتر 600 دلار به فروش میرسد
پوست گاوها و گوساله‌های بابی برای تولید چرم به دباغی فرستاده میشوند
و بعداً هم اکثرش به خارج از کشور صادر میشوند
این سؤفهم رایج وجود دارد که
چرم فرآورده‌ی فرعی صنعت تولید گوشت است و به قصد کاهش ضایعات فرآوری میشود
ولی بسیار دقیقتر آن است که گفته شود که چرم یک محصول جانبی است
محصولی که از نظر اقتصادی گاه حتی گرانبهاتر از گوشت است
محصولی که تا آنجا چنین وضعیتی دارد که
حیوانات هرچه‌بیشتری بخاطر پوست‌شان کشته میشوند و نه بخاطر گوشت‌شان
چرم ارزان برای استفاده در کفش‌ها، سربندها و دیگر لوازم نیز
از کشورهای در حال توسعه همچون هند و بنگلادش
به استرالیا، آمریکا و اروپا وارد میشود
گاوها در دین هندو مقدس دانسته میشوند
پس کشتارشان در 24 ایالت از 29 ایالت این کشور غیرقانونی است
برای سلاخی قانونی گاوها
برای تولید چرم، آنها را ابتدا باید به صدها یا هزاران کیلومتر دورتر انتقال داد
یعنی به یکی از پنج ایالت معاف از این قانون یا به نزدیکی مرزهای هند و بنگلادش
بسته به مسیر و تعداد حیوانات مورد نیاز
گاه تا هزاران گاو بصورت پیاده تا محل مورد منتقل میشوند
طی فرایند آماده‌سازی، به پای بسیاری از گاوها نعل کوبیده میشود
و ریسمان‌های محکمی از بینی‌شان عبور داده و گره خورده میشود
بسیاری از گاوها بخاطر خستگی، گشنگی، و تشنگی طی راه فرومیافتند
و مجبور میشوند با کشیدن ریسمان‌های بینی یا شکاندن دم‌هایشان سر پا بایستند
حتی با کتک‌خوردن با ترکه‌ها یا با مالاندن فلفل تند به چشم‌هایشان
آنها بقیه‌ی مسیر را درون و بیرون کامیون‌ها جمع میشوند
شاخ‌هایشان یکدیگر را سوراخ و زخم میکنند و استخوان‌هایشان اغلب میشکند
گاوهایی که تا سلاخ‌خانه دوام میآورند در برابر همنوعان‌شان کشته میشوند
بدون آنکه پیش از کشتار بیهوش شوند
برخی را حتی زنده‌زنده پوست میکنند
پوست‌شان را در مواد شیمیایی سمی خیس میدهند
که عملاً باعث سرطان یا امراض پوستی مزمن میشود که اغلب
توسط کودکان کار انجام میشود
مفهوم بنیادی گاوبازی
به معنای مهار و استیلای جسمانی بر موجودات ضعیفتر و آسیب‌پذیرتر است
طی 240 رویداد گاوبازی که سالیانه در سراسر استرالیا برگزار میشود
گوساله‌ها، گاوهای پرواری اخته، و نرگاوها
برای سرگرمی تماشاچیان تحریک میشوند
این گاوها معمولاً موجودات کاملاً سربه‌راهی هستند
اما در پشت‌ صحنه‌ی مسابقات
متحمل پیچاندن دم‌ها و دیگر سؤاستفاده‌های فیزیکی میشوند
همانطور که متحمل مهمیزهای فلزی و تسمه‌هایی که سفت دور شکم‌شان بسته میشود
تا سبب شوند که «جفتک» بیاندازند و وحشی بنظر برسند
وقتی خشونت و خطر عوامل ذاتی یک نمایش مفرح‌اند
پس زخم‌شدن نیز اجتناب‌ناپذیر میشود
«برا بلندکردن گاو به مشکل برخورد کرده»
«میخواد زورش رو بزنه، میخواد این گاو رو از زمین بلند کنه»
«بهتون میگم داستان چی به چیه امشب این گاو
با گاوباز ما راه نمیاد»
«آره میگم چی شده این گاو دیگه نمیخواد
کاری تو مسابقه امشب بکنه»
اصلاً پیشداوری نکنین که از این گاوا مراقبت نمیشه
چون ازشون خیلی خفن هم مراقبت میشه»
طناب‌بندی گوساله و گاو اخته کمندانداختن به حیوانات ترسیده را شامل میشود
طوریکه وقتی سعی در فرار دارند با خشونت و ناگهان متوقف‌شان میکند
که معمولاً باعث میشود اندام‌ها، شاخ‌ها و حتی گردن‌هایشان خون‌مرده و شکسته شوند
چنانکه باعث پارگی رباط‌ها، خونریزی داخلی، و آسیب‌دیدگی زیرپوستی بافت‌شان میشود
فرزندآوری زمستانی گوسفندان روند آبستن‌کردن آنها است
تا در ماه‌های زمستانی بچه به دنیا آورند
یعنی گوسفندان در بهار از شیر گرفته میشوند وقتی که چراگاه غالباً سرسبز است
گرچه این کار باعث رشد سریعتر گوسفندان میشود
اما باعث میشود از 10-15 میلیون گوسفند تازه متولدشده، یعنی حدوداً یکی از هر چهار تا
طی 48 ساعت پس از تولد بخاطر مواجهه با سرمای شدید بمیرند
این موضوع برای دامداری‌های گوسفندی هنوز به هزینه‌های بیشتر برای
زادآوری گوسفند در ماه‌های گرمتر ترجیح دارد
پرورش گوسفند مرینوس، که حدود 80درصد از پشم تولیدی از استرالیا را شامل میشود،
از طریق گزینش نژادی انجام میشود تا پوستی چروکیده داشته باشند
که نتیجه‌اش ایجاد پشم بسیار زیاد است
هرچند آنها را بیشتر در معرض امراض حشرات قرار میدهد
برای کاهش آلودگی زمین و خطر حشرات مودی برای گوسفندانی که تا تابستان پشم میدهند
دم‌هایشان بریده یا کاملاً قطع میشود
و اغلب همزمان پوست‌شان کنده میشود
که بریده‌شدن پوست دور کپل‌هایشان و بریدن منتهای دم‌شان
با استفاده از قیچی پشم‌چینی فلزی را شامل میشود
اگر گوسفندان 6 ماه کمتر باشند
انجام این کار بدون هرگونه مُسکن غیرقانونی است
به پشم‌چین‌ها براساس تعداد گوسفندان پشم‌چینی‌شده پول میدهند و نه برحسب مدت کار
پس سرعت عملکرد بر دقت کار اولویت مییابد
و هیچ نیازی به آموزش رسمی یا جواز پشم‌چینی وجود ندارد
پس از چند سال، وقتی گوسفندان دیگر نمیتوانند بقدر کافی پشم تولید کنند
و در نتیجه سودآور نباشند، روانه‌ی کشتارگاه میشوند و بعنوان گوشت گوسفندی فروخته میشوند
هرچند، گوسفندانی که برای تولید گوشت پرورده میشوند بین 4 تا 12ماهگی کشته میشوند
که از طول عمر طبیعی 12-14ساله‌شان بسیار فاصله دارد
تعداد 19 میلیون از 32 میلیون گوسفندی که سالیانه در استرالیا کشته میشوند
در فروشگاه‌های میدانی فروخته میشوند
که یک میانجی بین دامداری، کشتارگاه یا خریداران خصوصی است
و در آن حیواناتی همچون گاو و گوسفند و اسب و طیور و خوک
به حراج گذاشته میشوند
فشار گرما، کاهش آب بدن، خستگی، یا شرایط قبلی
علل رایج مرگ در این فروشگاه‌های میدانی‌اند
اغلب گوسفندان را کشتارگاه‌ها بخاطر گوشت‌شان میخرند
هیچ حیوانی در سلاخ‌خانه با پای خودش به سمت مرگ نمیرود
اینجا هم بیهوشی با شوک برقی معمولاً نامؤثر است
تنها باعث میشود که حیوانات در آخرین لحظات زندگی‌شان
درد و ترس بیشتری داشته باشند
استفاده از تفنگ بی‌حس‌کننده نیز همینقدر ناکاراست
«کاری رو بکن که بهت میگم»
«کونی تکون نخور»
«بشین، بتمرگ، بچرخ، آفرین»
«آفرین بچه‌ی خوب، حالا کله‌ات رو میبرم، آره»
«همون کاری رو میکنه که بهش گفتیم»
جدا از اینکه بیهوشی چقدر میتواند مؤثر از کار بیاید
محال است صددرصد بتوان دانست که آیا حیوان کاملاً ناهشیار
و بی‌درد شده است یا
صرفاً فلج شده و نمیتواند تکان بخورد درحالی‌که هنوز همه‌چیز را حس میکند
برخی از گوسفندان بخاطر ترس و نومیدی سعی دارند که فرار کوچکی داشته باشند
اما مستقیماً با دیگر گوسفندان کناری‌شان مواجه میشوند
و قبل از آنکه به‌زور به مسابقه‌ی کشتار برگردانده شوند، میدانند که کشتار بعدی‌اند
بزها به شیوه‌ای بسیار مشابه گاوها برای تولید لبنیات پرورش داده میشوند
آنها مکرراً آبستن میشوند تا عرضه‌ی مستمر شیر تضمین شود
تولید شیر بز در استرالیا با حدود تنها 65 پرورشگاه‌ بز یک صنعت مطمئن است
و بعنوان جایگزین آسان‌هضم‌تری در بازار عرضه میشود که برای آنهایی که به شیر گاو
آلرژی دارند مناسب است
در سراسر دنیا، مردم شیر بز را بیشتر از شیر هر حیوان دیگری مینوشند
بچه‌بزهای نر بخاطر آنکه هرگز قابلیت تولید شیر ندارند
عموماً محول زائد دانسته میشوند و اندکی پس از تولد در دامداری کشته میشوند
اما ماده‌بزها پرورش مییابند تا به تولیدکنندگان شیر تبدیل شوند
هرچند برخی دامداری‌ها بزهای اضافی را برای تولید گوشت بزرگ میکنند و میفروشند
بزهای مادر شیرده تا ده سال قبل از کشتارشان
روزی دوبار شیر میدهند
آنها در اوج‌ شیردهی‌شان روزانه 4لیتر شیر میدهند تا بعنوان شیر تازه بفروش برسد
یا به پنیر، کره، بستنی، ماست و صابون تبدیل شود
استرالیا بزرگترین صادرکننده‌ی گوشت بز در جهان است
اکثر این گوشت‌ها روانه‌ی آمریکا میشوند
تنها 10درصد این گوشت‌ها از بزهایی‌ست که برای تولید گوشت زادآوری و پرورش داده میشوند
و بقیه از بزهای پرورشی زمین‌های آزاد
نژادی وحشی از بزهای اهلی فراری
که توسط مهاجران اروپایی به استرالیا آورده شدند
این بزهای سرگردان را گیر میاندازند
و به زمین‌های تغذیه بنام دپوهای بز منتقل میشوند تا در آنجا قبل کشتار چاق و چله شوند
ارسال جانوران آبستن به کشتارگاه هم نامعمول نیست
و به‌ناگزیر، برخی بزها در کامیون‌های انتقال یا در آغل‌های نگهداری بچه‌ میزایند
اندکی قبل از آنکه برای کشتار به طبقه‌ی مرگ برده شوند
بچه‌هایشان ول میشوند تا از گرسنگی یا بی‌حفاظی بمیرند
وقتی دارند مادران مرده‌شان را صدا میزنند
ماهی آزاد محبوب‌ترین ماهی خوراکی در استرالیا است
با مصرف سالیانه‌ای برابر با 40000 تن
آنها در قفس‌هایی زیرآبی در نزدیکی ساحل پرورش داده میشوند
این فرایند از سواحل جنوبی و غربی تاسمانی شروع میشود
که آب خنکتری دارد
هر قفس گنجایش 60000 ماهی را دارد
که در 12-18ماهگی از یک کارگاه تخم‌ریزی در خشکی آورده شده‌اند
وقتی بزرگ میشوند قفس‌شان برای‌شان کوچک میشود
تا آنکه نهایتاً بطور فشرده در هم ازدحام میکنند
پژوهشی در سال 2017 درباره‌ی ماهی آزاد پرورشی
در استرالیا، نروژ، شیلی، اسکاتلند، و کانادا
نشان داد که تقریباً نیمی از ماهی‌های این پرورشگاه‌ها ناشنوا هستند
که بخاطر نرخ رشد شتاب‌گرفته‌ است که گیرنده‌های صوتی‌شان را از کار میاندازد
بندر جهانی ماکواری در ساحل غربی تاسمانی
منزلگاه پرتراکم‌ترین پرورشگاه‌های ماهی در این کشور است
و سه بازیگر صنعتی عمده در این زمینه دارد که تاسال، هیوآن، و پتونا هستند
همه‌شان چندین پرورشگاه دارند که از یک دوجین قفس پرورش تشکیل میشوند
در دوره‌ای یکساله تا سپتامبر 2016 حدود 21000 تن خوراک ماهی مصرف‌نشده
و مقادیری بی‌حساب‌وکتاب از فضولات ماهی نهایتاً سر از این بندر درآوردند
این سطح بالای آلودگی به کاهش خطرناک سطح اکسیژن آب منجر میشود
و خطرات بزرگتری همچون شیوع امراض را دارد
که نتیجه‌اش هم شمار زیاد مرگ‌ها در این پرورشگاه‌هاست
علت حوادث بی‌شمار مرگ‌ومیر انبوه از 2015 تا 2018 به
دلایل گوناگونی همچون خفگی ناشی از کمبود اکسیژن
اشتباهات انسانی، و بیماری نسبت داده شده است
بزرگ‌ترین شرکت از بین این سه شرکت یعنی تاسال
به این میبالد که در تمام پرورشگاه‌هایش به نرخ بقای مقبول 83درصد رسیده است
ماهی‌های آزاد، پس از 15-18 ماه زندگی در این قفس‌های دریایی، وقتی هر کدام 7 کیلوگرم شدند
از طریق نوعی چاه‌لوله
درون مخزن برداشت مکیده میشوند تا یا بی‌درنگ کشته شوند
یا زنده در مخازن بزرگ به تأسیسات فرآوری ساحلی منتقل میشوند
ماهی بِرَمُندی در تمام ایالت‌های استرالیا مگر تاسمانی پرورش داده میشوند
آنها را در ایالت‌های سردتر جنوبی
همراه با هزاران ماهی دیگر در مخازن کوچک در داخل ساختمان بزرگ میکنند
اما آنها در ایالت‌های شمالی
یا در قفس‌های دریایی نزدیک ساحل بزرگ میشوند که مشابه پرورشگاه‌های ماهی آزاد است
یا در حوضچه‌های پرورشی در فضای آزاد که برای پرورش ماهی قزل‌آلا نیز بکار میروند
روش فرضاً انسانی برداشت و کشتن ماهی پرورشی این است که آنها را
با مکنده درون آب یخ میاندازند تا بخاطر شدت انجماد بمیرند
این نوع مرگ، به دور از آنکه انسانی باشد، مرگی آرام و دردناک است
و گاه تا نیم ساعت زمان میبرد
خوراک ساشیمی یک خوراک لذیذ ژاپنی‌ست
که معیار اصلی‌اش تازگی‌ست و برای تهیه‌اش ماهی‌هایی را
بکار میبرند که قبل از بریدن رگ گردن‌شان ابتدا سرشان را کاردآجین میکنند
و سپس به دوغاب یخ برگردانده میشوند تا خون‌شان خالی شود
مغازه‌ها و رستوران‌هایی که ماهی را بصورت زنده
در معرض همگان میگذارند به مشتریانِ راغبِ تازگی
مجال میدهند انتخاب کنند که دوست دارند کدام ماهی کشته شود
سه‌چهارم غذاهای دریایی مصرفی در استرالیا از دیگر کشورها وارد میشود
که مهمترین انواع‌شان هم میگو، ماهی آزاد، و ماهی تن است
قایق‌های ماهیگیری تجاری تورهای بزرگی را درون آب پشت‌شان میاندازند
و بی‌آنکه برای‌شان فرقی بکند انواع ماهی‌ها را به دنبال‌شان میگیرند
حدود 85درصد ذخایر ماهی جهان
اکنون شیره‌ی جان‌شان تا ته کشیده شده یا حتی بیش از حد لازم ماهیگیری شده‌اند
با سرعت کنونی ماهیگیری
پیشبینی میشود که اقیانوس‌های سیاره‌مان تا 2048 خالی از ماهی شوند
صنعت پرورش خرگوش در استرالیا صنعتی پر از کشمکش است
امراض بسیار مسری، که جهت قلع‌وقمع خرگوش‌های وحشی به این پرورشگاه‌ها وارد میشوند
و حشرات ناقل‌شان هستند، سریعاً میتوانند کل خرگوش‌های پرورشی را از بین ببرند
درحالی‌که پرورشگاه‌های دیگر
در تقلا هستند که با قیمت ارزانتر خرگوش‌های وحشی
رقابت کنند که شکارچیان اسیرشان میکنند و میکشند
خرگوش‌های گوشتی پرورشی کل حیات‌شان را در قفس‌های سیمی
معلق بالای کف زمین سپری میکنند
و نمیتوانند هیچ رفتار طبیعی مثل نقب‌زدن، پنهان‌شدن، یا پریدن را بروز دهند
کپه‌ی فضولات‌شان در کف زمین زیرشان
سطح آمونیاک را در محل بالا میبرد
ماده‌خرگوش‌های مختص زادآوری را میتوان مجبور کرد که تا 56 هفته در این شرایط
زندگی کنند و 7 بچه بزایند
بیشتر خرگوش‌ها میتوانند 8-12 سال زندگی کنند اما در هفته‌ی 12اُم حیات‌شان کشته میشوند
هر ساله در استرالیا، 3 تا 4 هزار خرگوش را برای پژوهش و آزمایش علمی
استفاده میکنند
و بسیاری از آنها از همین مجموعه‌ی صنعتی در ویکتوریا میآیند
اغلب محصولات خزدار فروخته‌شده در استرالیا از آنسوی دریاها، از خارج مرزها، وارد میشوند
و بیشترشان هم از خرگوش‌ها گرفته میشود
در 2015، برند لباس آکوبرا تأمین خز از خرگوش‌های استرالیایی را تعطیل کرد
و واردات خز خرگوش از اروپا را آغاز کرد
استرالیا خز را از چین بعنوان بزرگترین صادرکننده‌ی خز دنیا نیز وارد میکند
مأموری مخفی که از ده پرورشگاه خرگوش بازدید کرد که مختص تولید خز هستند
گزارش داد که نیمی از آنها خز خرگوش‌ها را زنده‌زنده از تن‌شان میکَنَند
فرایندی که هر 3 ماه تکرار میشود
و خرگوش‌ها در این بینابین در همان قفس‌های سیمی روزگار میگذرانند
این نوع پَر کندن در قیاس با چیدن مو با قیجی یا کوتاه‌کردن
باعث میشود که مویشان بلندتر و پرسودتر شود
هرچه سن خرگوش‌ها بیشتر میشود خز کمتری درمیآورند
پس نهایتاً حلق‌آویز شده و برای برداشت آخر پوست کنده میشوند
گاهی هم درحالی‌که هنوز زنده‌اند
جهت تأمین نمد لازم برای تنها یک کلاه آکوبرا باید 12 خرگوش کشته شوند
در سراسر جهان، سالیانه یک میلیارد خرگوش بخاطر خزشان کشته میشوند
سمورها منبع رایجی برای تأمین خز پوشاک، لوازم فرعی، و
و حتی اکستنشن مژه هستند
ازآنجاکه در استرالیا پرورشگاه سمور وجود ندارد
پس خزشان از آنسوی مرزها از خارج وارد میشود
آنها در طبیعت آزاد در حدود 2500 جریب از
زیستگاه آبی ساکن میشوند
گرچه چندین نسل از این حیوان را برای تولید خز پرورش
داده‌اند اما آنها بطور طبیعی کنجکاو و تکرو هستند
و به همین خاطر در هنگام اسارت رنج زیادی میبرند
زیرا در قفس‌های سیمی کوچکی حبس میشوند که ملال و فشار مزمن در آنها
به گام‌های دیوانه‌وار و خودمثله‌گری منجر میشود
سمورهایی که برای گسترش نژادی بکار میروند برای 4-5 سال در این قفس‌ها نگهداری میشوند
و از هر 3-4 بچه‌سموری که از این فرایند نجات مییابند، سالانه یک نوزاد به دنیا میآید
سمورهایی که در 6ماهگی‌شان کشتار و پوست کنده میشوند
اشباع محفظه‌های گاز یا فضاهای سربسته با دود اگزوز ماشین
روش‌های متداول کشتن سمور هستند
اما همیشه باعث مرگ نمیشوند، و در برخی موارد در حال پوست‌کنده‌شدن هشیار میمانند
«آره، داره وول‌وول میخوره و لگد میپرونه...»
«زیر جک‌وجنازه قایم شده نفس بکشه...»
کشتن سمورها از طریق شوک برقی به مقعد یا صرفاً با شکستن گردن‌شان
دیگر روش‌های جایگزین رایج‌اند
«نفسش هنوز داره درمیاد»
پس از سمورها، روباه‌ها دومین حیوان پرورشی معمول برای تأمین خز هستند
که با بسیاری از همین مشکلات روبرو میشوند
پرورش‌دهندگان چینی روباه برای تأمین خز مدعی‌اند که سود ناخالص‌ بقدری ناچیز است
که تنها میتوانند روباه‌ها را
با بی‌رحمانه‌ترین روش‌ها بکشند
طوری‌که بسیاری از روباه‌ها برای عدم‌اتلاف وقت و انرژی بصورت زنده پوست کنده میشوند
روباه‌ها ابتدا بخاطر ورزش سنتی شکار روباه توسط مهاجران انگلیسی به استرالیا وارد شدند،
و بعدتر برای مهار گسترش خرگوش‌های تکثیرشده استفاده شدند
اما امروزه در سراسر این کشور حیوان موذی یا آفت دانسته میشوند
که تعدادشان بیش از 7 میلیون تخمین زده میشود
در همه‌ی ایالت‌ها، شکار و
تیراندازی به روباه‌ها در زمین‌های شخصی قانونی است
روباه‌ها اغلب بطور تصادفی بخاطر حیات وحش بومی یا بخاطر
حیوانات همتایی مثل سگ‌ها تلف میشوند
اما معمول‌ترین روش کاهش تعدادشان استفاده از طعمه‌های سم 1080 است
سم 1080 بی‌رنگ، بی‌بو و بی‌مزه است
و همه‌ی قربانیانش را به مرگی آرام و رنج‌آور دچار میکند
گرچه استرالیا، اتحادیه‌ی اروپا و آمریکا
واردات خز سگ و گربه را قدغن کرده‌اند اما تحقیقات نشان میدهند که
خز سگ و گربه‌ی چینی مکرراً
اتیکت جعلی روباه، خرگوش، یا سمور داشته‌اند
سالانه در چین، حدود 2 میلیون سگ و گربه زاده میشوند، از خانه‌ها
فرار میکنند، یا از خیابان گردآوری میشوند
و سپس درون قفس‌های سیمی فشرده میشوند
و گاه حتی تا چندین روز بدون غذا یا آب در مسیرهای انتقال میمانند
تا نهایتاً حلق‌آویز شوند، خونریزی کنند، کتک بخورند، یا تا سرحد مرگ خفه شوند
یا حتی زنده‌زنده پوست کنده شوند
سالانه حدود 450000 توله‌سگ در استرالیا فروخته میشود
تقریباً 85درصد از آنها از پرورش‌دهندگان غیرمجازند
و حداقل نظارت را در محل نگهداری‌شان اعمال میکنند
حتی امکان دارد پرورش‌دهندگان مجاز نیز کارخانه‌های پرورش توله‌سگ را بگردانند
و مدام توله‌سگ‌های نژادی یا چندرگه را بار بیاورند تا در فروشگاه‌هایی
مختص حیوانات خانگی یا بصورت اینترنتی به فروش گذاشته شوند
در این کارخانه‌ها کاملاً مجاز است که
یک سگ مادر را روزانه 23 ساعت در فضایی بسته
در یک سلول بتنی بی‌آب‌وغذا حبس کنند تا مکرراً آبستن‌شان سازند
عشق و دوستی از آنها دریغ میشود
و در عوض به آنها فقط بعنوان ماشین‌های زادآوری نگه میشود
این توله‌سگ‌های جذاب به هزاران دلار فروخته میشوند
و اغلب مبتلا به بیماری‌های مختلف
یا دیگر ناراحتی‌ها یا مشکلات رفتاری هستند
که نتیجه‌ی شرایط نگهداری‌ بی‌حفاظ‌شان در پرورشگاه
و زادآوری‌شان از طریق اصلاح نژادی است
«هی، چطوری»
«سلام، خوبم. از این سگای شکاری طلایی بازم میآرین؟»
«اوه، آره، اگه اشتباه نکنم همین شنبه شکاری‌های طلایی رو میآرن»
«همین شنبه؟ پس ردیفه»
«راستی... از کجا میآن؟ از... »
«کار بچه‌های خودمونه»
«پرورشگاه توله‌سگ و ایناس؟»
«معلومه که نیس»
«خدایا چه خوشگلن!»
«و طرف کارش درسته؟»
«آره بابا، مجازه»
«پس مث این چیزا نیس، همین... چیزای بدی از این پرورشگاه‌ها شنیدم...
«پرورشگاه سگ نیس؟» «نه بابا»
«اون‌جور پرورشگاه‌ها جدی توله‌سگا رو بفاک میدن»
«توله‌سگای بگا«
در این میان، سالانه تقریباً 200-250هزار سگ و گربه‌ی واگذارشده یا ولگرد در سرپناه‌ها
و محل نگهداری حیوانات گمشده در سراسر کشور از روی ترحم کشته میشوند
که اکثرشان هم سالم‌اند اما کسی آنها را نمیخواهد
برغم شمار گسترده‌ی رسوایی‌های رسانه‌ای‌شده طی سالیان اخیر، مسابقه‌ی سگ‌های تازی
همچنان یک صنعت قمار و سرگرمی بزرگ و نیرومند
در استرالیا و سراسر جهان است
شتاب سریع و سرعت بی‌اندازه‌ی این سگ‌های بزرگ
در تعقیب طعمه‌ی جنب مسیر مسابقه
به‌ناگزیز باعث برخوردهای شدید، افتادن‌ها، و جراحت‌ها میشود
که مکررترین‌شان هم پارگی‌ عضلانی، پارگی رباط، و شکستگی قوزک است
گزارش شده که هر هفته در مسیرهای مسابقه در استرالیا، تا 200 سگ آسیب دیده‌اند
و حدود 6 تا 10 سگ تازی نیز یا در مسیر مسابقه مرده‌اند یا
پس از مسابقه کشته شده‌اند
طول عمر طبیعی سگ‌های تازی بین 12 تا 14 سال است
سگ‌های تازی مسابقه «شغل‌»شان را حدود 18ماهگی آغاز میکنند
و در 4 و نیم سالگی کارشان تمام میشود
این سگ‌ها در نیو ساوت ولز شغلی دارند که
بطور میانگین تنها 363 روز طول میکشد
سالیانه بین 13 تا 17 هزار سگ تازی جوان در استرالیا کشته میشوند
از 97000 سگ تازی پرورش‌یافته در نیو ساوت ولز
در دوره‌ای 12 ساله تا 2016
بین 50 تا 70درصد یا بیشتر بدین‌خاطر کشته شده بودند که یا زیادی کند دانسته شدند
یا مناسب مسابقه تشخیص داده نشدند
انبوه فزاینده‌ای مدرک وجود دارد که
نشان میدهد سگ‌های تازی مکرراً به شیوه‌های غیرانسانی کشته میشوند
طوری‌که برای تربیت‌کنندگان‌شان کشتن با تفنگ یا چوبدستی
از کشتن آسان و بی‌درد توسط دامپزشک ارزانتر است
سپس اجساد سگ‌ها در گودال‌هایی در املاک خصوصی تخلیه میشوند
یا در بوته‌زارها پخش‌وپلا میشوند
طعمه‌کردنِ حیوانات زنده جهتِ تربیتِ این سگ‌ها برای تعقیبِ طعمه در مسابقه
گرچه غیرقانونی است اما بطور گسترده انجام میشود
طوری‌که یک بازرسی در سال 2015 در نیو ساوت ولز
آشکار کرد که 85 تا 90درصد تربیت‌کنندگان
در این روال دست دارند
شمار نامشخصی بچه‌خوک‌، خرگوش‌، صاریغ‌، جوجه‌مرغ‌، و بچه‌گربه‌
محض خاطر آموزش مسابقه به آن حیواناتی
تکه‌پاره شده‌اند که درغیراینصورت موجوداتی آرام و بی‌سروصدا هستند
اسب‌ها تا حدود 5سالگی کالبد بالغی ندارند اما
معمولاً شغل مسابقه‌شان تنها در 2سالگی آغاز میشود
چون هاله‌ی جوایز مالی حول‌شان بسیار بزرگتر است
پس برگشت سرمایه‌شان در سرمایه‌گذاری سریعتر است
این موضوع خطر آسب‌دیدگی را بشدت زیاد میکند
طوری‌که 80درصدشان از التهاب ساق پا رنج میبرند
یا از ناخوشی در کف پای جلویی
وارسی‌های پس از مسابقه از وجود خون زیاد
در نای و شش اسب‌ها خبر میدهند
بعلاوه‌ی تکرر و شدت فزاینده‌ی زخم شکم
ضمن پیشبرد و استمرار آموزش و مسابقه
اسب‌ها در مسیر مسابقه بشدت شلاق میخورند تا برای رسیدن به سرعت بیشتر تحریک شوند
قوانین مسابقه حدی برای شلاق‌زدن در مراحل اولیه‌اش دارد
اما در صد متر پایانی وقتی اسب‌ها خسته شده‌اند
و توان واکنش‌شان به سوارکار کم شده هیچ حدی برای شلاق وجود ندارد
طوری‌که اغلب تا خط پایان مسابقه بی‌امان شلاق میخورند
بنا بر آمارها، مسابقه‌ی پرش 19 بار خطرناک‌تر از مسابقه‌ی عادی است
طوری‌که افتادن‌های شدید و خشن اتفاقی همیشگی است
حدود نیمی از اسب‌های فعال در مسابقه‌های پرش
سالانه در استرالیا ناپدید میشوند
و در شرایطی نامشخص بی‌سروصدا از صنعت بیرون گذاشته میشوند
تا هرگز دوباره مسابقه ندهند یا چیزی از آنها شنیده نشود
چه‌بسا در مسیر مسابقه کشته شوند
پرده‌های سبزی هم هستند که برای کورکردن نگاه سوارکاران برافراشته میشوند
سالانه 11-12هزار اسب جدید مسابقه در سراسر کشور نام‌نویسی میشوند
درحالی‌که حدود همین تعداد این صنعت را ترک میکنند
بیشترشان هم بخاطر عملکرد ضعیف، طبیعت نامناسب برای مسابقه، یا جراحت‌ها
شمار زیادی هم از فروشگاه‌های
اسب‌های بنجل سردرمیآورند تا کشته و به غذای حیوانات خانگی یا سگ‌های تازی تبدیل شوند
کار بقیه به یکی از دو کشتارگاه مجاز اسب میکشد
که گوشت اسب را برای مصرف انسانی صادر میکنند
از اسب‌ها در مسابقاتی مشابه گاوبازی هم استفاده میکنند
شترها را در سال 1800 برای استفاده در حمل‌ونقل به استرالیا آورده بودند
اما بدنبال ظهور اتومبیل‌ها آنها را در طبیعت رها کردند
تا سال 2008، جمعیت‌شان بالغ بر 600000 برآورده شده بود
این وضعیت حکومت را واداشت که پروژه‌ی جمع‌آوری‌شان را مقرر کند
که عملاً باعث شد شمارشان نصف شود
ابتدا از هلیکوپترها به آنها شلیک میکردند
اما همچنین آنها را با محاصره گیر میانداختند و به سلاخ‌خانه‌ها منتقل میکردند
تا به آمریکا و خاورمیانه صادرشان کنند
و این روند امروزه هم ادامه دارد
شترها تمام زندگی‌شان را آزادانه بدون نزدیکی انسان‌ها سپری کرده‌اند
پس با حبس ناگهانی‌ و برخورد زورکی
کاملاً بیگانه‌اند
«یه کم قاطیه»
«آره داداش، کوفتی خشانت داره»
«راه بیافت کس‌گیج کون‌برهنه»
شمار فزاینده‌ای از شترهای اسیرشده در طبیعت
روانه‌ی صنعت تولید لبنیات شتری میشوند که صنعتی رو به گسترش است
که خودش را بعنوان جایگزینی سالمتر برای محصولات شیر گاو و
جایگزینی با پسماندهای کمتر برای کشتارهای پوچ تبلیغ میکند
سالانه در استرالیا بین 6 تا 10 میلیون حیوان
برای مقاصد پژوهشی یا آزمایشی بکار گرفته میشوند
از جمله 1-2 میلیون موش
بسیاری از این آزمایش‌ها روندهای جراخی بدون مُسکن را شامل میشوند
یا آنها را در معرض سموم یا امراض قرار میدهند
نهایتاً تمام موش‌هایی که گرفتار پژوهش یا آزمایش میشوند کشته خواهند شد
چراکه قانون اجازه نمیدهد از آزمایشگاه خارج شوند
گاززدگی با دی‌اکسیدکربن، یا اُوِردوز با ایزوفلوران بی‌حسی از طریق گاز یا تزریق
دو روش رایج کشتن موش‌ها هستند
که پس از انجام وظیفه‌شان در آزمایشگاه انجام میشود
امروزه، کنکاش و کشف علمی
با تفاوت‌های ظریف فیزیولوژی انسان سروکار دارد
که حیوانات الگوهای مناسبی برایش نیستند
مطالعه‌ای در سال 2015 از طرف نهاد ملی سلامت آمریکا نشان داد که
بطور حیرت‌آوری 95درصد همه‌ی داروهایی که
ایمنی و کارآیندی‌شان را در آزمون‌وخطاهای حیوانی نشان داده‌اند
در مورد انسان‌ها درست عمل نکرده‌اند
اعنماد غیرانتقادی به نتایج تست‌های جانوری
بی‌اعتنا به بدیل‌های بالقوه دقیق‌تر که از بافت و سلول انسان
اجساد انسان، شبیه‌سازها، و
مدل‌های رایانه‌ای استفاده میکنند میتواند سلامت و زندگی ده‌ها هزار انسان
و سلامت و زندکی میلیاردها حیوان را
به خطر بیاندازد
تأسیسات زادآوری تحت حمایت حکومت
سالیانه صدها بوزینه‌ی دم‌کوتاه، بوزینه‌ی کوچک آمریکایی، و بابون را
برای آزمایشگاه‌های پژوهشی استرالیا تأمین میکنند
این آزمایشگاه‌ها در پس تدابیر شدید امنیتی
از دید عموم پنهان‌اند و بدین‌وسیله قبل از دورانداختن این حیوانات بسیار باهوش
آزمایش‌های زیست‌درمانی گوناگونی را روی‌شان انجام میدهند
سایر پستانداران نخستی نیز اسیر سیرک‌ها میشوند
و تنها برای اجرای نمایش برای تماشاچیان
از ملال مفرط قفس‌شان بیرون آورده میشوند
یا اینکه گرفتار باغ‌وحش میشوند
شیرها و ببرهای اسیر در استرالیا در خدمت مقاصد یکسانی هستند
و یک زندگی ملال‌آور و دلمرده را سپری میکنند
تا بازدیدکنندگان را بخاطر پول‌شان سرگرم کنند
گرچه نمایش‌ها، با نشان‌دادن این حیوانات و دیگر حیوانات عجیب، بظاهر میخواهند
الهام‌بخش شگفتی و هیجان باشند، اما معدودی از مشتریان‌شان آنقدری به تماشا نشسته‌اند که
کیفیت تکراری رفتارشان را تشخیص دهند
که نشانه‌ی وضعیت روانشناختی مشترک برای همه‌ی حیوانات اسیرشده است
که باغ‌وحش‌زدگی نامیده میشود
در گرمای حاره‌ای کوئینزلند
پارک دریایی «دنیای دریایی» میزبان تنها خرس‌های قطبی محبوس استرالیاست
این حیوانات بطور طبیعی با
شرایط منجمد قطبی سازگارند و دیده شده که در طبیعت
بیش از 70کیلومتر را تنها در 24ساعت شنا میکنند
و متوسط بُرد جابجایی‌شان 3هزار کلیومتر است
آنها اینجا تمام دوران حیات‌شان را در فضایی بسته
در حدود 30 در 40 متر محبوس میمانند
نمایش‌های فُک‌ها در باغ‌وحش‌ها برای همگان جذاب‌اند
فک‌ها یاد میگیرند که در حضور تماشاچیان زیاد ترفندهایی را در مقابل دریافت غذا اجرا کنند
«این غذا ضامنیه برای اینکه خوراک دریایی‌تون از منطقه‌ی ماهیگیری‌ای
میآد که به حمایت از مشاغل مرتبط با ذخایر ماهی و به محیط کمک میکنه»
فک‌ها، بیرون از صحنه‌ی نمایش، همچون هر حیوان دیگر باغ‌وحش، در فضاهای بسته
زجر میکشند، طوری‌که مدام در چرخه‌های تکراری شنا میکنند یا از اندوه فریاد میکشند
در طبیعت، معروف است که دلفین‌ها در روز تا 65کیلومتر یا 40مایل سفر میکنند و دائماً
در حال حرکت‌اند در طول مسیرشان پی غذا میگردند
در دسته‌شان با همدیگر بازی میکنند و میجنگند
ویژگی مشترک دلفین‌ها فقط با انسان‌ها و میمون‌های بزرگ
در وجود خودآگاهی است که گواهش شهود و همدلی در آنهاست
هیچ موقعیت محبوسی نمیتواند تمام
نیازهای رفتاری این حیوانات بسیار باهوش و از نظر شناختی پیچیده را
برآورده کند
حدود 80% دلفین‌های پارک دریایی استرالیا
در این فضای حبس به دنیا آمده‌اند و هرگز نمیتوانند خلاص شوند
سراسر زندگی‌شان صرف اجرای روزانه برای دریافت پاداش غذایی میشود
نکته‌ی اساسی برای یک اجرای خوب
این است که در محبوب‌ترین جذابیت پارک
قبل از نمایش بقدر کافی گرسنه شوند
سالانه بیش از 133میلیون دلار برای بلیط ورودیه جمع میشود اما کمتر از 1% آن
برای ابتکارعمل‌هایی کمکی
در زمینه‌ی پژوهش، نجات، و بازپروری آنها خرج میشود
حکومت فدرال استرالیا در 1985 حکم کرد که
آکواریوم‌های مختص دلفین دیگر نباید ایجاد شوند
و آکواریوم‌های موجود نیز باید از دور خارج شوند
این حکم پیامد دریافت مستنداتی بود مبنی بر اینکه
بال‌های محبوس از استرس، نابهنجاری‌های رفتاری، مشکلات زادوولد، و نرخ بالای
مرگ‌ومیر، و طول عمر کوتاه‌تر رنج میبرند
هرچند در نیم‌نگاه اول شاید از وضعیت‌شان راضی بنظر برسند
امروز تنها دو تا از این تأسیسات باقی مانده‌اند که هنوز
میتوانند به کارشان ادامه دهند آنهم بخاطر مفرّی که
به آنها اجازه میدهد حیوانات متولدشده در حبس را نگه دارند و نمایش دهند
از جمله حیوانات زادآوری‌شده از دلفین‌های وحشی نجات‌داده‌شده
که لازم است آنها را نیز بازپروری و آزاد کرد
این عملیات نجات، پرورش، و رهاسازی
به این پارک‌های آبی اجازه میدهد که ذخیره‌ی ژنی را پربار نگه دارند
تا مطمئن شوند که نمایش‌هایشان میتواند ادامه یابند
و درهایشان میتوانند به روی بازدیدکنندگان باز بمانند
گرچه پارک‌های دلفین استرالیا نمیتوانند
دلفین‌های وحشی سالم را گیر بیاندازند و وارد کنند، اما این مسئله هر جای دیگری
در دنیا واقعیتی در صنعت سرگرمی جانوری باقی میماند
طوری‌که سواحل دهکده‌ی تایجی در ژاپن یک جای متداول گیرانداختن آنهاست
هر ساله از سپتامبر تا مارس
هزاران دلفین و دیگر بال‌های کوچکتر
در خلیج کوهستانی خلوتی در تایجی جمع میشوند
و بی‌رحمانه توسط ماهیگیران محلی سلاخی میشوند
چراکه این حیوانات برای‌شان یا منبع درآمد هستند یا آفت
تربیت‌کنندگان دلفین شاهد آن بوده‌اند که ماهیگیران همیار
در جمع‌آوری دلفین‌ها
چندتایی را دستچین میکنند تا از سلاخی خلاص کنند و
در عوض به آکواریوم‌ها و پارک‌های دلفین در گوشه‌وکنار جهان برده شوند
اگر بزرگی یک ملت و پیشرفت اخلاقی‌اش
را بتوان براساس نحوه‌ی برخوردشان با حیوانات قضاوت کرد...
آنگاه این پرسش و داوری چه حرف‌هایی درباره‌ی استرالیا دارد؟
درباره‌ی زلاندنو چطور؟
آمریکا چطور؟
کانادا چطور؟
مکزیک چطور؟
بریتانیا چطور؟
اسرائیل چطور؟
اسپانیا چطور؟
درباره‌ی ما بعنوان یک گونه چطور؟
در کل تاریخ مکتوب بشری، 619 میلیون نفر بوسیله‌ی جنگ کشته شده‌اند
ما نیز هر سه روز همین تعداد حیوان را میکشیم
و این میزان حتی ماهی‌ها و موجودات دریایی را هم شامل نمیشود
که شمار مرگ‌هایشان آنقدر زیاد است که تنها برحسب تُن اندازه‌گیری میشود
اما قبل از کشتن‌شان باید آنها را زادآوری کنیم...
باید محبوس‌ و استثمارشان کنیم...
تا برای خوراک...
سرگرمی...
پوشاک...
و پژوهش استفاده کنیم
سراسر زندگی‌شان، از تولد تا مرگ
از طرف صنایعی که تنها به فکر سود هستند کنترل میشوند
امپراتوریِ...
رنج...
و خون
مصرف‌کنندگانی برای‌شان پول میدهند که
به آنها گفته شده که با این حیوانات اخلاقی رفتار شده
پرورشی آزاد، محلی، ارگانیک
اینکه انسانی مرده‌اند
اینکه در کشورشان با حیوانات بی‌رحمی نمیشود
و اگر اینطور باشد، آنگاه حکومت‌مان، یا مراجع اقتدارمان
آن پرورشگاه را پیدا و پلمپ میکنند
و ما مصرف‌کنندگان هم به فکرمان نمیرسد که وضعیت را طور دیگری ببینیم
چون خوردن حیوانات و استفاده از آنها برای‌مان عادی است
همیشه همین کار را کرده‌ایم
چراکه محصولات فروشی در قفسه‌های سوپرمارکت
مدت‌هاست که از موجودیتی که روزگاری زنده بود زدوده شده‌اند
برخی به‌تازگی
برخی بی‌هیچ مهلتی برای سالیان
موجودیت‌هایی که با ما و حیواناتِ همیارِ بسیار عزیزمان
توانایی حس‌کردن محبت را با ما در اشتراک دارند
همینطور توانایی شادی
و توانایی غصه و مویه
موجودیت‌هایی با توانایی‌هایی مشترک با ما در رنج‌بردن
در میل به زیستن
در آزاد بودن
در اینکه مثل شیء دیده نشویم
و نه بخاطر سودمندی‌ برای دیگران
بلکه بخاطر آنچه بعنوان فردیت‌ها هستیم فهم شویم
موجوداتی با حقوق مشخص خود
و نه واحدهای تولید
نه سهام
او، مرد و زن، و آنها و نه «آن»ـ
حقیقت این است که
هیچ شیوه‌ی انسانی برای کشتن موجودی که میخواهد زندگی کند در کار نیست
مسئله نه درباره‌ی نوع برخورد است
نه درباره‌ی شیوه‌های بهتر برای انجام کارهای اشتباه
مسئله به قفس‌های بزرگتر یا تراکم کمتر گله‌ها
یا گازِ مرگ‌آورِ کم‌دردتر ربطی ندارد
به خود میگوییم که آنها خوب زندگی کرده‌اند
و در نهایت نمیفهمند که چه بر سر آنها میآید
و هیچ احساسی ندارند
اما آنها در جریان‌اند
در واپسین ساعت‌ها، دقایق، و ثانیه‌های زندگی‌شان
همواره ترسی در کار است همواره دردی در کار است
بوی خون وجود دارد
جیغ همنوعان‌شان را میشنوند
که زندگی‌شان را با آنها به اشتراک گذاشته‌اند
نه هرگز اشتیاق یا میل به مردن
بلکه در عوض، نومیدی از زیستن
پروازی دیوانه‌وار به سمت آخرین دَم‌شان
و هرگز به آنها رحم یا مهربانی نشان داده نمیشود
در عوض مسخره میشوند
به آنها میخندند
لگد میخورند
کتک میخورند
مثل گربه‌های رَگدال پرت میشوند
یا بخاطر آنکه جنس اشتباهی‌اند قیمه‌قیمه میشوند
بچه‌هایشان را از آنها میگیریم
آزادی‌شان را میدزدیم
زندگی‌شان را غصب میکنیم
آنها را سالم و کامل روانه‌ی کشتارگاه میکنیم
تا از طرف دیگر بصورت تکه‌های بسته‌بندی‌شده خارج شوند
و به خود میگوییم که یک‌جورهایی در این مسیر
اتفاقی انسانی و اخلاقی افتاده
و در این فرایند به خودمان لطمه میزنیم
«سازمان جهانی بهداشت با انتشار گزارشی در صبح امروز
درباره‌ی خطرات گوشت فرآوری‌شده و قرمز...»
ما محیط‌مان را ویران میکنیم
و با پرورش حیوانات، از هر صنعت دیگری گازهای گلخانه‌ای بیشتری ساطع میکنیم
جنگل‌هایمان را قلع‌وقمع میکنیم و حیوانات بومی‌مان را به سلاخی میسپاریم
تا فضایی برای پرورشگاه‌هایمان ایجاد کنیم
مقدار غذای مصرفی صرفاً احشام سراسر دنیا
برابر است با نیازهای 8.7 میلیارد انسان به کالری
و بااین‌حال یک نفر از هر نه نفر، یعنی 795 میلیون انسان
از سؤتغذیه‌ی کالری رنج میبرند و 844 میلیون نفر آب سالم ندارند
درحالی‌که برای تولید 1 لیتر شیر مقدار 1000 لیتر آب مصرف میشود
و برای یک کیلوگرم گوشت گوساله به 15000 لیتر آب نیاز است
و بااین‌همه هنوز پرورش حیوانات را توجیه میکنیم
ادعایمان این است که این کار عادی، ضروری، و طبیعی است
ادعا میکنیم که قلمروی حیوانی، یا برخی گونه‌های درون این قلمرو
پست‌تر از ما انسان‌ها هستند، چراکه هوش ویژه‌ی ما را ندارند
چراکه ضعیفترند و توان دفاع از خود را ندارند
بر این باوریم که در برتری آشکار کنونی‌مان
این حق را کسب کرده‌ایم که بخاطر اهداف کوته‌بینانه‌مان
بر موجوداتی که پست تر از خود میدانیم قدرت، اقتدار، و سلطه اعمال کنیم
قبلاً هم از این توجیه استفاده شده است
توسط سفیدپوستان تا سیاهان را به بندگی بکشند
تا سرزمین‌ و کودکان‌شان را از آنها بستانند
توسط نازی‌ها تا یهودیان را قتل‌عام کنند
توسط مردان تا زنان را خفه و سرکوب کنند
آیا محکوم‌ایم که تاریخ را مدام تکرار کنیم؟
آیا این عقده‌ی برتری، این خودخواهی محض
معرّف ما بعنوان یک گونه است؟
یا قابلیت چیزی بیشتر را داریم؟
«فقط انکار کرده‌اید، و هرقدر هم که کشتارگاه‌ها با دقت تمام مایل‌ها دورتر
مخفی شوند، باز هم جرمی وجود دارد»
«تازه برگشتیم مُتل و از امروز تیکه‌های فیلم‌برداری از اون کشتارگاه
با آغل‌های نگهداری و بزی که تازه دنیا اومد رو دیدیم و فکر میکنیم
چه دیدی شاید هنوز زنده باشه پس داریم برمیگردیم ببینیم چی میشه