Zwierzęta, którymi gardzimy jako pozbawionymi duszy,
W lasach, w polach, w norach,
Wydają krzyk na świadectwo,
Bezduszność ludzi.
Obrazy zawarte w tym filmie nie są odosobnionymi przypadkami.
Wszystkie materiały, o ile nie zaznaczono inaczej, zostały nakręcone w Australii,
ale w większości przedstawiają one standardy obowiązujące w tej branży w całym zachodnim świecie.
Większość ludzi uważa się za miłośników zwierząt.
Nie uznajemy ich za przedmioty
ale za złożone istoty, z którymi dzielimy planetę,
nasze życia,
nasze domy.
Cieszymy się, kiedy jest im dobrze,
martwimy się, kiedy czują ból,
uznając ich inteligencję i indywidualność,
gdy witamy je w naszych rodzinach
lub podziwiamy je w ich naturalnym środowisku.
Myśl o niepotrzebnym wyrządzaniu im krzywdy lub cierpienia jest dla wielu nie do zniesienia.
Tak więc dla tych, które nas żywią, ubierają lub zabawiają,
wybieramy narrację, która minimalizuje
lub całkowicie eliminuje ich cierpienie.
Malownicza rodzinna farma i ikoniczny, kochający farmer.
Humanitarny i bezbolesny koniec, niewielka cena chętnie zapłacona za dobrze przeżyte życie.
Układ korzystny dla obu stron.
Ukryte przez tę narrację, poza zasięgiem wzroku, poza naszą świadomością,
przestają być jednostkami, najczęściej znane tylko jako zwierzęta gospodarskie,
pozbawione twarzy jednostki produkcji w systemie o niepojętej skali,
nie są objęte prawną ochroną przed okrucieństwem, tak jak nasze zwierzęta domowe.
Ich cierpienie jest niewidoczne i niesłyszane.
Ich wartość zależy tylko od ich przydatności dla człowieka,
zracjonalizowanej wiarą w naszą własną wyższość
i ideę, że racja jest po stronie siły.
Ideę, którą trzeba zakwestionować.
W latach 60. XX w. w Australii było około 50 tys. hodowli świń.
Dzisiaj jest ich mniej niż 1400,
a jednak zwiększyła się łączna liczba świń hodowanych i zabijanych na mięso.
W 2015 r. 49 gospodarstw mieściło w sobie 60% całkowitej liczby świń w kraju.
Większość świń hodowanych na mięso zaczyna życie w kojcu porodowym,
niewielkiej zagrodzie z centralnie położoną klatką,
zaprojektowaną tak, aby umożliwić prosiętom pobieranie pokarmu od ich matki, lochy,
jednocześnie uniemożliwiając jej poruszanie się.
Częstotliwość urodzeń martwych lub zmumifikowanych prosiąt
na ogół zwiększa się wraz z każdym miotem, ponieważ ciała loch stają się mniej
zdolne do radzenia sobie z dużymi miotami preferowanymi w branży.
10-18% prosiąt, które urodziły się żywe, nie dożyje momentu odsadzenia,
ulegając chorobie, głodowi lub odwodnieniu,
lub będąc przypadkowo zmiażdżonymi przez swoje uwięzione matki.
Wliczone w liczbę ofiar śmiertelnych są najsłabsze prosięta w miocie,
które są uważane za nierentowne i zabijane przez personel.
Te, które przeżyją kilka pierwszych dni, są okaleczane bez znieczulenia,
ich ogony i zęby są odcinane, by zredukować występowanie kanibalizmu...
a z ich uszu wycinane są kawałki skóry lub zakładane są kolczyki w celu identyfikacji.
Zabierane są od matek w wieku 3-5 tygodni.
Większość z nich jest przeznaczonych do uboju około 5 miesięcy później.
W miarę ich dorastania, przenosi się je do kojców dla tuczników, gdzie są stłoczone we własnych odchodach.
Niektóre samice świń są zatrzymywane w celu zastąpienia macior w cyklu rozrodczym,
starannie dobrane ze względu na ich przewidywaną zdolność do dawania dużych miotów.
Większość ferm trzody chlewnej wykorzystuje sztuczną inseminację zamiast naturalnego krycia,
ponieważ pozwala im to zapłodnić do 30-40 macior z jednego knura.
Pracownicy zbierają nasienie przez masturbację knurów,
następnie wprowadzają je maciorom przez uniesiony kateter, znany w Australii jako „pork stork”.
Knury są nadal fizycznie wykorzystywane do podniecenia samic przed inseminacją,
ale uniemożliwia się ich krycie.
Po potwierdzeniu ciąży, locha zostaje przeniesiona do jednego z dwóch typów kojców ograniczających ruch
na cały czas jej 16-tygodniowej ciąży.
Kojce dla macior to indywidualne klatki, w których, podobnie jak w kojcach porodowych,
lochy są w stanie wykonać jeden lub dwa kroki w przód lub w tył
i nie są w stanie się obrócić.
Stopniowo wycofywane przez większość chlewni w Australii
klatki dla macior pozostają w pełni legalne bez żadnych kar za trzymanie loch zamkniętych
w nich dłużej niż wynosi dobrowolny limit 5 dni.
Jest to podobne do pozornego „zakazu” wykorzystywania klatek dla macior w Unii Europejskiej,
który tak naprawdę pozwala na trzymanie prośnej maciory w nich przez okres do 4 tygodni.
Mając wybór, świnie załatwiają się
daleko od miejsca, w którym śpią i jedzą.
Ekstremalne uwięzienie niesie ze sobą ogromne problemy psychiczne.
W alternatywnych kojcach grupowych
prośne świnie wtłoczone są w w niewielkie, betonowe kojce.
Brak przestrzeni i bodźców może spowodować, że świnie staną się agresywne.
Te, które wpadają do systemu odprowadzania ścieków przez szczeliny w podłodze,
umierają śmiercią głodową lub toną w rzece odchodów.
Na tydzień przed dniem porodu
są one przenoszone do kojców z klatkami porodowymi,
gdzie pozostaną przez następne 4-6 tygodni.
Przy braku jakichkolwiek ćwiczeń, mięśnie lochy osłabną do tego stopnia,
że będzie mieć trudności ze wstawaniem lub leżeniem...
Aby zminimalizować utratę mięśni, pracownicy zmuszać ją będą do wstania co najmniej raz dziennie.
Rozwiną się u niej odleżyny od twardej powierzchni...
lub wypadki i infekcje spowodowane wysiłkiem fizycznym
związanym z wielokrotnymi porodami i złymi warunkami...
co może również prowadzić do częściowego paraliżu,
uniemożliwiającego jej dotarcie do jedzenia i wody z przodu klatki...
lub może nawet doprowadzić do śmierci w klatce.
Będzie bezradnie patrzeć, jak jej prosięta zapadać będą na choroby i umierać
albo będą okaleczane i męczone przez pracowników, dopóki nie zostaną od niej zabrane.
Znosić będzie ten cykl cztery razy w przeciągu dwóch lat
zanim nie zostanie zastąpiona i wysłana na rzeź,
lub zabita i zakopana na terenie fermy.
Termin „hodowla na wolnym wybiegu” oznacza po prostu, że świnie rodzą się na zewnątrz w małych chatkach,
ale potem spędzają resztę życia w budynkach,
doświadczając takiego samego zatłoczenia, problemów zdrowotnych i behawioralnych, jak na każdej fermie świń,
brodząc po kolana we własnych odchodach.
Choć w naturze świnie żyją 10-12 lat, większość z nich jest zabijanych w wieku 5-6 miesięcy,
pakowane w chlewni na ciężarówki do przewozu zwierząt
i przewożone często na długich trasach do rzeźni
bez jedzenia, wody lub ochrony przed skrajnym upałem lub zimnem.
W rzeźni czekają w małych betonowych lub metalowych poczekalniach przedubojowych,
zazwyczaj przez noc, wciąż bez jedzenia i z ograniczonym dostępem lub bez dostępu do wody.
Rano są siłą przepędzane do hali uboju,
często przy użyciu elektrycznego poganiacza.
Najczęstszą metodą ogłuszania i zabijania świń w Australii,
stosowaną we największych ubojniach trzody chlewnej i zachwalaną jako najbardziej „humanitarna” i wydajna,
jest komora gazowa z dwutlenkiem węgla.
System obracających się klatek opuszcza w pełni świadome świnie, po dwie lub trzy naraz,
do silnie skoncentrowanego gazu,
które zaczynają palić ich oczy, nozdrza, zatoki, gardła i płuca
równocześnie dusząc je.
Niższe stężenia dwutlenku węgla spowodowałyby mniejszy ból i stres,
ale potrzeba by dużo więcej czasu, żeby świnie straciły przytomność,
czyniąc to ekonomicznie nieopłacalnym.
Maciory są wysyłane do gondoli pojedynczo.
Z powodu ich wielkości gaz jest mniej skuteczny,
więc niektóre wyłaniają się częściowo świadome,
w którym to przypadku mogą one być później ogłuszane prądem.
Po tym, jak świnie są wyrzucone z drugiej strony komory,
ich gardła są podrzynane i są one wykrwawiane.
Ogłuszanie elektryczne, stosowane w mniejszych ubojniach,
ma znacznie większe szanse na niepowodzenie.
Nieprawidłowe natężenie prądu, położenie kleszczy lub czas rażenia prądem,
albo też nie dość szybkie podcięcie gardła,
może doprowadzić do tego, że świnia jest tylko sparaliżowana i niezdolna do ruchu,
wciąż będąc w stanie odczuwać ból,
lub odzyskując świadomość podczas wykrwawiania.
Mruganie oczami i rytmiczne oddychanie są wyraźnymi wskaźnikami świadomości.
Jedna po drugiej, świnie są zabierane na oczach pozostałych.
Pistolety bolcowe są inną opcją stosowaną w mniejszych rzeźniach.
Odmiana penetracyjna wstrzeliwuje pręt w czaszkę zwierzęcia,
żeby trwale uszkodzić mózg,
uniemożliwiając mu odzyskanie świadomości,
natomiast niepenetracyjne pistolety ubojowe wywołują tępy uraz, podobny do uderzenia młotkiem.
Żeby ogłuszanie było skuteczne, pistolet musi być odpowiednio pochylony i przyłożony
do odpowiedniego punktu na głowie,
co jest często trudne, jeśli głowa nie jest unieruchomiona.
Widziawszy, jak ich rówieśniczki były zabijane przed nimi,
lub czując zapach krwi na podłodze,
świnie niechętnie wchodzą do boksu głuszenia.
Pistolet bolcowy jest jeszcze mniej skuteczny przy większych świniach, takich jak lochy.
W ich przypadku można użyć także strzelby.
W tym przypadku precyzja jest jeszcze trudniejsza do osiągnięcia.
Po wykrwawieniu się, świnie są opuszczane do zbiorników z wrzątkiem
w celu zmiękczenia ich skóry i usunięcia szczeciny i włosów.
Te, które nie zostały właściwie ogłuszone i zabite, ostatecznie umierają przez utonięcie.
Odpady – skóry, kości, kopyta, wnętrzności i tłuszcz –
są transportowane do zakładu utylizacji, gdzie zamieniane są w smalec
do zastosowania w żywności, mydłach, smarach i biopaliwach,
albo inne produkty, takie jak żelatyna.
Dzikie świnie zostały sprowadzone do Australii wraz z Pierwszą Flotą,
a teraz występują na obszarze około 40 procent kraju,
głównie w stanach Queensland i Nowa Południowa Walia.
Praktyka szczucia na dzika polega na tym, że myśliwi wypuszczają psy wyszkolone do agresji,
żeby śledziły, ścigały i atakowały żywe dziki,
trzymając je przygwożdżonymi,
aż myśliwi zdołają je dogonić i dobić je nożem.
Mimo, że dziki zostały uznane za szkodniki,
Nierzadko zdarza się, że myśliwi wypuszczają młode prosięta do parków narodowych,
aby mogli później wrócić i na nie zapolować.
Życie kur niosek zaczyna się w wylęgarni.
Jaja zebrane od kwok są przechowywane, inkubowane i wykluwane w ciągu 31 dni.
Kurczęta płci męskiej i żeńskiej są rozdzielane na oddzielne taśmociągi.
Tutaj, w największej australijskiej wylęgarni, zostały zmodyfikowane genetycznie
aby samce miały inny kolor niż samice, pozwalając na szybkie sortowanie.
Niezdolne do składania jajek
i będąc zupełnie inną odmianą niż kurczaki hodowane na mięso,
pisklęta płci męskiej są uważane za odpad,
podobnie jak wszystkie samiczki postrzegane jako zdeformowane lub słabe.
Są one oddzielane od zdrowych samic i trafiają na odrębny pas transmisyjny
w pierwszym dniu ich życia i wysłane są do przemysłowego rozdrabniarki zwanej maceratorem.
Ta praktyka jest legalna i określana jako humanitarna przez RSPCA.
Mniejsze wylęgarnie mogą wykorzystywać dwutlenek węgla
lub po prostu dusić kurczęta w plastikowych workach.
Wszystkie komercyjne fermy produkcji jaj –
chowu klatkowego, ściółkowego, z wolnego wybiegu, ekologiczna, zatwierdzona przez RSPCA –
wiąże się z zabijaniem piskląt płci męskiej,
w sumie około 12 milionów rocznie w Australii.
Tymczasem zdrowe samice przesuwają się w kierunku bolesnych maszyn do przycinania dziobów.
Dzioby są przycinane, aby zminimalizować szkody, które kury mogą sobie nawzajem wyrządzić
w zamknięciu na fermie produkującej jaja.
Pisklęta układa się następnie na tacach i przewozi do odchowalni,
gdzie pozostaną przez 4 miesiące, aż zaczną składać jaja.
Niewielka liczba samców uniknie śmierci w maceratorze
aby służyć z wybranymi kurami jako rodzice,
znoszący i zapładniający jaja w wylęgarni.
Pozostałe kury są wysyłane do ferm jajczarskich w całym kraju.
Około dwóch trzecich z 18 milionów kur niosek w Australii, w jakimkolwiek momencie,
znajdują się w klatkach w systemie bateryjnym.
Każdy kurnik może pomieścić do 100 tys. kur, między 4 a 20 na klatkę,
na każdą kurę przypada miejsce mniejsze niż kartka A4.
Nie są w stanie rozprostować skrzydeł ani wyrazić żadnych naturalnych zachowań
takich jak kąpiele w kurzu, grzędowanie czy poszukiwanie pożywienia.
Dzięki dziesięcioleciom genetycznej manipulacji i selektywnej hodowli
składają jajka prawie codziennie, w sumie do 330 rocznie,
w porównaniu do 10-15 jaj, które składałaby dzika kura.
Wraz z upływem czasu, złe środowisko i wysiłek fizyczny związany z częstym składaniem jaj
odbijają się na ich zdrowiu, czego dowodem jest stopniowa utrata wszystkich piór
i coraz bledszy grzebień sugerujący anemię.
Zgony w klatkach są powszechne,
a ze względu na wielkość obiektów można łatwo przeoczyć je przez długi czas,
zmuszając pozostające przy życiu kury do życia na gnijących zwłokach.
Nowsze systemy klatek zbierają odchody na przenośnikach taśmowych umieszczonych pod klatkami,
podczas gdy starsze systemy pozwalają na ich gromadzenie się na dole.
Ptaki, które zdołają uciec z klatek, pozostawiane są na śmierć w tych kanałach do pomiotu.
W wieku 18 miesięcy, po ponad rocznym życiu w klatce, ich produkcja jaj
spowolni się na tyle znacząco, że można będzie uznać je za „poprodukcyjne”.
Są usuwane – wyrywane z klatek i pakowane w skrzynie,
co często powoduje złamania kości z powodu nieostrożnego przekładania.
Jak często łamią się im kości?
Za każdym razem, gdy trzymam kurę, są połamane.
Za każdym razem.
Przestańże jęczeć, bo inaczej złamię ci drugą nogę.
Są albo zagazowywane na śmierć, a potem zagrzebywane albo utylizowane,
albo wysłane do rzeźni i zastępowane nowymi, czteromiesięcznymi kurami.
Do 2016 roku
nie istniały krajowe normy dotyczące tego, co można uznać za jaja z chowu wolnowybiegowego.
Obecnie ustalona jest maksymalna liczba kur dla gospodarstwa z wolnym wybiegiem
na hektar w liczbie 10 tys. – jedna na metr kwadratowy –
chociaż nadal spędzają większość czasu stłoczone w dużych kurnikach.
Kury w naturalny sposób tworzą i żyją w hierarchii społecznej zwanej porządkiem dziobania,
ale są w stanie rozpoznać tylko około 100 innych kur.
W kurnikach lub na wybiegach z tysiącami innych ptaków,
ich niezdolność do utrzymania tego porządku dziobania powoduje chaos.
Słabe ptaki są atakowane bez możliwości ucieczki.
Choroby rozprzestrzeniają się szybko.
Wybuch ptasiej grypy na fermie produkcji jaj w stanie Nowa Południowa Walia w 2013 r.,
gdzie najpewniej źródłem zakażenia były dzikie kaczki,
doprowadził do uboju ponad 400 tys. kur trzymanych na fermie.
Wiele większych gospodarstw z wolnym wybiegiem również ma fermy klatkowe na tym samym terenie,
zaś jaja z obu trafiają do tej samej pakowni.
Analiza danych z Egg Corporation z 2009 r. wykazała, że aż jedno jajo na sześć
jaj sprzedawanych jako jaja z wolnego wybiegu zostało złożone przez kwokę w klatce lub kurniku.
Podobnie jak w przypadku gospodarstw z klatkami,
kury z wolnego wybiegu są wysyłane na rzeź już w wieku zaledwie 18 miesięcy,
daleko od ich naturalnej długości życia wynoszącej 10 lat.
W rzeźni kury są wieszane za nogi w strzemionach przenośnika.
Potem są opuszczane do wody pod napięciem, co ma je ogłuszyć
przed podcięciem gardła przez automatyczny nóż ubojowy,
ale jeśli podniosą głowę, mogą nie trafić do kąpieli ogłuszającej,
w pełni świadomie idąc pod nóż
i ostatecznie utopić się we wrzącej wodzie w dalszej części procesu.
Uśmiercone kury w większości trafiają do niskiej jakości produktów z kurczaka,
takich jak mielone, lub przetwarzane są na mączkę drobiową przeznaczoną na karmę dla zwierząt domowych,
albo też wracają jako pasza dla zwierząt na fermie.
Kurczaki hodowane na mięso, znane jako brojlery,
są większą rasą niż kury nioski,
zaprojektowane zostały przez interwencje ludzi tak, aby szybko rosły do ogromnych rozmiarów.
Ich krótkie życie zaczyna się w wylęgarni brojlerów.
Choć zarówno samce, jak i samice są wykorzystywani przez tę branżę,
te wylęgarnie również używają maceratorów...
lub komór gazowych,
dla słabych lub zdeformowanych ptaków, które zapewne nie osiągną wagi ubojowej.
Ocalałe jednodniowe pisklęta przewożone są ciężarówkami do hodowli brojlerów.
Na rok 2016, roku w Australii było 530 gospodarstw hodujących brojlery,
w jednym momencie mieściło się w nich łącznie około 90 milionów ptaków.
Każdy kurnik mieści od czterdziestu do sześćdziesięciu tysięcy.
W ciągu pierwszego tygodnia życia normalny jest wskaźnik śmiertelności wynoszący 4-6% jest,
co daje w przybliżeniu od 1600 do 3600 martwych kurcząt na kurnik, około 200-500 dziennie.
Większość z nich znajdywana jest martwa przez robotników,
inne, które wydają się być słabe lub ranne, zostaną zabite lub wyrzucone żywcem.
„Zabiłem tam 465.”
„W trzech kurnikach zabiłem prawie 1000 ptaków.”
„Zabijam nie tylko chore,”
„zabijam takie, które wciąż biegają”
„ale wiem, że się nie nadają.”
„Czy to ma znaczenie, czy nadal tu są?”
„Czasami nie zabijają ich poprawnie”
„Ja po prostu chwytam je za kark...”
„Wiesz, że zrobiłeś to dobrze, jak nie ma popiskiwania”
„Kark jest złamany.”
„Nie może kwilić.”
"Wiesz, że zrobiłeś to dobrze, kiedy nie może kwilić."
W miarę wzrostu, szybko wypełniają dostępną przestrzeń w kurniku,
żyjąc wśród nagromadzenia własnych odchodów.
Śmiertelność spada, ale zgony nadal występują regularnie.
Niedaleko kurników, ciała są układane w stos i kompostowane.
Selektywna hodowla, brak ruchu z powodu zatłoczenia,
sztuczne oświetlenie i intensywne stosowanie antybiotyków, które zwiększają pobór paszy,
doprowadziły do współczesnych brojlerów,
które osiągają masę ubojową wynoszącą 3 kg w zaledwie 35 dni,
co stanowi dramatyczny wzrost w porównaniu do naturalnej najwyższej wagi 2 kg po 96 dniach.
Ich ciała mają ogromne trudności z radzeniem sobie z ekstremalnym wysiłkiem fizycznym,
dzięki czemu częste są problemy z układem kostnym, sercem i metabolizmem.
Spośród tych, które trafiają do rzeźni, u 90% dostrzec można nienormalny chód.
Kurniki nie są czyszczone przez cały cykl 5 do 7 tygodni,
dzięki czemu stężenie amoniaku jest wysokie i może on podrażniać i palić ich skórę,
a także utrudniać im oddychanie.
Kurczaki sprzedawane pod etykietą „zatwierdzone przez RSPCA”
otrzymują pojedynczą żerdź biegnącą przez środek kurnika,
ale poza tym warunki i proces są identyczne.
Opróżnianie kurnika miejsce ma przy słabym oświetleniu w środku nocy,
kiedy ptaki są najspokojniejsze i nie widzą, co się dzieje.
Zazwyczaj są łapane ręcznie przez zespoły podwykonawców
i wpychane do plastikowych skrzyń,
które są następnie ładowane wózkiem widłowym na ciężarówki i transportowane do rzeźni.
Podobnie jak kury nioski, są zawieszane bezceremonialnie za nogi na przenośniku łańcuchowym...
następnie zanurzane w elektrycznej kąpieli ogłuszającej,
przy czym ptaki, które podniosą głowę, zachowując pełną świadomość…
zanim ich gardła zostaną przecięte przez obrotowe ostrze.
Robotnik stoi z nożem, żeby zabić ptaki, które nie zostały zabite przez pierwsze ostrze.
Indyki hodowlane dzięki sztucznej selekcji
rosną tak duże, że nie mogą w naturalny sposób się rozmnażać,
więc branża indycza polega na sztucznym unasiennianiu,
które pokazane jest tutaj w gospodarstwie wolnowybiegowym w stanie Wiktoria,
jest jednak uważane za standardową praktykę
w niewielkiej liczbie istniejących wylęgarni indyków z Australii.
Te bardzo ciekawskie ptaki są chowane w podobny sposób jak brojlery,
10-14 tys. ptaków na kurnik, co daje sześć indyków na metr kwadratowy.
Zmiany genetyczne i sztuczne oświetlenie w celu maksymalizacji pobierania pokarmu,
przyczyniają się do wzrostu dwukrotnie szybszego niż w przypadku ich dzikich odpowiedników.
Szybko osiągają ciężar, którego nogi nie potrafią utrzymać.
Ponieważ indyki stoją we własnych odchodach, rany szybko mogą ulec zakażeniu.
Częstotliwość zgonów wzrasta wraz z wiekiem
do średniego wskaźnika 3-5% dla samic
pod koniec ich 12-tygodniowego życia w kurnikach,
i 10-12% dla samców pod koniec ich 16-tygodniowego życia.
Martwe ptaki są zbierane i wyrzucane jak śmieci.
Reszta jest transportowana do rzeźni,
gdzie są uderzane, kopane i bite,
będąc zawieszanymi do góry nogami na linii uboju.
Mniejsze rzeźnie mogą korzystać z indywidualnych lejków ubojowych.
Każdego roku w Australii zabija się 4 do 5 milionów indyków,
z których większość jest kupowana i konsumowana w okresie świąt Bożego Narodzenia.
Przez resztę roku, a nawet na lata, pozostają zamrożone.
Podobnie jak w przypadku kurcząt brojlerów, maceratory nadal są stosowane w wylęgarniach kaczek
do zabijania słabych lub zdeformowanych kacząt, które prawdopodobnie nie przetrwają odchowu.
Hodowla kaczek jest bardzo podobna do hodowli brojlerów i indyków.
Przywiezione ciężarówkami z wylęgarni w pierwszym dniu życia
kaczęta rosną w przyspieszonym tempie w ciągu zaledwie 7 tygodni,
umieszczone wraz z tysiącami innych
w rzadko sprzątanych kurnikach, w których powszechne są choroby i zgony.
Kaczki są zwierzętami wodnymi, więc naturalnie mają słabe stawy nóg i uda,
ponieważ zwykle nie muszą utrzymywać swojej masy ciała przez dłuższy czas.
Tam, gdzie dostępna jest powierzchnia wody, kaczki będą pływać przez długi czas,
zmniejszając nacisk na ich układ mięśniowo-szkieletowy.
Jednak gdy nie da im się dostępu do wody do pływania,
jak ma to miejsce w większości australijskich farm, w tym tych oznaczonych jako wolnowybiegowe,
kaczki muszą trzymać całą swoją masę ciała na nogach przez okres do 7 tygodni –
często znacznie dłużej w przypadku kaczek przeznaczonych do rozrodu –
co powoduje kulenie, zwichnięte stawy i złamane kości.
Selektywna hodowla ukierunkowana na uzyskanie kaczek rosnących szybciej i do większych rozmiarów,
w połączeniu z niewystarczającym rozwojem kości
ich młodzieńczego układu kostnego,
stwarza jeszcze większy nacisk na ich słabe już stawy nóg i ud.
Bez wody do zanurzenia głów,
kaczki nie są nawet w stanie utrzymać oczu, nozdrzy i piór w czystości,
co pogarsza ryzyko zachorowania lub ślepoty.
Życie we własnych odchodach i wynikające z nich wysokie stężenie amoniaku
mogą spowodować bolesne poparzenia na stopach i zaognić rany i urazy.
Te złe warunki środowiskowe i zatłoczenie
często prowadzą do choroby neurologicznej, w której dochodzi do utraty koordynacji oraz drgawek na głowie i szyi,
po których następują paraliż, konwulsje, śpiączka i śmierć.
Gdy chore lub ranne kaczki są znajdywane przez pracowników,
są zabijane poprzez złamanie karku.
Po 49 dniach są zbierane i ładowane do skrzyń,
a potem wózkami widłowymi na ciężarówki, którymi pojadą do rzeźni.
Wiele z nich nie przeżyje podróży.
Podobnie jak kurczaki i indyki,
kaczki są zawieszone do góry nogami na linii ubojowej.
Typowa elektryczna kąpiel ogłuszająca, po raz kolejny, nie zawsze jest skuteczna,
wiele ptaków ma podcinane gardła, kiedy są wciąż przytomne
i ostatecznie umiera z powodu utraty krwi lub utonięcia w oparzelniku.
Na rok 2018, trzy stany w Australii
zakazały strzelania do dzikich kaczek dla sportu z powodu okrucieństwa,
ale w stanach Wiktoria, Australia Południowa i Tasmania
praktyka ta jest zgodna z prawem w corocznym okresie polowań.
Populacja ptaków wodnych w stanie Wiktoria stale spada,
osiągając w 2017 r. najniższy poziom od 34 lat,
jednak polowania trwają nadal, uzasadniane korzyściami biznesowymi
dla społeczności wiejskich mieszkających na terenach otaczających mokradła,
oraz ogólnym zadowoleniem i satysfakcją odczuwanymi przez myśliwych.
Szacunki otrzymane przy pomocy symulacji komputerowych i obserwacji ratowników na mokradłach
wskazują, że strzelający do kaczek pozostawiają co najmniej tyle samo ptaków rannych i nieodnalezionych,
ile zabijają i chwytają, co oznacza wiele tysięcy kaczek
pozostawionych na cierpienie lub śmierć z powodu nieleczonych obrażeń.
Dodatkowo ciała wielu prawnie chronionych gatunków,
takich jak rzadka i zagrożona pstrokaczka,
są wynoszone z mokradeł w okresie polowań dzięki temu,
że myśliwym albo nie udaje się zidentyfikować gatunku przed strzałem,
albo po prostu strzelają mimo wszystko.
Około 80% puchu i piór na świecie,
używanych do wyrobu przedmiotów takich jak kurtki, śpiwory czy pościel, pochodzi z Chin,
gdzie powszechnym zwyczajem pozostaje skubanie żywych kaczek i gęsi.
Wiąże się to z bolesnym wyrywaniem piór ze skóry ptaków,
pozostawiającym otwarte i krwawiące rany,
zaś proces powtarzany jest wiele razy, zanim zostaną one ostatecznie poddane ubojowi.
Wykryto, że nawet dostawcy ubiegający się o certyfikację zgodnie z normą odpowiedzialnego pozyskiwania puchu
wyrywali pióra i puch żywym ptakom.
Ostatecznie nie jest możliwe ustalenie, czy poszczególne produkty puchowe
w Australii lub w innych krajach pochodzą z tych gospodarstw.
Podobnie jak ludzie, krowy są istotami o silnym instynkcie macierzyńskim,
które tworzą bliskie więzi z młodymi,
i muszą urodzić, żeby produkować mleko.
W gospodarstwach mleczarskich są one zapładniane na siłę
co roku, aby mleko wciąż płynęło,
zwykle poprzez sztuczną inseminację zamiast naturalnego krycia.
Wymaga to włożenia przez pracowników ręki do odbytu krowy,
złapania szyjki macicy podczas wstrzykiwania nasienia pobranego od byka.
Cielęta zabiera się zaledwie kilka godzin po narodzinach,
tak aby przeznaczone dla nich mleko mogło być zebrane i sprzedane w celu spożycia przez ludzi.
W ciągu dni następujących po rozdzieleniu,
matki zawodzą dzień i noc,
poszukując cieląt.
Wiadomo, że rozpaczają przez wiele dni, a nawet tygodni.
Cielaki płci męskiej, zwane w Australii „bobby cows”,
są uważane za bezużyteczne dla branży mleczarskiej,
ponieważ nigdy nie będą w stanie wyprodukować mleka.
Są trzymane w izolacji przez pięć dni, zanim zostaną zagonione na ciężarówkę,
i wysłany do rzeźni.
Można nie dawać im jedzenia przez ostatnie 30 godzin ich życia.
Zagłodzone, zdezorientowane i desperacko szukające bliskości,
płaczą za matkami z kojców przedubojowych w rzeźni,
gdzie zostaną zabite następnego ranka.
Te, które unikną ogłuszacza lub które nie zostaną właściwie ogłuszone,
zostaną zabite zachowując świadomość.
Około 700 tys. cielaków płci męskiej jest uśmiercanych jako odpady przemysłu mleczarskiego
każdego roku w samej Australii.
Niewielka liczba cieląt płci męskiej odchowywana jest dłużej, do 20 tygodni,
do uboju na cielęcinę.
Cielęta płci żeńskiej są również izolowane,
karmione preparatem mlekozastępczym w proszku,
żeby ostatecznie dołączyć do cyklu po tym, jak same zostaną zapłodnione.
2-3 razy dziennie krowy będące w okresie laktacji są wpuszczane do hali udojowej,
i podłączane do dojarek przemysłowych.
W warunkach naturalnych mogą żyć do 20 lat.
W gospodarstwach mlecznych przeżywają tylko 4 do 8 lat,
a niektóre – określane jako zalegające – nie wytrzymały wysiłku
związanego z ciągłym zapładnianiem i produkcją do 10 razy więcej mleka
niż wytwarzałyby w naturze.
Reszta wysyłana jest na rzeź, gdy ich wydajność mleczność zacznie spadać
albo stają się zbyt chore, aby nadal to robić.
W branży mięsnej również preferowane jest sztuczne zapłodnienie zamiast naturalnego krycia.
Cielęta hodowane na wołowinę są poddawane różnym bolesnym zabiegom chirurgicznym
bez znieczulenia, w tym usuwaniu zawiązków lub obcinaniu rogów...
kolczykowaniu uszu...
kastracji, przy pomocy ostrza,
lub poprzez metodę polegającą na założeniu pierścieni zaciskowych,
w której opaska elastyczna jest ściśle zaciśnięta wokół podstawy jąder,
ograniczając dopływ krwi, aż w końcu gniją one i odpadają,
i znakowaniu poprzez wypalanie.
Te, które zachorują, zazwyczaj nie mają opieki weterynaryjnej i ich stan szybko się pogarsza.
Leki, włączając antybiotyki, hormony wzrostu, witaminy i suplementy
oraz progesteron do podtrzymania ciąży są wstrzykiwane...
aplikowane dopochwowo...
lub doustnie.
Przy tych i innych rutynowych czynnościach, takich jak sortowanie lub sprawdzanie obecności ciąży
bydło jest siłą przeganiane poprzez układ przepędów
do boksu ograniczającego ruch zwanego „zgniataczem”, gdzie można prowadzić zabiegi indywidualne.
„Kurwa odwróć się głupia suko”
„No dalej gruba kupo gówna”
Około 40% całkowitej podaży wołowiny w Australii
oraz 80% wołowiny sprzedawanej w dużych supermarketach krajowych
pochodzi od bydła, które spędziło ostatnie 10-15% swojego życia
zapakowane w jałowe zagrody,
gdzie są tuczone zbożem przed ubojem w wieku 18 miesięcy.
Są zapędzane do boksów ogłuszania, z którego desperacko próbują uciec.
„O tak!”
„Uspokój się do kurwy”
Pistolet bolcowy to najczęstsza metoda oszałamiania krów,
ale mniejsze pistolety są często nieskuteczne wobec tak dużych zwierząt,
powodując jedynie ból i ograniczenie ruchomości, ale nie utratę przytomności.
Strzelba jest mniej powszechną alternatywą.
Oprócz tego, że widzą, jak inne zwierzęta przed nimi zostają ogłuszone,
zabite, a czasem nawet rozbierane,
w większości przypadków są również zmuszane do słuchania ich losu z sąsiedniego pomieszczenia.
W przypadku krów poddanych ubojowi w czasie ciąży, krew z ich nienarodzonych cieląt,
znana jako płodowa surowica cielęca lub płodowa surowica bydlęca,
ma wielką wartość dla przemysłu farmaceutycznego,
dlatego osiąga cenę około 600 dolarów amerykańskich za litr.
Skóry krów i cielaków odsadzonych od matek są wysyłane do garbarni, gdzie zostają wyprawione,
większość z nich jest następnie eksportowana za granicę.
Powszechnie uważa się błędnie,
że skóra jest produktem ubocznym przemysłu mięsnego mającym na celu redukcję ilości odpadów.
O wiele dokładniejsze jest stwierdzenie, że jest to produkt równoległy,
czasem bardziej ekonomicznie wartościowy niż mięso,
do tego stopnia, że coraz więcej zwierząt
jest zabijanych ze względu na skórę, a nie na mięso.
Tania skóra stosowana w produkcji butów, torebek i innych akcesoriów
jest również importowana do Australii, Stanów Zjednoczonych i Europy
z krajów rozwijających się, takich jak Indie czy Bangladesz.
Ponieważ krowy są w hinduizmie uważane za święte,
ich ubój jest nielegalny w 24 z 29 stanów Indii.
Aby krowy mogły być legalnie zabite w celu pozyskania skóry,
muszą najpierw zostać przetransportowane setki lub tysiące kilometrów
do jednego z pięciu stanów, gdzie jest to legalne, lub przez granicę do Bangladeszu.
W zależności od trasy i liczby zwierząt
– czasami są to tysiące – większość tego transportu może odbywać się pieszo.
W ramach przygotowań, wiele krów ma przybijane podkowy,
a przez ich nosy ciasno przeciągane są sznurki.
Są wyczerpane, zagłodzone i spragnione, wiele z nich pada po drodze,
zmuszane są do wstawania poprzez ciągnięcie za nos lub złamanie ogona...
bicie kijami lub wcieranie ostrej papryki w oczy.
Przez resztę podróży są przepędzane do zatłoczonych ciężarówek i znów wyganiane z nich,
przeszywają i żłobią się nawzajem rogami, a ich kości często ulegają złamaniom.
Te, które trafiają do rzeźni, umierają na oczach innych
bez uprzedniego oszołamiania,
niektóre są nawet żywcem obdzierane ze skóry.
Skóry są namaczane w toksycznych chemikaliach,
o których wiadomo, że powodują raka i chroniczne choroby skóry,
często przez dzieci.
Podstawowa koncepcja rodeo
polega na fizycznej kontroli i dominacji nad słabszymi, bardziej wrażliwymi istotami.
Cielęta, woły i byki są fizycznie prowokowane
dla rozrywki widzów
na około 240 imprezach rodeo organizowanych co roku w Australii.
Normalnie całkiem potulne zwierzęta znoszą wykręcenie ogona,
elektryczne popędzanie
i inne formy znęcania się fizycznego za kulisami,
a także stosowanie metalowych ostróg i pasków ciasno opasujących ich brzuchy,
aby wierzgały i wyglądały na dzikie.
Skoro integralnymi czynnikami przedstawienia są intensywność i ryzyko,
obrażenia są nieuniknione.
„Ma po prostu niewielki kłopot z postawieniem tego byka na cztery nogi”
„Wykorzysta po prostu swoją siłę, żeby podnieść tego byka z ziemi”
„Mówię wam, ten byk z pewnością nie jest
skłonny do współpracy z tym kowbojem dzisiejszej nocy”
„Tak, mówię wam, on nie chce mieć nic do czynienia
z dzisiejszymi zawodami”
Niech wam nie przyjdzie do głowy, że te zwierzęta nie są pod opieką,
ponieważ są pod absolutnie znakomitą opieką”
Wiązanie cielaków i byczków i obejmuje łapanie przerażonych zwierząt na lasso,
kiedy te próbują uciec, gwałtownie szarpią je, żeby się je zatrzymać,
co często powoduje siniaki, złamane kończyny, rogi, a nawet karki,
porwane wiązadła, krwotoki wewnętrzne i uszkodzenia tkanki podskórnej.
„Zimowy wykot” to praktyka zapładniania owiec,
aby rodziły w miesiącach zimowych,
co oznacza, że ich jagnięta są odstawiane na wiosnę, gdy pastwiska są najbardziej obfite.
Z jednej strony, dzięki temu jagnięta mogą rosnąć szybciej,
ale powoduje to też, że 10-15 milionów nowonarodzonych jagniąt – z grubsza jedno na cztery –
umiera w ciągu 48 godzin od narodzin z powodu ostrego zimna.
W przypadku hodowców owiec nadal jest to lepsze niż wyższe koszty paszy
w przypadku wykotu w cieplejszych miesiącach.
Rasa Merino, odpowiadająca za około 80% wełny produkowanej w Australii,
została selektywnie wyhodowana, aby mieć pomarszczoną skórę,
powodującą nadmierne ilości wełny
czyniąc je znacznie bardziej podatnymi na zagnieżdżanie się larw much.
Aby zmniejszyć zabrudzenie i ryzyko muszycy u jagniąt, które przeżyją do lata,
ich ogony są przycinane lub odcinane w całości,
i często równocześnie przeprowadza się tzw. mulesing,
czyli wycina się kawałek skóry z okolic pośladków
i podstawy ogona za pomocą metalowych nożyc.
Jeżeli jagnięta mają mniej niż 6 miesięcy,
prawo pozwala na zrobienie tego bez żadnego znieczulenia.
Ludzie strzygący owce otrzymują zapłatę za liczbę ostrzyżonych owiec, nie za godzinę,
więc szybkość jest ważniejsza od dokładności
i nie ma wymogu formalnego szkolenia lub zdobycia uprawnień.
Po kilku latach, kiedy owce nie mogą już produkować wystarczającej ilości wełny,
żeby uznawane były za dochodowe, są one wysyłane na rzeź i sprzedawane jako baranina.
Tymczasem jagnięta hodowane na mięso są zabijane między 4 a 12 miesiącem życia,
choć ich naturalna długość życia wynosi 12-14 lat.
19 z 32 milionów owiec zabijanych każdego roku w Australii
przechodzi przez targi,
będący pośrednikiem między fermami a rzeźniami lub prywatnymi nabywcami,
gdzie zwierzęta, w tym bydło, cielęta, konie, drób i świnie,
są sprzedawane na aukcjach.
Stres cieplny, odwodnienie, wyczerpanie lub wcześniej istniejące choroby
są częstymi przyczynami zgonów na targu.
Większość owiec jest kupowana przez rzeźnie na mięso.
Żadne zwierzę w rzeźni nie chce iść na śmierć.
Znów porażenie elektryczne okazuje się często nieskuteczne,
powodując jedynie ból i jeszcze bardziej przerażając zwierzęta
w ich ostatnich chwilach.
Ogłuszanie pistoletem bolcowym nie jest lepsze.
„Rób, co mówię”
„Nie ruszaj się kurwa”
„Usiądź, połóż się, przewróć, tak”
„Dobry chłopak, zabierz teraz głowę, tak”
„Robi, co mu się każe”
Niezależnie od tego, jak skuteczne może wydawać się ogłuszenie,
nie można z całą pewnością wiedzieć, czy zwierzę
zostało całkowicie pozbawione świadomości i jest nieczułe na ból,
czy jest po prostu sparaliżowane i niezdolne do ruchu, wciąż wszystko odczuwając.
Ze strachu i w desperacji niektórym udaje się na krótko uciec,
po tym jak bezpośrednio widziały ciała tych, które były przed nimi,
zanim zostaną zmuszone do powrotu do przepędu, wiedząc, że będą następne.
Kozy hodowane są na nabiał w sposób bardzo zbliżony do krów,
wielokrotnie zapładniane, aby zapewnić ciągłą laktację.
Branża ta jest niszowa w Australii, przy jedynie około 65 gospodarstwach,
a mleko kozie jest sprzedawane jako łatwiej strawna alternatywa,
odpowiednia dla osób z alergią na mleko krowie.
Na całym świecie więcej ludzi pije mleko kozie niż jakiekolwiek innego zwierzęcia.
Koźlęta płci męskiej, niezdolne do produkowania mleka,
są ogólnie uważane za produkty odpadowe i zabijane w gospodarstwie wkrótce po urodzeniu,
podczas gdy koźlęta płci żeńskiej są chowane, aby same stały się producentkami mleka,
choć niektóre fermy hodują i sprzedają swoje nadwyżki kóz na mięso.
Matki w okresie laktacji są dojone dwa razy dziennie
przez okres do dziesięciu lat, zanim pójdą na rzeź.
W szczytowym momencie produkują dziennie 4 litry mleka, które jest sprzedawane świeże
albo zamienione w ser, masło, lody, jogurt lub mydło.
Australia jest największym eksporterem mięsa koziego na świecie,
z którego większość trafia do Stanów Zjednoczonych.
Tylko 10% pochodzi od kóz urodzonych i odchowanych na mięso, reszta od kóz rangeland,
zdziczałej rasy pochodzącej od kóz domowych
przywiezionych do Australii przez europejskich osadników, które uciekły.
Te wolno pasące się kozy są chwytane i transportowane
do specjalnych gospodarstw opasających, znanych jako magazyny kóz, gdzie są one tuczone przed ubojem.
Nierzadko ciężarne zwierzęta są wysyłane na rzeź
i nieuchronnie niektóre urodzą na ciężarówkach lub kojcach przedubojowych
krótko przed przepędzeniem do hali uboju,
ich dzieci pozostawione na śmierć z powodu głodu lub warunków,
wołając swoje zmarłe matki.
Łosoś jest najczęściej spożywaną rybą w Australii,
przy prawie 40 tys. ton zjadanych każdego roku.
Jest on hodowany na morzu w podwodnych klatkach,
głównie w zatokach u południowego i zachodniego wybrzeża Tasmanii
ze względu na chłodniejsze wody.
Każda klatka może pomieścić do 60 tys. ryb,
przenoszonych z wylęgarni położonych na lądzie w wieku 12-18 miesięcy.
W miarę jak ryby rosną, coraz mniej jest miejsca w klatkach,
aż do momentu, kiedy są one ściśnięte razem.
Badanie z 2017 r. dotyczące łososia hodowanego w Australii, Norwegii, Chile, Szkocji i Kanadzie
wykazało, że około połowa ryb w tych gospodarstwach jest głuchych
w wyniku przyspieszonego tempa wzrostu deformującego ich receptory dźwiękowe.
Stanowiący światowe dziedzictwo Macquarie Harbour u zachodniego wybrzeża Tasmanii
jest miejscem największej koncentracji gospodarstw rybnych w kraju,
dzięki obecności trzech kluczowych graczy branży hodowli łososia – Tassal, Huon i Petuna –
z których każdy posiada kilka ferm obejmujących do ponad 20 klatek.
W okresie jednego roku do września 2016 r. ponad 21 tys. ton niezjedzonej karmy dla ryb
i niezliczone ilości ekskrementów znalazły się w porcie.
Tak wysoki poziom zanieczyszczeń prowadzi do niebezpiecznie niskiego poziomu tlenu
w wodzie i większego ryzyka chorób,
przyczyniając się do dużej liczby zgonów w gospodarstwach.
Liczne przypadki masowych zgonów w latach 2015-2018
przypisane zostały połączeniu takich czynników jak uduszenie z powodu niskiego poziomu tlenu,
błędy człowieka i choroby.
Największa z trzech firm, Tassal,
może pochwalić się akceptowanym wskaźnikiem przeżywalności na poziomie 83% we wszystkich swoich gospodarstwach.
Po 15-18 miesiącach w tych klatkach oceanicznych, gdy osiągną około 7 kg każdy,
łososie są zasysane poprzez specjalne rury
do łodzi „żniwnej”, gdzie są albo natychmiast zabijane,
albo transportowane żywe w zbiornikach do zakładu przetwórstwa na lądzie.
Barramundy są hodowane we wszystkich stanach Australii z wyjątkiem Tasmanii.
W chłodniejszych, południowych stanach
są hodowane tysiącami w małych, krytych zbiornikach.
Tymczasem w stanach północnych
są hodowane albo w przybrzeżnych klatkach na morzu, podobnych do hodowli łososi,
albo w systemach zewnętrznych stawów, używanych również w hodowli pstrągów.
Pozornie humanitarna metoda wyławiania i zabijania ryb hodowlanych
polega na zasysaniu ich do lodowatej wody, aby zamrozić je na śmierć.
Daleka od humanitaryzmu, jest to powolna i bolesna śmierć,
czasem trwa to pół godziny zanim ryba umrze.
Ryby zabijane na sashimi, japoński przysmak słynący ze świeżości,
zostają pchnięte nożem w głowę, zanim ich żyła szyjna zostanie przecięta,
a następnie są ponownie umieszczane w zawiesinie lodu do wykrwawienia.
Sklepy i restauracje prezentujące żywe ryby
pozwalają klientom pragnącym świeżości
wybrać, które egzemplarze chcieliby zabić.
Trzy czwarte owoców morza spożywanych w Australii jest importowanych z innych krajów,
a wśród nich najważniejsze gatunki to krewetki, łosoś i tuńczyk.
Komercyjne trawlery rybackie ciągną za sobą ogromne sieci,
na oślep chwytając wszystkie gatunki, które znajdą się za nimi.
Około 85% światowych zasobów rybnych
jest obecnie poławianych w maksymalnym stopniu lub jest przełowionych.
Przy obecnym tempie,
przewiduje się, że do 2048 roku nasze oceany będą pozbawione ryb.
Branża hodowli królików w Australii zmaga się z trudnościami.
Wysoce zakaźne choroby wprowadzone w celu eliminacji dzikich królików,
przenoszone przez owady, mogą szybko zniszczyć całe hodowle,
podczas gdy inni z trudem konkurują
z tańszymi dzikimi królikami, łapanymi w pułapki i zabijanymi przez myśliwych.
Króliki hodowlane spędzają całe swoje życie
w klatkach z drutu zawieszonych nad podłogą,
nie mogą wykazywać żadnych naturalnych zachowań, takich jak kopanie, ukrywanie się lub skakanie.
Kał zgromadzony na podłodze pod nimi
prowadzi do wysokiego stężenia amoniaku.
Samice królików hodowlanych mogą być zmuszane do życia w takich warunkach
do 56 tygodni, podczas których urodzą 7 miotów.
Większość królików, które mogą żyć przez 8-12 lat, ginie w wieku 12 tygodni.
3 do 4 tysięcy królików wykorzystuje się do badań naukowych i testów
każdego roku w Australii.
Wiele z nich pochodzi z tego zakładu w stanie Wiktoria.
Większość produktów futrzarskich sprzedawanych w Australii jest sprowadzanych z zagranicy,
z czego wiele futer pochodzi od królików.
W 2015 roku firma odzieżowa Akubra zakończyła działalność w Australii,
i zaczęła importować futro królicze z Europy.
Australia importuje również futra z Chin, największego na świecie eksportera futer.
Z dziesięciu ferm futrzarskich odwiedzonych przez reportera działającego pod przykrywką,
połowa stosowała praktykę skubania futra z żywych królików,
proces powtarzany co 3 miesiące,
między którymi króliki żyją w drucianych klatkach.
Skubanie prowadzi do dłuższych, bardziej dochodowych włosów
w porównaniu do ścinania lub strzyżenia.
Gdy króliki się starzeją, zmniejsza się u nich ilość futra,
i w końcu są rozwieszane i skórowane w celu ostatecznego pozyskania futra –
czasami wciąż jeszcze żyją.
12 królików jest zabijanych, żeby stworzyć filc zaledwie na jeden kapelusz Akubra.
Na całym świecie ponad miliard królików zabijanych jest co roku w celu pozyskania futra.
Norki są częstym źródłem futra do produkcji odzieży,
akcesoriów, a nawet przedłużania rzęs.
Ponieważ w Australii nie ma hodowli norek,
ich futro jest importowane z zagranicy.
Jedna norka na wolności zajmowałaby
do hektara środowiska podmokłego.
Ustalono, że pomimo wielu pokoleń hodowanych na futro,
te naturalnie dociekliwe i samotnicze zwierzęta
bardzo cierpią w niewoli,
ściśnięte w małych drucianych klatkach, gdzie chroniczna nuda i stres
prowadzą do gorączkowego biegania w kółko i samookaleczania.
Norki używane do rozmnażania trzymane są w tych klatkach przez cztery do pięciu lat,
co roku rodząc miot złożony z 3 lub 4 przeżywających młodych,
które są zabijane i obdzierane ze skóry w wieku 6 miesięcy.
Komory gazowe lub zamknięte skrzynki wypełnione spalinami silnika
są powszechnymi sposobami zabijania norek,
ale nie zawsze są skuteczne, co powoduje, że niektóre budzą się podczas skórowania.
„Tak, on się kręci, kopie...”
„Ukrywając się pod tuszami szukając powietrza...”
Doodbytnicze ogłuszenie prądem lub po prostu łamanie karku
są powszechnymi alternatywami.
„Wciąż oddycha”
Po norkach, lisy są drugim najczęściej hodowanym na futra zwierzęciem,
a ich hodowla wiąże się z wieloma takimi samymi problemami.
Chińscy operatorzy ferm futrzarskich twierdzą, że ich marże są tak niskie,
że nie mogą pozwolić sobie na zabicie lisa
w sposób inny niż najbardziej brutalnie wydajne metody,
gdzie wiele lisów jest obdzieranych żywcem ze skóry, dla oszczędności czasu i wysiłku.
Wprowadzone do Australii przez brytyjskich osadników w celu uprawiania ich tradycyjnego sportu – polowania na lisy,
a później w celu ograniczenia występowania sprowadzonych królików,
lisy są obecnie klasyfikowane jako szkodniki w całym kraju,
a ich liczebność szacowana jest na ponad 7 milionów.
Polowanie i strzelanie do lisów
na gruntach będących własnością prywatną jest legalne we wszystkich stanach.
Często zjadana przypadkowo przez rodzime dzikie zwierzęta
lub zwierzęta domowe, takie jak psy,
trutka z zanętą 1080 jest najczęstszą metodą redukcji populacji.
Trutka 1080 jest bezbarwna, bezwonna i bez smaku,
powoduje powolną, bolesną śmierć u wszystkich ofiar.
Podczas gdy Australia, Unia Europejska i USA
zakazały importu futer z psów i kotów,
badania wykazują, że futra z chińskich psów i kotów
są często błędnie oznakowane jako lis, królik lub norka.
Każdego roku w Chinach około 2 milionów psów i kotów
jest hodowanych, kradzionych z domów lub zabieranych z ulicy,
wciskanych w klatki druciane,
a czasami transportowanych przez kilka dni bez jedzenia i wody,
a ostatecznie są one podwieszane, wykrwawiane, bite lub duszone,
albo nawet obdzierane żywcem ze skóry.
Każdego roku sprzedaje się w Australii około 450 tys. szczeniąt.
Około 85% pochodzi od niezarejestrowanych hodowców,
ale przy minimalnym obecnym nadzorze,
nawet zarejestrowani hodowcy mogą prowadzić fabryki szczeniąt,
produkując zarówno rasowe, jak i mieszane szczeniaki
na sprzedaż w sklepach zoologicznych lub w sieci.
W tych fabrykach może być całkowicie legalne
trzymanie suki w budynku, w betonowej celi z gołą podłogą,
przez 23 godziny na dobę, będącą nieustannie w ciąży.
Odmawia się im miłości i towarzystwa,
traktowane są jak maszyny rozpłodowe.
Te urocze szczeniaczki sprzedawane za tysiące dolarów,
często cierpią z powodu chorób lub mają inne problemy zdrowotne,
lub problemy behawioralne
w wyniku warunków, na jakie były narażone w hodowli
i w wyniku pokoleń selekcji.
„Cześć, jak się masz?”
„Tak, dobrze, czy dostaniesz więcej tych golden retrieverów?”
„Ach, tak, golden retrievery, jeśli się nie mylę, to w nadchodzącą sobotę”
„Ta sobota? A, w porządku”
„A... skąd one pochodzą? Czy pochodzą z...”
„Mamy własnego hodowcę”
„Czy to ferma szczeniąt?”
„Oczywiście, że nie”
„Och, są takie piękne!"
„I to jest dobry hodowca?”
„Tak, zdecydowanie, są zarejestrowani”
„Więc to nie jest... słyszałem dużo złego na temat hodowli szczeniąt...
To nie jest ferma szczeniąt?” „Oczywiście, że nie”
„Szczenięta z fermy są bardzo chore”
„Chore szczeniaki”
Tymczasem szacunkowo 200-250 tys. oddanych lub błąkających się psów i kotów
co roku usypia się w schroniskach i innych placówkach w całym kraju.
Zdecydowana większość z nich jest zdrowa, ale niechciana.
Pomimo licznych i szeroko nagłośnionych skandali w ostatnich latach,
wyścigi chartów nadal są dużą i potężną
formą hazardu i rozrywki w Australii i na całym świecie.
Znaczne przyspieszenie i ekstremalna prędkość,
na której te duże psy ścigają przynętę wokół toru,
nieuchronnie prowadzą do kolizji, upadków i urazów,
najczęstsze są zerwania mięśni lub więzadeł i złamania stawu skokowego.
Każdego tygodnia na australijskich torach wyścigowych zgłasza się urazy nawet 200 psów
przy szacunkowej liczbie 6 do 10 chartów umierających na torze
lub usypianych w następstwie wyścigu.
Charty mają naturalną długość życia 12-14 lat.
Charty wyścigowe rozpoczynają swoją „karierę” w wieku około 18 miesięcy,
i kończą w momencie, gdy mają 4 i pół roku.
W Nowej Południowej Walii ich
kariera trwa średnio tylko 363 dni.
Co roku w Australii ginie 13 do 17 tys. młodych chartów.
Z 97 tys. chartów wyhodowanych w Nowej Południowej Walii
w okresie 12 lat do 2016 r.,
50-70% lub więcej zostało zabitych, ponieważ uznano je za zbyt wolne
lub nieodpowiedni do wyścigów.
Istnieje coraz więcej dowodów
pokazujących, że charty są często zabijane w nieludzki sposób,
gdy trener woli tańszą opcję zastrzelenia lub zatłuczenia
od zapłacenie weterynarzowi za eutanazję.
Ciała psów mogą być następnie wyrzucane do dołów na prywatnych posesjach
lub rozrzucone w buszu.
Wykorzystanie żywych zwierząt jako przynęty w szkoleniu chartów do wyścigów,
choć nielegalne, okazało się powszechne.
W ramach dochodzenia władz stanu Nowa Południowa Walia z 2015 r.
ustalono, że 85 do 90 procent trenerów
prowadzi takie szkolenia.
Niewyobrażalne ilości przerażonych prosiąt, królików, oposów, kur i kociąt
zostały rozdarte na strzępy, żeby wyszkolić
do biegania po torze te z natury łagodne i senne zwierzęta.
Kształtowanie szkieletu koni kończy się dopiero około 5 roku życia,
ale zwykle ich kariery wyścigowe zaczynają się, gdy mają tylko 2 lata
ze względu na chęć osiągnięcia wysokich nagród pieniężnych
i szybszego zwrotu z inwestycji.
To ogromnie zwiększa ryzyko urazów,
nawet do 80% koni cierpi z powodu bólu w okolicy nadpęcia,
lub uszkodzenia grzbietowej części kości śródręcza.
Badania po wyścigach wykazały wysoką częstość występowania
krwi w tchawicach i płucach koni,
jak również zwiększone występowanie i nasilenie wrzodów żołądka
w miarę postępów treningów i wyścigów.
Na torze konie są boleśnie uderzane biczem, aby uzyskać większe prędkości.
Zasady wyścigu ograniczają biczowanie na wcześniejszych etapach wyścigu,
ale na ostatnich stu metrach, gdy konie są zmęczone
i mniej zdolne do reagowania, nie ma ograniczeń
i są często bite bezlitośnie aż do mety.
Wyścigi z przeszkodami są statystycznie 19 razy bardziej niebezpieczne niż wyścigi po płaskim torze,
a gwałtowne upadki są normalnym zjawiskiem.
Około połowa koni biorących udział w wyścigach z przeszkodami
każdego roku w Australii znika,
po cichu opuszczając branżę w nieznanych okolicznościach,
nigdy już nie ścigając się ani nie dając znaku życia,
lub umiera na torze,
za zielonymi ekranami zasłaniającymi widok miłośnikom wyścigów.
W skali kraju każdego roku na nowo rejestruje się 11-12 tys. koni wyścigowych,
podczas gdy mniej więcej ta sama liczba opuszcza branżę,
w dużej mierze w wyniku słabej wydajności, nieodpowiedniego temperamentu lub obrażeń.
Wiele z nich kończy w końskich rzeźniach,
gdzie są zabijane na karmę dla zwierząt domowych lub psów wyścigowych.
Inne kończą w jednej z dwóch koncesjonowanych ubojni koni,
które eksportują koninę do spożycia przez ludzi.
Konie są również używane w rodeo.
Wielbłądy zostały przywiezione do Australii w na początku XIX w. do wykorzystania w transporcie,
następnie wypuszczono je na wolność po nadejściu samochodów.
Do 2008 roku ich populacja została oszacowana na około 600 tys.,
co skłoniło rząd do ustanowienia programu odstrzału,
który poskutkował zmniejszeniem ich liczebności o połowę,
głównie poprzez strzelanie do nich z pokładów helikopterów
ale także poprzez zaganianie ich i przewożenie do rzeźni
na eksport do Stanów Zjednoczonych i na Bliski Wschód,
Praktyka ta trwa do dziś.
Po tym, jak spędziły całe życie na wolności, wędrując bez kontaktu z ludźmi,
nagłe zamknięcie i stosowanie przemocy
jest dla nich czymś całkowicie obcym.
„Trochę zły”
„Tak, on jest nieźle wkurwiony, kolego”
„No idź kurwa do przodu, ty głupia cipo.”
Coraz większa liczba wielbłądów złapanych na wolności
jest przesyłanych do wielbłądzich ferm mleczarskich, rozwijającej się branży,
którą promuje się jako zdrowszą alternatywa dla mlecznych produktów z mleka krowiego
i mniej marnotrawną alternatywę wobec odstrzału z powietrza.
Od 6 do 10 milionów zwierząt
każdego roku jest wykorzystywanych do badań naukowych i testów w Australii,
w tym 1-2 milionów myszy.
Wiele z tych eksperymentów obejmuje zabiegi chirurgiczne na żywym zwierzęciu, bez uśmierzenia bólu,
lub wystawienie na toksyny lub choroby.
Ostatecznie wszystkie myszy poddane badaniom lub testom zostaną zabite,
ponieważ nie mogą być legalnie wypuszczone z laboratorium.
Zagazowanie dwutlenkiem węgla lub przedawkowanie znieczulającego izofluranu,
wziewnie lub w zastrzyku, to dwa najczęstsze sposoby zabijania myszy
kiedy spełniły już swój cel.
W dzisiejszych czasach badania i odkrycia naukowe
dotyczą niuansów ludzkiej fizjologii,
której zwierzęta nie są odpowiednimi modelami.
W badaniu z 2015 r., przeprowadzone przez The National Institutes of Health w USA
\ustalono, że olbrzymi większość, bo aż 95% wszystkich lekarstw,
które były bezpieczne i skuteczne w testach na zwierzętach,
nie sprawdziło się w próbach na ludziach.
Bezkrytyczne poleganie na wynikach testów na zwierzętach,
wbrew potencjalnie dokładniejszym alternatywom,
z wykorzystaniem ludzkich tkanek i komórek,
zwłok, symulatorów i modeli obliczeniowych,
może kosztować zdrowie i życie dziesiątków tysięcy ludzi...
i miliardów zwierząt.
Każdego roku setki makaków, marmozetów i pawianów
są dostarczane do australijskich laboratoriów badawczym
przez trzy finansowane przez rząd fermy hodowlane.
Ukryte przed wzrokiem opinii publicznej za zaostrzonymi środkami bezpieczeństwa,
laboratoria te przeprowadzają różnorodne eksperymenty biomedyczne
na tych wysoce inteligentnych zwierzętach, zanim się ich pozbędą.
Inne naczelne są trzymane w niewoli w cyrkach,
gdzie są uwalniane od skrajnej nudy w swojej klatce
tylko w celu występowania przed widzami...
lub w ogrodach zoologicznych.
Żyjące w niewoli lwy i tygrysy w Australii służą temu samemu celowi,
żyć w nudzie i frustracji
dla rozrywki płacących zwiedzających.
Choć z pozoru pokazy prezentujące te i inne egzotyczne zwierzęta
mogą wzbudzać zachwyt i podniecenie, niewielu klientów obserwuje wystarczająco długo,
żeby dostrzec powtarzalność ich zachowań,
oznaki stanu psychicznego powszechnego u wszystkich zwierząt trzymanych w niewoli,
który nazwany został zoopsychozą.
W tropikalnym upale Queensland,
w Sea World znajduje się jedyny więziony w Australii niedźwiedź polarny.
Te zwierzęta są naturalnie przystosowane
do mroźnych, arktycznych warunków i na wolności widziano przypadki, gdy
pływały ponad 70 km w zaledwie 24 godziny,
średnio pokonując 3 tys. kilometrów rocznie.
Tutaj ograniczone są do wybiegu
mierzącego około 30 na 40 metrów, przez całe swoje życie.
Pokazy z fokami są popularną atrakcją w ogrodach zoologicznych,
w których foki uczą się wykonywać sztuczki w zamian za żywność przed dużą publicznością.
„I to jest gwarancja, że owoce morza pochodzą z łowiska,
która pomaga chronić zasoby ryb, miejsca pracy i środowisko.”
Poza sceną marnieją w małych kojcach, jak każde inne zwierzę w zoo,
Pływają stale krążąc tą samą trasą lub krzyczą z rozpaczy.
Na wolności delfiny mogą podróżować do 65 km – 40 mil – dziennie,
i są ciągle w ruchu – poszukując jedzenia,
bawiąc się i walcząc w swoich ławicach.
Z ludźmi i małpami człekokształtnymi łączy je
to, że posiadają samoświadomość, istnieją dowody ich intuicji i empatii.
Nie ma możliwości, żeby w niewoli
mogły być zaspokojone wszystkie potrzeby behawioralne tych wysoce inteligentnych,
poznawczo złożonych zwierząt.
Około 80% delfinów w Sea World Australia
zostało wyhodowanych w niewoli i nigdy nie będą mogły być wypuszczone,
całe ich życie spędzone będzie na codziennych występach nagradzanych jedzeniem.
Osiągnięcie właściwego poziomu głodu przed pokazem
jest kluczowym warunkiem dobrego przedstawienia,
które stanowi prawdopodobnie najbardziej popularną atrakcję oceanarium.
Przy ponad 133 milionach dolarów rocznych przychodów z biletów wstępu,
tylko około 0.75% wydają na swoje
intensywnie promowane inicjatywy badawcze, ratownicze i rehabilitacyjne.
Rząd Australii zadekretował w 1985 roku
że nie mają być już otwierane żadne nowe delfinaria,
i że istniejące powinny być stopniowo zamykane,
po otrzymaniu dowodów, że walenie w niewoli
cierpią z powodu stresu, zaburzeń behawioralnych, problemów związanych z rozmnażaniem,
wysokiej śmiertelności i krótszego życia,
chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się zadowolone warunków, w których żyją.
Dziś pozostają tylko dwa obiekty,
które mogą kontynuować działalność z powodu luki prawnej,
która pozwoliła im zatrzymać i pokazywać zwierzęta urodzone w niewoli,
w tym te urodzone z uratowanych dzikich delfinów,
które same muszą być wypuszczone po rehabilitacji.
Ta praktyka ratowania, rozmnażania i wypuszczania
pozwala tym oceanariom utrzymać mocną pulę genów,
aby zapewnić ciągłość ich pokazów i dalsze otwarcie ich bram.
Podczas gdy australijskie delfinaria nie są w stanie
łapać i importować zdrowych, dzikich delfinów, pozostaje to faktem
w odniesieniu do branży rozrywki z wykorzystaniem zwierząt w innych częściach świata,
zaś portowe miasto Taiji w Japonii jest standardowym miejscem ich chwytania.
Każdego roku od września do marca
tysiące delfinów i innych małych waleni
zapędzanych jest do cichej zatoczki w Taiji
i brutalnie zabijanych przez miejscowych rybaków,
którzy postrzegają je jako źródło dochodów lub jako szkodniki.
Zaobserwowano trenerów delfinów, którzy pomagali rybakom
w zaganianiu delfinów,
wybieraniu kilku najbardziej zdatnych, które należy oszczędzić przed ubojem
i zamiast tego przetransportować do oceanariów i delfinariów na całym świecie.
Jeśli wielkość narodu i jego postęp moralny
można ocenić po sposobie traktowania zwierząt...
co mówi to o Australii?
Co mówi o Nowej Zelandii?
Stanach Zjednoczonych?
Kanadzie?
Meksyku?
Wielkiej Brytanii?
Izraelu?
Hiszpanii?
Co mówi o nas jako gatunku?
W całej naszej zarejestrowanej historii, 619 milionów ludzi zginęło podczas wojen.
Zabijamy tę samą liczbę zwierząt co 3 dni,
a to nawet nie obejmuje ryb i innych stworzeń morskich,
które są zabijane na taką skalę, że mierzy się to tylko w tonach.
Ale zanim je zabijemy, musimy je wyhodować...
Zamykać i wykorzystywać je,
dla jedzenia...
zabawy...
odzieży...
i badań.
Przez całe ich życie, od narodzin do śmierci,
są one kontrolowane przez przemysł rolny, który dba tylko o zysk.
Imperium...
cierpienia...
i krwi.
Opłacone przez konsumentów, którym powiedziano, że ich traktowanie było etyczne.
Wolny wybieg, lokalne, ekologiczne.
Że ich śmierć była humanitarna,
że okrucieństwo wobec zwierząt nie ma miejsca w naszym kraju,
a jeśli tak, nasz rząd, nasze władze,
odkryją to i wyplenią.
A my, jako konsumenci, nie mamy powodów, by uważać inaczej,
ponieważ jedzenie i wykorzystywanie zwierząt jest normalne,
robimy to od zawsze.
Ponieważ produkty na sprzedaż na półkach w supermarkecie
są tak dalekie od jednostek, które kiedyś istniały,
niektóre tylko krótko,
niektóre przez lata bez wytchnienia.
Jednostki, które podzielają naszą i naszych zwierząt domowych, które tak bardzo kochamy,
zdolność do odczuwania miłości.
Szczęścia.
Smutku i żałoby.
Które podzielają naszą zdolnością do cierpienia.
Nasze pragnienie życia,
bycia wolnym,
bycia postrzeganym nie jako przedmioty,
nie ze względu na naszą użyteczność dla innych,
ale ze względu na to, kim jesteśmy jako jednostki.
Byty na własnych prawach,
nie jednostki produkcji.
Nie inwentarz.
On, ona, oni i one, a nie „to”.
Prawda jest taka,
że nie ma humanitarnego sposobu zabicia kogoś, kto chce żyć.
To nie jest kwestia traktowania
czy lepszego sposobu robienia złych rzeczy.
Większe klatki, mniejsze zagęszczenie hodowli,
lub mniej bolesny gaz.
Mówimy sobie, że przeżyły dobre życie,
i ostatecznie nie wiedzą, co je czeka,
i niczego nie czują.
Ale one czują.
W ostatnich godzinach, minutach i sekundach
zawsze jest strach, zawsze jest ból.
Zapach krwi.
Krzyki innych przedstawicieli ich gatunku,
z którymi dzielili swoje życie.
Nigdy chęć lub pragnienie śmierci,
ale raczej rozpaczliwą chęć życia,
szaloną walkę o ostatni oddech.
I nigdy nie okazuje się im litości lub życzliwości,
zamiast tego są wykpiwane,
wyśmiewane,
kopane,
bite,
Rzucane jak szmaciana lalka,
lub wysłane do rozdrabniacza, ponieważ urodziły się niewłaściwej płci.
Odbieramy im dzieci.
Odbieramy im wolność.
Odbieramy im życie,
wysyłając je zdrowe i w całości do rzeźni,
a otrzymując z drugiej strony zapakowane kawałki,
i mówimy sobie, że w jakiś sposób, po drodze,
stało się coś ludzkiego i etycznego.
A równocześnie krzywdzimy siebie.
„Światowa Organizacja Zdrowia opublikowała dziś rano raport
o zagrożeniach związanych z przetworzonym i czerwonym mięsem...”
Niszczymy nasze środowisko,
emitując poprzez hodowlę zwierząt większe ilości gazów cieplarnianych niż w jakimkolwiek innym sektorze,
dewastując nasze lasy i mordując nasze rodzime zwierzęta,
żeby zrobić miejsce dla gospodarstw.
Samo bydło na całym świecie zjada taką ilość jedzenia,
jaka jest równa potrzebom kalorycznym 8,7 miliarda ludzi,
a jednak jedna dziewiąta ludzkości - 795 milionów -
cierpi na chroniczne niedożywienie, z kolei 844 miliony cierpią z powodu braku czystej wody
podczas gdy 1 tys. litrów wody wykorzystuje się do produkcji 1 litra mleka,
a 15 tys. litrów przypada na kilogram wołowiny.
A jednak nadal usprawiedliwiamy hodowlę zwierząt
twierdząc, że jest to normalne, konieczne i naturalne.
Że królestwo zwierząt lub niektóre gatunki do niego należące
są gorsze od nas samych, ponieważ brakuje im naszego szczególnego rodzaju inteligencji,
ponieważ są słabsze i nie potrafią się bronić.
Wierzymy, że w naszej pozornej wyższości
zyskaliśmy prawo do stosowania siły, do władzy i panowania
nad tymi, których postrzegamy jako gorszych, dla naszych własnych krótkowzrocznych celów.
To uzasadnienie było już wcześniej stosowane.
Przez białego człowieka, aby zniewolić czarnoskórych
lub zabrać ich ziemię i ich dzieci.
Przez nazistów, by wymordować Żydów.
Przez mężczyzn, aby uciszyć i uciskać kobiety.
Czy jesteśmy skazani na powtarzanie historii w kółko?
Czy ten kompleks wyższości, ten czysty egoizm,
definiuje to, kim jesteśmy jako gatunek?
Czy jesteśmy zdolni do czegoś więcej?
„Właśnie zjadłeś kolację i bez względu na to, jak starannie ta rzeźnia jest
ukryta w łaskawej odległości, ponosisz współodpowiedzialność.”
„Właśnie wróciliśmy do motelu i obejrzeliśmy nagranie z dzisiejszego dnia,
z kojca przedubojowego w rzeźni , z nowonarodzoną kozą,
i pomyśleliśmy, że jest szansa, że ona wciąż żyje, więc wracamy.”