เดรัจฉานซึ่งเราหาว่าไร้จิตใจ
อยู่ในป่าไพร ในถ้ำ
กรีดร้องโหยหวนสนั่น
ตรองดูเถิดว่าใครกันที่ไร้หัวใจ
ภาพที่ปรากฏในภาพยนตร์นี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว
ภาพเหล่านี้บันทึกในออสเตรเลีย เว้นแต่ว่าจะระบุว่าได้จากที่อื่น
แต่เป็นภาพที่แสดงถึงมาตรฐาน อุตสาหกรรมในโลกตะวันตก
คนส่วนใหญ่มักคิดว่าตนเป็นคนรักสัตว์
เราไม่ได้มองเขาเป็นวัตถุ
แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความซับซ้อน ที่อยู่ร่วมโลกเดียวกับเรา
ร่วมชีวิต
ร่วมบ้าน
เรามีความสุขเมื่อเขามีความสุข
เราเศร้าเมื่อเห็นเขาเจ็บปวด
เรายกย่องความฉลาด และความเป็นตัวเองของพวกเขา
เรารับพวกเขามาเป็นครอบครัว
หรือชื่นชมเมื่อพวกเขาอยู่ในธรรมชาติ
การทำร้ายพวกเขาอย่างไร้เหตุผล เป็นสิ่งที่หลายคนทนเห็นไม่ได้
ดังนั้นสำหรับสัตว์ที่เป็นอาหาร เครื่องนุ่งห่ม และให้ความบันเทิง
เราจะเลือกมองหรือฟังเรื่องราว
ที่แสดงความทุกข์ทรมานของเขา ให้น้อยที่สุด หรือไม่พูดถึงเลย
มายาคติของฟาร์มแสนสุข กับสัตว์ที่เลี้ยงดูอย่างดี
จุดจบที่ไม่เจ็บปวด หลังจากใช้ชีวิตอย่างอิ่มหนำ
เป็นการเอื้อประโยชน์กัน ระหว่างคนกับสัตว์
สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังมายาคติเหล่านี้ พ้นจากสายตาและการรับรู้
สัตว์พวกนี้ไม่ใช่ใครคนหนึ่ง แต่เป็นเพียงสินค้าในการปศุสัตว์
เป็นแค่ผลผลิตไม่มีชื่อ ในอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่
ไม่มีกฎหมายคุ้มครอง เหมือนสัตว์เลี้ยง
ความทรมานของพวกเขา ไม่มีใครเห็นหรือได้ยิน
ค่าของพวกเขา อยู่ที่ประโยชน์ใช้สอย
โดยมีเหตุผลว่า เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า
และความคิดที่ว่า หากเรามีอำนาจ เราก็มีสิทธิ์
ซึ่งเป็นความคิดที่ต้องคิดใหม่
(หมู)
(ใช้เพื่อเป็นอาหาร ความบันเทิง และการทดลอง)
(จำนวนที่ถูกฆ่าต่อปี)
(ออสเตรเลีย 49 ล้าน สหราชอาณาจักร 11 ล้าน)
(สหรัฐฯ 118 ล้าน นิวซีแลนด์ 6 แสน)
(แคนาดา 21 ล้าน จีน 715 ล้าน)
ในปี 1960 มีฟาร์มหมู กว่า 50,000 แห่งในออสเตรเลีย
ทุกวันนี้เหลือไม่เกิน 1400 แห่ง
แต่สถิติของหมูที่เกิดมา และถูกฆ่าเป็นอาหารเพิ่มขึ้น
ในปี 2015 ฟาร์ม 49 แห่งมีหมู ร้อยละ 60 ของจำนวนหมูทั้งหมด
ชีวิตของหมูที่เกิดมาเป็นอาหาร เริ่มต้นที่คอกเพาะพันธุ์
ซึ่งเป็นคอกขนาดเล็ก มีกรงตรงกลาง
ออกแบบมาให้ลูกหมู ดูดนมจากหมูแม่พันธุ์
และไม่ให้แม่หมูขยับตัวไปไหน
จำนวนลูกหมูที่ตายตั้งแต่เพิ่งคลอด
มักจะสูงขึ้นทุกๆ ครอก หลังจากที่ร่างกายของแม่หมู
เริ่มทนรับการคลอดครอกใหญ่ๆ เพื่ออุตสาหกรรมไม่ได้
ร้อยละ 10 ถึง 18 ของลูกหมูที่รอดมา มักตายก่อนถึงวัยหย่านม
เพราะโรค การขาดสารอาหารและน้ำ
หรือถูกแม่หมูบังเอิญทับเข้า เนื่องจากเขาขยับตัวไม่ได้
อัตราการตายยังรวมถึง ลูกที่เกิดมาแคระสุดในครอก
ซึ่งถูกมองว่าไร้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจ และคนเลี้ยงก็จะฆ่าทันที
ส่วนตัวที่อยู่รอดมาได้ ก็จะถูกตัดอวัยวะโดยไม่ใช้ยาชา
หางและฟันถูกดึงหรือตัดออก เพื่อลดความเสี่ยงการกินกันเอง
อาจถูกขลิบหู หรือเจาะหูเพื่อติดป้าย เพื่อเป็นการระบุตัว
ลูกมักถูกพรากจากแม่ เมื่ออายุสามถึงห้าสัปดาห์
ทุกตัวจะถูกส่งเข้าโรงเชือด หลังจากมีอายุห้าเดือน
เมื่อโตขึ้นจะถูกย้ายไปในคอกเลี้ยง และอยู่กันอย่างแออัดบนมูลของตัวเอง
หมูตัวเมียบางตัวจะถูกเลี้ยงไว้ เพื่อเพาะพันธุ์แทนตัวที่หมดสภาพ
ซึ่งถูกคัดเลือกจากความสามารถ ในการคลอดลูกครอกใหญ่
ฟาร์มหมูส่วนใหญ่ใช้การผสมเทียม แทนการผสมพันธุ์แบบธรรมชาติ
เพราะใช้ตัวผู้ตัวเพียงเดียว ก็ทำให้ตัวเมียท้องได้ 30 ถึง 40 ตัว
คนงานเก็บอสุจิ โดยสำเร็จความใคร่ให้ตัวผู้
และสวนผ่านสายเข้าร่างกายของแม่หมู โดยสายสวน
หมูตัวผู้ยังถูกใช้ยั่วตัวเมีย ก่อนการผสมเทียม
แต่จะถูกห้ามไม่ให้ผสมพันธุ์จริงๆ
เมื่อตั้งท้องแม่หมูจะถูกย้ายไป ในกรงขังประเภทใดประเภทหนึ่ง
และอยู่ที่นั่น ตลอด 16 สัปดาห์ของการตั้งท้อง
กรงยืนซองเป็นกรงขังเดี่ยว เหมือนกับคอกเพาะพันธุ์
แม่หมูขยับตัวไปข้างหน้าได้หนึ่งก้าว และถอยหลังได้หนึ่งก้าวเท่านั้น
และหมุนตัวไม่ได้
แม้ฟาร์มหมูในออสเตรเลียจะ ลดการใช้กรงชนิดนี้แล้ว
ก็ยังไม่มีกฎหมายห้ามกรงขังแม่หมู และไม่ีระบุโทษผู้กระทำผิด
หากขังแม่หมูไว้ในกรงแบบนี้ นานเกินห้าวัน
คล้ายกับ "การห้าม" ใช้กรงขัง แบบยืนซองในสหภาพยุโรป
ซึ่งก็ยังอนุญาตให้ขังแม่หมูตั้งท้อง ได้ถึงสี่สัปดาห์
หากเลือกได้ หมูจะขับถ่าย
ไกลจากพื้นที่กินนอน
การกักขังอย่างทารุณนี้ ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของหมู
การขังอีกแบบคือการขังรวม
ขังแม่หมูท้องอยู่เบียดกันในคอกแคบๆ
พื้นที่และกิจกรรมที่จำกัด ทำให้หมูก้าวร้าว
บางตัวตกลงไปในท่อระบายของเสีย จากช่องที่อยู่ในเล้า
และมักถูกทิ้งให้อดตาย หรือจมของเสียจนตาย
หนึ่งสัปดาห์ก่อนกำหนดคลอด
หมูจะถูกย้ายไปที่คอกเพาะพันธุ์
และจะถูกขังไว้ที่นั่น สี่ถึงหกสัปดาห์
เนื่องจากไม่ได้ออกกำลังกาย กล้ามจึงเนื้ออ่อนแรง
จนถึงขั้นไม่สามารถลุก หรือนอนลงได้
เพื่อป้องกันปัญหานี้ คนงานจะ บังคับให้หมูยืนอย่างน้อยวันละครั้ง
แม่หมูมักมีแผลกดทับ จากการเสียดสีกับพื้นแข็งๆ
หรืออาการมดลูกย้อย และการติดเชื้อ เพราะร่างกายถูกใช้งานหนัก
จากการคลอดซ้ำ และสภาพความเป็นอยู่ที่ย่ำแย่
ซึ่งอาจทำให้เป็นอัมพาตบางส่วน
ทำให้แม่หมูขยับตัวไปหาน้ำ หรืออาหารหน้ากรงไม่ได้
บางตัวอาจตายในกรง
แม่หมูจะได้แต่ยืนดูอย่างสิ้นหวัง ขณะที่ลูกหมูป่วยแล้วก็ตาย
หรือถูกทรมานโดยคนงาน ก่อนจะพรากจากแม่
แม่หมูต้องทนอยู่กับวงจรนี้ สี่ครั้งในสองปี
ก่อนจะถูกปลดระวาง และส่งไปโรงเชือด
หรือถูกฆ่าและโยนทิ้งแถวๆ นั้น
คำว่า “เพาะพันธุ์โดยไม่ใช้กรง” หมายความว่าหมูเกิดในกระท่อมเล็กๆ
แต่ก็ยังต้องใช้ทั้งชีวิตในโรงเลี้ยง
ต้องเบียดเสียด เจ็บป่่วย ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่ต่างกับฟาร์มอื่นๆ
ต้องอยู่ในสิ่งปฏิกูลที่สูงถึงเข่า
อายุขัยตามธรรมชาติคือ 10 ถึง 12 ปี แต่เมื่ออายุ 5 ถึง 6 เดือนก็ถูกฆ่า
พวกเขาถูกจัดยัดในรถบรรทุก ขนหมูจากฟาร์ม
ส่วนมากจะต้องเดินทางเป็นเวลานาน กว่าจะถึงโรงเชือด
โดยไม่มีอาหาร น้ำ หรือการปกป้อง จากอุณหภูมิร้อนหรือหนาวจัด
ที่โรงเชือด หมูจะต้องรอใน คอกเล็กๆ ที่ทำจากคอนกรีตหรือเหล็ก
โดยปกติจะต้องรอข้ามคืนโดยไม่มีอาหาร และมีน้ำจำนวนจำกัดมาก
เช้ารุ่งขึ้น หมูจะถูกต้อน เข้าไปที่ลานเชือด
โดยมักใช้กระบองไฟฟ้า
วิธีที่ปกติที่ใช้ในการทำให้หมูสลบ ก่อนฆ่าในออสเตรเลีย
และใช้ในโรงเชือดใหญ่ๆ เชื่อกันว่า “มีมนุษยธรรม” และมีประสิทธิภาพ
คือห้องรมก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์
ระบบนี้จะใช้กรงที่หมุนเวียน หย่อนหมูทีละสองถึงสามตัว
ลงในห้องที่มีก๊าซเข้มข้น
ก๊าซจะเริ่มทำให้แสบตา รูจมูก โพรงไซนัส ลำคอและปอด
ทำให้พวกเขาหายใจไม่ออก
การลดความเข้มข้นของก๊าซ จะทำให้หมูเครียดและเจ็บปวดน้อยลง
แต่ใช้เวลานานกว่าหมูจะสลบ
ทำให้ไม่คุ้มกำไร
แม่หมูจะถูกส่งเข้าห้องรมก๊าซทีละตัว
เนื่องร่างกายที่ใหญ่โต ก๊าซอาจไม่ได้ผลดี
บางตัวออกมาจากห้องรมก๊าซ ทั้งที่ยังไม่หมดสติ
หากเป็นอย่างนั้นก็จะถูก ช็อตไฟฟ้าอีกครั้ง
เมื่อออกมาจากห้องรมก๊าซ
พวกเขาจะถูกปาดคอ ให้เลือดไหลจนตาย
การช็อตไฟฟ้าที่ใช้ในโรงเชือด ที่เล็กกว่า
มักไม่ค่อยได้ผล
หากกระแสไฟ้าต่ำไป ช็อตผิดตำแหน่ง หรือช็อตไม่นานพอ
หรือหากปาดคอไม่เร็วพอ
หมูอาจจะยังรู้สึกตัวตลอดเวลา และรู้สึกเจ็บปวด
เพียงแค่ขยับตัวไม่ได้เท่านั้น
หรืออาจจะฟื้นขึ้นมา ระหว่างที่เลือดกำลังไหล
การกะพริบตาและการหายใจเป็นจังหวะ บ่งบอกว่าหมูยังมีชีวิตอยู่
พวกเขาจะถูกลากตัวไป ต่อหน้าต่อตาเพื่อนๆ ทีละตัว
ปืนยิงสลบเป็นเครื่องมืออีกอย่าง ที่ใช้ในโรงเชือดขนาดเล็ก
ปืนแบบเจาะจะยิงแท่งโลหะ เจาะเข้าไปในกะโหลกของหมู
เพื่อทำลายสมองอย่างถาวร
และไม่ให้พวกเขาฟื้นขึ้นมาอีก
แต่แบบไม่เจาะ ทำให้เกิดแรงกระแทกเหมือนค้อนทุบ
การช็อตให้สลบจริงๆ จะต้อง ตั้งองศาการยิงและตำแหน่งให้ดี
และยิงให้ถูกจุดตายบนหัวหมู
ซึ่งเกิดขึ้นได้ยาก หากไม่ยึดหัวหมูให้อยู่นิ่งๆ
เนื่องจากได้เห็นเพื่อนๆ ถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อหน้า
หรือได้กลิ่นเลือดบนพื้น
พวกหมูจะไม่ยอมเดินเข้าไป ในคอกตรึงตัว
ปืนยิงสลบยิ่งใช้ไม่ได้ผลยิ่งกว่า เมื่อใช้กับแม่หมูตัวโต
สำหรับแม่หมู คนงานอาจใช้ปืนยาว
ซึ่งเล็งให้แม่นยำได้ยากกว่ามาก
หลังจากเลือดออกจนตาย หมูจะถูกหย่อนลงไปในบ่อลวก
เพื่อทำให้หนังนุ่ม และกำจัด ขนแข็งและขนอ่อน
หมูที่ไม่ถูกช็อตจนสลบ หรือตายสนิท สุดท้ายก็จมน้ำตาย
ของเหลือทิ้ง เช่นหนัง กระดูก กีบ ไส้และไขมัน
จะถูกขนไปโรงงานกำจัดซากสัตว์ เพื่อผลิตน้ำมันหมู
หรือใช้ในอาหาร สบู่ น้ำยาหล่อลื่น เชื้อเพลิงชีวภาพ
หรือผลิตอย่างอื่นเช่นเจลาติน
หมู่ป่ามาออสเตรเลียกับเรือ ของผู้บุกเบิกชาวอังกฤษ
และตอนนี้ก็อาศัยอยู่ ในพื้นที่ร้อยละ 40 ของประเทศ
โดยมากในรัฐควีนส์แลนด์ และนิวเซาท์เวลส์
นายพรานจะใช้วิธี “ล่าหมูด้วยหมา” โดยปล่อยสุนัขที่ฝึกจนดุ
เพื่อตามหา วิ่งไล่ และขย้ำหมูเป็นๆ
ตรึงหมูให้อยู่กับพื้น
กระทั่งนายพรานตามจับหมูได้ทัน และจัดดการฆ่าหมูด้วยมีด
แม้จะมีประกาศว่าหมูป่า เป็นสัตว์รบกวน
แต่นักล่าก็ยังปล่อยลูกหมูป่า เข้าไปในอุทยานแห่งชาติ
เพื่อให้ตนได้กลับมาล่า
(ไก่ไข่)
(ใช้เป็นอาหาร)
สำหรับไก่ไข่ ชีวิตเริ่มต้นที่โรงฟัก
ไข่ที่ได้จากไก่แม่พันธุ์ จะจัดเก็บ กกและฟักเป็นตัวใน 31 วัน
ลูกไก่ตัวผู้และตัวเมียจะถูกคัดแยก และส่งไปตามสายพานคนละสาย
และถูกตัดแต่งพันธุกรรม ในโรงฟักที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรเลีย
เพื่อให้ตัวผู้มีสีต่างจากตัวเมีย และง่ายต่อการคัดแยก
เนื่องจากไก่ตัวผู้ไม่ออกไข่
และต่างจากไก่พันธุ์เนื้อโดยสิ้นเชิง
ลูกไก่ตัวผู้จึงเป็นสินค้าไร้ค่า
เช่นเดียวกับไก่ตัวเมีย ที่พิการหรืออ่อนแอ
ซึ่งจะถูกคัดแยกและส่งขึ้นสายพาน คนละสายกับไก่ตัวเมียสุขภาพดี
หลังจากพวกเขาเพิ่งเกิดมาได้วันเดียว ก็ต้องถูกส่งลงเครื่องบด
วิธีนี้ถูกกฎหมายและมีมนุษยธรรม สำหรับองค์รพิทักษ์สัตว์อังกฤษ
โรงฟักขนาดเล็กอาจใช้ ก๊าซคาร์บอนไดอ็อกไซด์
หรือใส่พวกเขาลงในถุงพลาสติก เพื่อให้ขาดอากาศ
ฟาร์มไข่เพื่อธุรกิจทุกแห่ง
ทั้งแบบกรง แบบยุ้ง แบบปล่อย แบบออร์แกนิค แม้จะได้รับการรับรอง
ล้วนฆ่าลูกไก่ตัวผู้ทั้งนั้น
ในออสเตรเลีย ลูกไก่ถูกฆ่ามากกว่า 12 ล้านตัวต่อปี
ในขณะที่ไก่ตัวเมียที่แข็งแรง ถูกขริบปาก
ไก่ถูกขริบปาก เพื่อลดการจิกทำร้ายัน
เนื่องจากการกักขังในฟาร์มไข่
จากนั้นจะเอาไก่ใส่ถาด และ บรรทุกไปยังฟาร์มเลี้ยงลูกไก่ตัวเมีย
พวกเขาจะอยู่ที่นั่นสี่เดือน จนกว่าจะเริ่มออกไข่
ไก่ตัวผู้จำนวนหนึ่ง จะไม่ถูกส่งไปเครื่องบด
เพื่อนำมาใช้เป็นไก่พ่อพันธุ์
เพื่อทำให้ไข่ไก่ปฏิสนธิ และนำส่งโรงฟักไข่ต่อไป
แม่ไก่ที่เหลือจะถูกส่งไปยัง ฟาร์มไข่ทั่วประเทศ
ราวๆ สองในสามของไก่ไข่ จำนวน 18 ล้านตัวในออสเตรเลีย
ถูกเลี้ยงในกรงตับ
โรงเลี้ยงหนึ่งหลังจุไก่ได้ถึงแสนตัว แต่ละกรงมีไก่ราว 4 ถึง 20 ตัว
แต่ละตัวมีพื้นที่เล็กกว่า กระดาษเอสี่หนึ่งแผ่น
พวกเขากางปีกไม่ได้ และทำพฤติกรรมธรรมชาติไม่ได้
เช่นคลุกฝุ่น เกาะคอน หรือคุ้ยเขี่ยหาอาหาร
เนื่องจากถูกตัดแต่งพันธุกรรม และดัดแปลงพันธุกรรมหลายสิบปี
พวกเขาจึงออกไข่แทบทุกวัน เฉลี่ย 330 ฟองต่อปี
ทั้งๆ ที่ไก่ป่าออกไข่ เพียงปีละ 10 ถึง15 ฟองเท่านั้น
อายุที่มากขึ้น สภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ และความอ่อนล้าจากการออกไข่ไม่หยุด
ทำให้สุขภาพของพวกเขาย่ำแย่ เห็นชัดจากขนที่ค่อยๆ ร่วงจนหมด
หงอนสีจางลงเรื่อยๆ บ่งชี้ถึงภาวะโลหิตจาง
ไก่ตายในกรงเป็นเรื่องปกติ
ด้วยสถานที่ขนาดใหญ่ บางที กว่าจะพบไก่ตายก็ผ่านไปนานแล้ว
ไก่ที่รอดอยู่จึงต้องอยู่กับ ซากศพที่เน่าเหม็น
ระบบกรงแบบใหม่จะจัดเก็บมูล ไว้บนสายพานใต้กรง
ขณะที่แบบเก่าจะปล่อยให้ มูลกองทับถมอยู่ใต้กรง
ไก่ที่หนีไปจากกรงได้จะถูกปล่อย ให้ตายในกองสิ่งปฏิกูล
เมื่ออายุได้ 18 เดือน หลังจากอยู่ ในกรงมาปีกว่า ผลิตผลไข่ของพวกเขา
จะลดลงอย่างชัดเจน และจะถือว่า "หมดสภาพ"
และจะถูก "ปลดระวาง" โดยการ เอาออกจากกรงมายัดใส่ลัง
การจับยัดด้วยความรุนแรง อาจทำให้กระดูกหัก
เกิดการขาหักบ่อยแค่ไหน
หยิบมาตัวหนึ่งก็ขาหักตลอด
ทุกครั้ง
เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวก็จับหักขาอีกข้างหรอก
ไก่เหล่านี้หากไม่ถูกรมก๊าซจนตาย ก็ถูกนำไปฝัง หรือบด
หรือส่งเข้าโรงเชือด และไก่ไข่ วัยสี่เดือนชุดใหม่ก็มาแทนที่
จนกระทั่งปี 2016
ก็ยังไม่มีการกำหนดมาตรฐาน เกี่่ยวกับการเลี้ยงแบบปล่อย
ตอนนี้ การเลี้ยงแบบปล่อย กำหนดจำนวนไก่ต่อขนาดพื้นที่กลางแจ้ง
ที่ไก่หนึ่งหมื่นตัวต่อหนึ่งเฮกเตอร์ หรือหนึ่งตัวต่อหนึ่งตารางเมตร
ทว่าแม่ไก่ก็ยังต้อง อยู่อย่างแออัดในโรงเลี้ยง
ตามธรรมชาติไก่มีระบบ ลำดับชั้นทางสังคม
แต่จดจำไก่อื่นๆ ได้ไม่เกิน 100 ตัว
ในโรงเลี้ยงหรือคอกที่มี ไก่อื่นๆ หลายพันตัว
ทำให้รักษาลำดับชั้นในฝูงไม่ได้ จนเกิดความโกลาหล
ไก่ที่อ่อนแอจะถูกกลั่นแกล้ง หนีไปไหนไม่ได้
โรคก็ระบาดอย่างรวดเร็ว
ปี 2013 ไข้หวัดนกระบาดในฟาร์มไข่ แบบปล่อยในนิวเซาท์เวลส์
ซึ่งเชื่อว่าติดมาจากเป็ดป่านั้น
นำไปสู่การกำจัดไก่ฟาร์มมากกว่า สี่แสนตัว
ฟาร์มปล่อยขนาดใหญ่หลายแห่งมี ฟาร์มแบบกรงในพื้นที่เดียวกันด้วย
โดยไข่จากทั้งสองระบบจบลง ที่โรงบรรจุไข่โรงเดียวกัน
ผลวิจัยขององค์กรไข่ปี 2009 ระบุว่า
หนึ่งในหกของไข่"แบบปล่อย" มาจากระบบกรงหรือโรงเลี้ยง
เช่นเดียวกับฟาร์มกรง
ไก่ฟาร์มปล่อยถูกส่งไปโรงเชือด ด้วยอายุเพียง 18 เดือน
ทั้งๆ ที่ตามธรรมชาติแล้ว พวกเขามีอายุได้ถึงสิบปี
ที่โรงเชือด ไก่จะถูกแขวนห้อยหัว จากราวโซ่เลื่อน
และถูกหย่อนลงใน น้ำปล่อยไฟฟ้าเพื่อช็อตให้สลบ
ก่อนจะถูกเชือดคอด้วยใบมีดอัตโนมัติ
ถ้าพวกเขายกหัวขึ้น ก็จะไม่ถูกไฟช็อต
และถูกใบมีดเชือดขณะยังมีสติ
และสุดท้ายก็จมน้ำตายในน้ำเดือด ในกระบวนการถัดมา
แม่ไก่ที่ถูกฆ่าส่วนใหญ่ถูกขายเป็น เนื้อไก่คุณภาพต่ำ
เช่นเนื้อสับ หรือป่นเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง
หรือนำไปป้อนสัตว์อื่นๆ ในฟาร์ม
(ไก่เนื้อ)
ไก่พันธุ์ที่ให้เนื้อ ที่เรียกว่าไก่เนื้อนั้น
มีขนาดใหญ่กว่าไก่ไข่
ถูกตัดแต่งพันธุกรรม ให้โตเร็วและมีขนาดใหญ่มาก
ชีวิตแสนสั้นของพวกเขาเริ่มขึ้น ที่โรงฟักไก่เนื้อ
ทั้งตัวผู้และตัวเมีย เป็นที่ต้องการของอุตสาหกรรม
แต่โรงฟักเหล่านี้ก็ใช้ยังเครื่องบด
หรือห้องรมก๊าซ
สำหรับไก่ที่อ่อนแอหรือพิการ ดูท่าว่าน้ำหนักจะไม่ถึงเกณฑ์เชือด
ส่วนลูกไก่อายุหนึ่งวันที่รอดมาได้ จะบรรทุกไปที่ฟาร์มเพาะเลี้ยง
ตามข้อมูลปี 2016 ออสเตรเลีย มีฟาร์มไก่เนื้ออยู่ 530 แห่ง
รวมกันมีไก่ภายในฟาร์ม มากถึงราว 90 ล้านตัว
แต่ละโรงจะจุไก่ได้ราว สี่หมื่นถึงหกหมื่นตัว
ภายในสัปดาห์แรก อัตราการตายอาจสูงถึงร้อยละสี่ถึงหก
คิดเป็น 1600 ถึง 3600 ตัวต่อโรง เฉลี่ย 200 ถึง 500 ตัวต่อวัน
โดยมากแล้วคนงานจะมาพบไก่ที่ตาย
ตัวอื่นๆ ที่ดูอ่อนแอหรือบาดเจ็บ จะถูกฆ่าหรือโยนทิ้งทั้งเป็น
"ผมฆ่าตั้ง 465 ตัวแน่ะ"
"พอครบสามโรง ก็ฆ่าไปเกือบพันตัว "
"ไม่ได้ฆ่าแต่ตัวที่ป่วยนะ"
"ตัวที่วิ่งๆ อยู่ก็จับฆ่า"
"ถ้ามันดูท่าไม่ดีก็ฆ่าเลย"
"แล้วถ้ามันยังร้องกุ๊กๆ อยู่ล่ะ สนใจไหม"
"บางครั้งก็ตายไม่สนิท"
"แต่ผมก็คว้าคอมันจากด้านหลัง"
"ถ้ามันไม่ร้องก็แสดงว่าเราทำได้ดี"
"คอมันหัก"
"ร้องไม่ได้แล้ว"
"เรารู้ว่าทำได้ดี ก็ต่อเมื่อมันไม่ร้อง"
เมื่อโตขึ้น พวกเขาจะกินพื้นที่ ในโรงเลี้ยงอย่างรวดเร็ว
ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลาง กองมูลที่ทับถม
อัตราการตายช้าลง แต่การตาย ก็เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ
ไม่ไกลจากโรงเลี้ยง จะมีซากไก่เน่ากองพะเนิน
การตัดแต่งพันธุกรรม รวมถึงการ ไม่ได้ออกกำลังกายเพราะความแออัด
แสงไฟและการใช้ยาปฏิชีวนะ อย่างหนักเพื่อเพิ่มการดูดซึมอาหาร
ทำให้ไก่เนื้อยุคใหม่
มีน้ำหนักถึงเกณฑ์เชือดหรือ สามกิโลภายในเพียง 35 วัน
ถือเป็นอัตราการโตที่น่ากลัว เมื่อเทียบกับอัตราการโตตามธรรมชาติ
ร่างกายของพวกเขาไม่มีแรงพอ จะรับน้ำหนักมากขนาดนี้ได้
ทำให้เกิดโรคโครงกระดูก หัวใจและการเผาผลาญอาหาร
ร้อยละ 90 ของไก่ที่รอดไปถึงโรงเชือด มีท่าเดินที่ผิดปกติ
โรงเลี้ยงไม่ได้ทำความสะอาด เป็นเวลาห้าถึงเจ็ดสัปดาห์
ทำให้เกิดก๊าซแอมโมเนียเข้มข้น ผิวหนังของเขาจึงปวดแสบและไหม้
และก่อปัญหาต่อระบบหายใจ
เนื้อไก่ที่ถูกขายโดยได้รับการรับรอง จากองค์กรพิทักษ์สัตว์อังกฤษ
ถูกเลี้ยงในโรงที่มีคอน ตรงกลางโรงเพียงคอนเดียว
แต่สภาพและกระบวนการอื่นๆ ก็เหมือนกัน
การจับแม่ไก่ส่งโรงเชือดจะเกิดขึ้นใน สภาพแสงสลัวกลางดึก
เมื่อไก่สงบที่สุดและมองไม่เห็นว่า เกิดอะไรขึ้น
โดยทั่วไปพวกเขาจะถูก คนงานรับจ้างจับด้วยมือ
และยัดลงกล่องพลาสติก
จากนั้นคนงานจะยกลังขึ้นรถบรรทุก เพื่อส่งไปยังโรงเชือด
เช่นเดียวกับไก่ไข่ พวกเขาจะถูก แขวนห้อยหัวกับราวโซ่อัตโนมัติ
และถูกจุ่มในน้ำปล่อยไฟฟ้า เพื่อช็อตให้สลบ
โดยไก่ที่ยกหัวขึ้นทัน จะยังไม่หมดสติ
ก่อนจะถูกเชือดคอด้วยใบมีด หมุนอัตโนมัติ
คนงานจะยืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมมีด เพื่อจัดการไก่ที่รอดใบมีดแรกมาได้
(ไก่งวง)
(ใช้เพื่อเป็นอาหาร)
(จำนวนที่ถูกฆ่าแต่ละปี ออสเตรเลีย 4.5 ล้าน)
(สหราชอาณาจักร 15.4 ล้าน สหรัฐฯ 243 ล้าน)
(นิวซีแลนด์ 2 แสน แคนาดา 21 ล้าน จีน 2 แสน)
ไก่งวงฟาร์มจะถูกตัดต่อพันธุกรรม
ให้ตัวใหญ่มากจนผสมพันธุ์ ตามธรรมชาติไม่ได้
ดังนั้นอุตสาหกรรมไก่งวงจึง ต้องใช้การผสมเทียม
ดังที่เห็นในฟาร์มปล่อย แห่งหนึ่งในรัฐวิกตอเรีย
แม้จะจัดเป็นฟาร์มที่ได้ มาตรฐานการปฏิบัติ
ในหมู่โรงฟักไก่งวงไม่กี่แห่ง ในออสเตรเลีย
สัตว์ปีกที่ช่างสงสัยนี้ ถูกเลี้ยงแบบเดียวกับไก่เนื้อ
โดยมีไก่งวงหมื่นถึงหมื่นสี่พันตัว ต่อโรงเลี้ยง หรือหกตัวต่อตารางเมตร
การดัดแปลงพันธุกรรมและใช้แสง ไฟเพื่อการดูดซึมอาหารสูงสุด
ทำให้พวกเขามีอัตราการเติบโตเป็น สองเท่าของไก่งวงป่าทั่วไป
ไม่นานน้ำหนัก ก็ถึงจุดที่ขารับไม่ไหว
เมื่ออยู่ท่ามกลางมูลของตัวเอง แผลก็ติดเชื้ออย่างรวดเร็ว
ความถี่ของการตายจะเพิ่มขึ้นตามวัย
สำหรับตัวเมียที่อยู่ในโรงเลี้ยง เมื่อเกือบสิ้นสัปดาห์ที่ 12
มีอัตราการตายประมาณร้อยละสามถึงห้า
สำหรับตัวผู้ อัตราการตายประมาณร้อยละ 10 ถึง 12
ไก่งวงที่ตายจะถูกเก็บ และโยนทิ้งราวขยะ
ที่เหลือถูกบรรทุก เพื่อส่งไปเข้าโรงเชือด
ซึ่งพวกเขาจะถูกทุบตี ฟาดและเตะ
ขณะถูกห้อยหัวลงจากราวเชือด
โรงเชือดเล็กๆ อาจใช้ กรวยเชือดฆ่าไก่ทีละตัว
แต่ละปี ไก่งวงราวสี่ถึงห้าล้านตัว ถูกฆ่าในออสเตรเลีย
โดยมากถูกซื้อและบริโภค ในช่วงคริสต์มาส
หรือแช่แข็งไว้สำหรับช่วงอื่นๆ ของปีหรือกระทั่งหลายปีต่อมา
(เป็ด)
(ใช้เพื่อผลิตอาหาร ความบันเทิง เสื้อผ้า)
(จำนวนที่ถูกฆ่าแต่ละปี ออสเตรเลีย 8.3 ล้าน)
(สหราชอาณาจักร 14 ล้าน สหรัฐฯ 27 ล้าน)
(นิวซีแลนด์ 3 แสน แคนาดา 4.4 ล้าน จีน 2280 ล้าน)
(โรงฟัก)
เช่นเดียวกับไก่เนื้อ เครื่องบดยังคง ถูกใช้ในโรงฟักเป็ดด้วย
สำหรับเป็ดที่พิการหรืออ่อนแอ ที่คาดว่าจะไม่รอดในฟาร์มเพาะเลี้ยง
ฟาร์มเป็ดมีหลายอย่างที่คล้าย กับฟาร์มไก่เนื้อและไก่งวง
พวกเขาถูกบรรทุกจากโรงฟัก ตั้งแต่วันแรกคลอด
เป็ดจะโตเร็วมากๆ ในช่วงเพียง เจ็ดสัปดาห์แรก
เมื่อต้องอยู่ร่วมกับเป็ดอื่นๆ อีกหลายพัน
ในโรงเลี้ยงที่ไม่ค่อยทำความสะอาด โรคและการตายจึงเป็นเรื่องธรรมดา
เป็ดเป็นสัตว์ที่ต้องอยู่กับน้ำ ขาและข้อต่อจึงไม่แข็งแรง
เพราะโดยปกติไม่จำเป็นต้อง แบกน้ำหนักตัวเป็นเวลานาน
เมื่อมีแหล่งน้ำ พวกเขาจะว่ายน้ำเป็นเวลานาน
ซึ่งจะลดแรงกดต่อระบบ กล้ามเนื้อและโครงกระดูกของพวกเขา
แต่เมื่อไม่มีแหล่งน้ำ
เหมือนในฟาร์มออสเตรเลียส่วนใหญ่ รวมถึงฟาร์มแบบปล่อย
เป็ดจะต้องแบกน้ำหนักทั้งตัว บนขาอยู่นานถึงเจ็ดสัปดาห์
และนานกว่านั้นสำหรับ เป็ดพ่อแม่พันธุ์
ทำให้พวกเขาขาไม่มีแรง ข้อต่อหลุดและกระดูกหัก
การตัดแต่งพันธุกรรมโดยมุ่ง ให้เป็ดโตเร็วและหนักขึ้น
อีกทั้งกระดูกที่ยังเจริญไม่เต็มที่
ของระบบโครงกระดูกวัยอ่อน
ยิ่งเพิ่มแรงกดมากขึ้นต่อขา และต้นขาของพวกเขาที่อ่อนแออยู่แล้ว
เมื่อไม่มีแม้กระทั่งน้ำให้จุ่มหัว
เป็ดจึงทำความสะอาด ตา จมูกและขนของเขาไม่ได้
ทำให้ความเสี่ยงเป็นโรค หรือตาบอดสูงขึ้น
การอยู่กับกองมูลและ ระดับก๊าซแอมโมเนียที่สูงขึ้น
ทำให้ทำให้พวกเขาแสบเท้า และทำให้แผลกับการบาดเจ็บรุนแรงขึ้น
สภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ และความแออัด
ทำให้เกิดอาการทางระบบประสาท ทำให้อวัยวะทำงานไม่ประสานกัน
ตามด้วยอาการอัมพาต ชัก ไม่รู้สึกตัวและตายในที่สุด
เมื่อคนงานพบเป็ดที่ป่วยหรือบาดเจ็บ
จะฆ่าเป็ดโดยการหักคอ
หลังจาก 49 วัน พวกเขาจะถูก จับใส่ลัง
และยกขึ้นรถบรรทุกเพื่อส่งไปโรงเชือด
หลายตัวก็ตายอยู่บนรถนั่นเอง
เช่นเดียวกับไก่และไก่งวง
เป็ดจะถูกแขวนห้อยหัวจากราวเชือด
เช่นเดิม การช็อตไฟฟ้าให้สลบ มักไม่ได้ผลเสมอไป
หลายตัวจึงถูกเชือดคอทั้งๆ ที่ยังมีสติ
และสุดท้ายก็ตายเพราะเสียเลือด หรือไม่ก็จมน้ำตายในบ่อลวก
จากข้อมูลปี 2018 รัฐสามรัฐ ในออสเตรเลีย
ได้ออกกฎหมายห้ามยิงเป็ดป่า เพื่อสันทนาการเพราะถือเป็นการทารุณ
ทว่าในรัฐวิกตอเรีย เซาท์ออสเตรเลีย และแทสเมเนีย
การล่าเป็ดป่ายังคงถูกกฎหมาย ในฤดูล่าเป็ดในแต่ละปี
ประชากรนกน้ำในออสเตรเลีย ลดลงมาโดยตลอด
ปี 2017 มีจำนวนต่ำที่สุดในรอบ 34 ปี
แต่ก็ยังคงมีการล่า โดยอ้างว่ามีฐานธุรกิจใหญ่ขึ้น
ในชุมชนชนบทรอบๆ พื้นที่ชุ่มน้ำ
รวมทั้งความสนุกเพลิดเพลิน บันเทิงใจของบรรดานายพราน
ภาพจำลองคอมพิวเตอร์และการสังเกต ของทีมกู้ชีพในพื้นที่ชุ่มน้ำ
ชี้ว่าจำนวนเป็ดที่บาดเจ็บ และถูกทิ้งไว้โดยไม่รักษา
มีมากพอๆ กับเป็ดที่ ถูกยิงจนตาย
ซึ่งมีจำนวนเป็นหลายพันตัว
นอกจากนี้ยังพบซากของสัตวที่ได้รับ การคุ้มครองโดยกฎหมาย
เช่นเป็ดลายกระหายากและใกล้สูญพันธุ์
ในพื้นที่ชุ่มน้ำระหว่างฤดูล่า
เพราะนายพรานแยกพันธุ์ไม่ออกก่อนยิง
หรือแค่ยิงไปส่งๆ
ราวร้อยละ 80 ของขนอ่อน และหยาบในโลก
ที่ใช้ทำแจ็กเก็ต ถุงนอน และเครื่องนอนนั้นมาจากประเทศจีน
การถอนขนเป็ดและห่านแบบเป็นๆ ยังคงเป็นเรื่องปกติ
วิธีนี้ทำให้เป็ดเจ็บปวดทรมาน
ทำให้เกิดแผลเลือกออก
กระบวนการนี้เกิดซ้ำๆ จนกระทั่งพวกเขาถูกฆ่าในที่สุด
แม้ผู้ขายจะอ้างใบรับรอง การถอนขนอย่างไม่ทารุณสัตว์
ก็ยังพบว่ามีการถอนขนเป็นๆ อยู่ดี
สุดท้ายแล้ว เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่า สินค้าจากขนเป็ดชิ้นไหน
ใช้ขนเป็นที่มาจากฟาร์ม เหล่านี้หรือไม่
(วัว)
(ใช้เพื่อเป็นอาหาร ความบันเทิง เสื้อผ้า และยา)
วัวมีความเป็นแม่สูง เช่นเดียวกับมนุษย์
แม่วัวมีสายสัมพันธ์ อันใกล้ชิดกับลูก
วัวจะต้องตั้งท้องและคลอดลูก ถึงจะมีน้ำนม
ในฟาร์มโคนม แม่วัวจะถูกทำให้ตั้งท้องทุกปี
เพื่อให้หลั่งน้ำนมอย่างต่อเนื่อง
ใช้วิธีการผสมเทียม มากกว่าการผสมพันธุ์ธรรมชาติ
ในการผสมเทียมคนงานต้องสอดแขน เข้าไปในทวารหนักของแม่วัว
เพื่อเปิดปากมดลูกไว้ และฉีดอสุจิจากวัวตัวผู้เข้าไป
ลูกวัวจะถูกจับแยกออกไป เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากคลอด
เพื่อให้แม่วัวมีน้ำนมมากพอ สำหรับนำไปจำหน่ายให้คน
หลายวันหลังจากพรากแม่ลูก
แม่วัวจะส่งเสียงคร่ำครวญ ทั้งวันทั้งคืน
เพื่อตามหาลูก
พวกเขาจะคร่ำครวญเป็นวันๆ หรืออาจะถึงหลายสัปดาห์
ลูกวัวตัวผู้เรียกว่าลูกวัวบ็อบบี้
ถือว่าไร้ประโยชน์ ในอุตสาหกรรมนมวัว
เพราะพวกเขาผลิตนมไม่ได้
พวกเขาจะถูกขังเดี่ยวห้าวัน ก่อนจะถูกต้อนไปขึ้นรถบรรทุก
และส่งไปยังโรงเชือดสัตว์
พวกเขาอาจไม่ได้รับอาหารเลย ใน 30 ชั่วโมงสุดท้ายก่อนถูกเชือด
พวกเขาต้องหิวโซ สับสน โหยหาความรัก
ร้องเรียกแม่ของพวกเขา จากคอกชั่วคราวในโรงเชือดสัตว์
ที่ซึ่งพวกเขาจะถูกฆ่า ในเช้าวันรุ่งขึ้น
ลูกวัวที่หนีปืนช็อตไฟฟ้า หรือไม่ถูกช็อตจนสลบ
จะถูกฆ่าทั้งๆ ที่ยังมีสติสมบูรณ์
ในแต่ละปี แค่เฉพาะในออสเตรเลีย
ลูกวัวตัวผู้กว่า 700,000 ตัวถูกฆ่า เพราะถือเป็นสินค้าไร้ค่า
มีลูกวัวตัวผู้ไม่มากที่ได้มีชีวิต จนถึง 20 สัปดาห์
เพื่อถูกนำไปฆ่าทำเนื้อลูกวัว
ลูกวัวตัวเมียถูกจับแยกเช่นเดียวกัน
และต้องกินนมผงเป็นอาหารแทนนมแม่
และเข้าสู่วงจรการบังคับให้ตั้งท้อง เช่นเดียวกับแม่ของพวกเขา
วัวจะถูกต้อนเข้าโรงรีดนม วันละสองถึงสามครั้ง
ถูกยึดกับเครื่องรีดนมอุสาหกรรม
ตามธรรมชาติแล้ว วัวมีอายุขัยถึง 20 ปี
แต่ในฟาร์มวัวนม พวกเขามีชีวิต เพียงสี่ถึงแปดปีเท่านั้น
แม่วัวบางตัวบอบช้ำจากการ ตั้งท้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และจากการผลิตนม มากกว่าปกติถึงสิบเท่า
จะลุกไม่ไหว และถูกเรียกว่า "แม่วัวล้ม"
ส่วนที่เหลือจะถูกส่งไปยังโรงเชือด เมื่อผลิตนมได้น้อยลง
หรือบอบช้ำเกินกว่าจะผลิตนมได้ต่อ
อุตสาหกรรมโคเนื้อใช้การผสมเทียม มากกว่าการผสมพันธุ์ตามธรรมชาติ
ลูกวัวเนื้อต้องเผชิญ กับกระบวนการอันทารุณ
โดยไม่ใช้ยาชา เช่นการตัดเขาหรือสูญเขา
การติดป้ายที่ใบหู
ใช้ใบมีดตัดอัณฑะ
หรือตัดอัณฑะ ด้วยวิธีที่เรียกว่ายางรัด
โดยใช้หนังยางรัดรอบฐานของลูกอัณฑะ
เพื่อไม่ให้เลือดไหลเวียน จนอัณฑะเน่าและหลุดออกมา
และการตีตราด้วยเหล็กร้อน
วัวที่ป่วยมักจะไม่ได้รับการรักษา และอาการทรุดอย่างรวดเร็ว
วัวถูกฉีดยาต่างๆ ทั้งยาฆ่าเชื้อ ฮอร์โมนเร่งโต วิตามินและอาหารเสริม
รวมทั้งฮอร์โมนโปรเจสเตอโรน เพื่อให้ตกไข่
บางครั้งก็สอดยาทางช่องคลอด
หรือทางปาก
การกระทำเช่นนี้และกิจกรรมอื่นๆ เช่นต้อนเข้าคอกและตรวจการตั้งท้อง
จะบังคับฝูงวัวให้เดินผ่านทุ่งเลี้ยง
และเข้าไปในคอกตรึงตัว เพื่อดูแลรายตัว
"หันไปสิโว้ย นังวัวโง่"
"เร็วๆ เข้า ไอ้อ้วน"
ประมาณร้อยละ 40 ของเนื้อวัวทั้งหมด ในออสเตรเลีย
และร้อยละ 80 ของเนื้อวัวที่วางขาย ในซูเปอร์มาร์เก็ตท้องถิ่น
มาจากวัวที่ใช้ชีวิต กว่าร้อยละ 10 ถึง 15 ก่อนตาย
อย่างแออัดในลานให้อาหารที่แห้งแล้ง
ถูกขุนให้อ้วนด้วยธัญพืช ก่อนฆ่าเมื่อมีอายุได้ 18 สัปดาห์
พวกเขาถูกบังคับให้เข้าคอกตรึงตัว ทั้งๆ ที่พยายามหนีสุดชีวิต
"อย่างนั้นแหละ"
"อยู่นิ่งๆ สิโว้ย"
วิธีทำให้วัวสลบที่นิยมใช้มากที่สุด คือการใช้ปืนยิงสลบ
ปืนที่มีขนาดเล็กกว่านี้ มักใช้ไม่ได้ผลกับสัตว์ใหญ่
เพราะแค่ทำให้เจ็บ และเคลื่อนไหวลำบากแต่ไม่ทำให้สลบ
ปืนไรเฟิลไม่ค่อยนิยมใช้นัก
วัวเหล่านี้นอกจากต้องเห็นเพื่อนๆ ถูกยิงให้สลบต่อหน้าต่อตา
เห็นเพื่อนถูกฆ่า และบางครั้ง ต้องเห็นกระบวนการชำแหละ
ยังต้องยืนฟังเสียงร้องโหยหวน อยู่ในห้องข้างๆ
แม่วัวที่ถูกเชือดขณะกำลังตั้งท้อง จะมีเลือดจากลูกวัวในท้อง
ที่เรียกว่าเซรั่มตัวอ่อนวัว
มีมูลค่าสูงในอุตสาหกรรมยา และเภสัชกรรม
มีราคาประมาณ 600 ดอลลาร์ต่อลิตร
หนังของวัวและลูกวัวตัวผู้ จะถูกส่งไปฟอกเพื่อทำหนังสัตว์
หนังสัตว์ส่วนใหญ่จะส่ง ไปขายต่างประเทศ
คนส่วนใหญ่มักเข้าใจไปว่า
หนังสัตว์เป็นผลพลอยได้จาก อุตสาหกรรมเนื้อ นำมาใช้เพื่อลดขยะ
แต่จริงๆ แล้ว หนังสัตว์ เป็นอีกผลิตภัณฑ์หนึ่งจากวัว
ซึ่งอาจจะมีมูลค่าสูงกว่าเนื้อวัว
ถึงขนาดว่าวัวถูกฆ่ามากขึ้น
เพื่อเอาหนังมากกว่าจะเอาเนื้อ
หนังวัวราคาถูกสำหรับ ทำรองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับ
นำเข้ามายังออสเตรเลีย สหรัฐฯ และยุโรป
จากประเทศกำลังพัฒนาเช่น อินเดียและบังกลาเทศ
เนื่องจากวัวถือเป็น สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาฮินดู
การฆ่าวัวจึงผิดกฎหมายใน 24 รัฐ จากทั้งหมด 29 รัฐในอินเดีย
วัวจึงต้องถูกขนเป็นระยะทาง หลายร้อยถึงหลายพันกิโลเมตร
ไปยังห้ารัฐที่กฎหมายให้ฆ่าวัวได้ หรือข้ามพรมแดนไปยังบังกลาเทศ
เพื่อให้ฆ่าเอาหนังไปใช้ได้
วิธีการขนย้ายขึ้นอยู่กับจำนวนวัว และเส้นทาง
บางครั้งก็อาจขนย้ายวัวจำนวนเป็นพันๆ ด้วยการเดินเท้า
ในการเตรียมการ วัวส่วนใหญ่จะถูกตอกเกือก
และสนตะพาย
วัวจำนวนมากเดินหมดแรง หิว กระหายน้ำ และในที่สุดก็ล้มลงระหว่างทาง
แต่ก็ถูกบังคับให้ลุกขึ้นโดยการ ดึงเชือกที่สนตะพายหรือดึงหาง
เอาไม้ตีหรือเอาพริกไทยป้ายดวงตา
ระยะทางที่เหลือ ก็ต้องอัดอยู่ในกระบะรถ
เขาจะแทงกันเอง และบ่อยครั้งก็กระดูกแตกหัก
วัวที่รอดไปถึงโรงเชือดสัตว์ จะถูกฆ่าต่อหน้าวัวตัวอื่นๆ
โดยไม่ได้ถูกทำให้สลบก่อน
บางตัวถูกถลกหนังทั้งเป็น
หนังวัวจะถูกนำไปแช่ ในสารเคมีที่เป็นพิษ
ซึ่งเป็นสาเหตุของมะเร็ง หรือโรคผิวหนังเรื้อรังอื่นๆ
คนงานมักเป็นเด็ก
ความคิดพื้นฐานของการแข่งโรดีโอ
คือการควบคุม และแสดงอำนาจเหนือผู้อ่อนแอกว่า
ลูกวัว วัวตอน และกระทิง ถูกทำให้ตื่นตระหนก
เพื่อความบันเทิงของผู้ชม
ในงานเทศกาลโรดีโอ 240 งาน ที่จัดทั่วออสเตรเลียเป็นประจำทุกปี
โดยปกติวัวเป็นสัตว์ค่อนข้างเชื่อง พวกเขาอดทนต่อการถูกบิดหาง
การช็อตด้วยไฟฟ้า
และการถูกทำร้ายร่างกายอื่นๆ ที่เกิดขึ้นลับตาคน
ทั้งยังต้องทนถูกเตะด้วยเดือยรองเท้า และเชือกรัดแน่นรอบลำตัว
เพื่อทำให้พวกเขา "ดีด" และดูดุร้าย
คนดูจะสนุกก็ต่อเมื่อเกิดการต่อสู้ อย่างเข้มข้นและรุนแรง
ทำให้วัวต้องบาดเจ็บ
"เขาทำให้วัวหนุ่มลุกขึ้น มายืนสี่ขาไม่ได้"
"เขาจะต้องใช้กำลัง ทำให้วัวลุกขึ้นมาให้ได้"
"ท่าทางวัวหนุ่มตัวนี้
จะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ กับคาวบอยเท่าไหร่"
"ดูท่าแล้วคงจะไม่อยาก
เข้าร่วมการแข่งขันคืนนี้"
"อย่าคิดเชียวนะครับว่า ไม่มีใครดูแลวัวพวกนี้
เพราะพวกมันถูกเอาใจ จนเคยตัวเลยล่ะ"
ในการแข่งคล้องวัว วัวที่ตื่นกลัวจะถูกเอาบ่วงคล้อง
ขณะที่วัวกำลังวิ่งหนี ทำให้พวกเขาถูกกระชาก
ทำให้เกิดรอยช้ำ ขาหัก เขาหักและแม้แต่คอหัก
เอ็นฉีก ตกเลือดและ บาดเจ็บเนื้อเยื่อใต้ผิวหนัง
(แกะ)
(ใช้เป็นอาหาร เสื้อผ้า)
(จำนวนที่ถูกฆ่าแต่ละปี ออสเตรเลีย 29.7 ล้าน)
(สหราชอาณาจักร 14.5 ล้าน สหรัฐฯ 2.3 ล้าน)
(นิวซีแลนด์ 27.4 ล้าน แคนาดา 6 แสน จีน 144 ล้าน)
‘แกะฤดูหนาว’ คือการทำให้แกะตั้งท้อง
เพื่อให้ออกลูกในช่วง เดือนฤดูหนาวพอดี
ลูกแกะจะหย่านมเมื่อถึง ฤดูใบไม้ผลิที่ทุ่งหญ้าอุดมสมบูรณ์
แม้วิธีการนี้จะทำให้แกะโตเร็ว
แต่ก็ทำให้ลูกแกะ10 ถึง15 ล้านตัว หรือประมาณหนึ่งในสี่
ตายภายใน 48 ชั่วโมงหลังจากคลอด เนื่องจากสภาพอากาศที่หนาวจัด
สำหรับเกษตรกรผู้เลี้ยงแกะ วิธีนี้ยังคงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
การต้องซื้ออาหารราคาสูง ให้ลูกแกะในช่วงอากาศอบอุ่น
กว่าร้อยละ 80 ของขนแกะในออสเตรเลีย เป็นขนแกะเมอริโน
ได้รับการคัดสายพันธุ์ เพื่อให้มีผิวหนังที่เป็นริ้ว
จะได้มีขนมากขึ้น
แต่ก็ทำให้เสี่ยงเกิด การติดเชื้อจากแมลงวันมากขึ้น
เพื่อลดความสกปรกและ ความเสี่ยงการติดเชื้อในฤดูร้อน
หางพวกเขาจะถูกตัดให้สั้น หรือถูกตัดออกทั้งหมด
และโกนขนรอบก้นออกในเวลาเดียวกัน
ซึ่งต้องตัดผิวหนังรอบก้น
และตัดบริเวณโคนหาง ด้วยกรรไกรโลหะ
หากลูกแกะอายุต่ำกว่าหกเดือน
กฎหมายจะอนุญาตให้กระทำ เช่นนี้ได้โดยไม่ต้องใช้ยาชา
คนตัดขนแกะได้ค่าจ้างตามจำนวนแกะ ไม่ใช่รายชั่วโมง
ดังนั้นความเร็วจึงมีความสำคัญ มากกว่าความแม่นยำ
และไม่มีข้อกำหนดให้มีการฝึกอบรม หรือการรับรองอย่างเป็นทางการ
หลังจากนั้นไม่กี่ปี เมื่อแกะไม่สามารถผลิตขนได้มากพอ
ที่จะทำกำไรได้ พวกเขาจะ ถูกส่งไปโรงเชือด
ลูกแกะที่เลี้ยงเพื่อเอาเนื้อ จะถูกฆ่าเมื่อมีอายุ 4 ถึง12 สัปดาห์
ทั้งๆ ที่พวกเขา มีอายุขัย12 ถึง 14 ปี
ทุกๆ ปี แกะ 19 ล้านตัว จาก 32 ล้านตัวที่ถูกฆ่าในออสเตรเลีย
ต้องผ่านลานซื้อขาย
ซึ่งเป็นคนกลางระหว่างฟาร์ม และโรงเชือดสัตว์ หรือผู้ซื้อคนอื่นๆ
เป็นที่ที่สัตว์ต่างๆ ทั้งวัวนม ลูกวัว ม้า ไก่และหมู
จะถูกประมูล
ความเครียดจากความร้อน การขาดน้ำ ความอ่อนเพลียหรืออาการที่มีมาก่อน
เป็นสาเหตุหลัก ของการตายที่ลานซื้อขาย
แกะส่วนใหญ่จะถูกโรงเชือดซื้อไป เพื่อนำไปฆ่าเป็นเนื้อ
ไม่มีแกะตัวใดที่โรงเชือด ยินยอมเดินสู่ความตาย
การช็อตให้สลบด้วยไฟฟ้า ก็มักไม่ได้ผล
เพราะแค่ทำให้พวกเขาเจ็บ และยิ่งหวาดกลัวขึ้นไปอีก
ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต
การยิงให้สลบ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
"บอกอะไรก็ฟังสิโว้ย"
"บอกว่าให้อยู่นิ่งๆ "
"นั่ง หมอบ พลิกตัว อย่างนั้นแหละ"
"ดีมาก จะตัดหัวแล้วนะ"
"เชื่อฟังดีจริงๆ "
แม้ว่าการช็อตให้สลบ อาจจะดูมีประสิทธิภาพ
ก็ไม่มีทางที่เราจะรู้แน่ชัดว่า
สัตว์ไม่รู้สึกเจ็บปวดจริงๆ หรือไม่
หรือจริงๆ แล้วแค่แน่นิ่งไป แต่ยังรู้สึกทุกอย่าง
ความกลัวและความสิ้นหวัง ทำให้พวกเขาบางตัววิ่งหนีไป
แต่ก็ต้องไปเจอศพของเพื่อนๆ นอนอยู่ตรงหน้า
ในที่สุดก็ถูกบังคับให้กลับไปที่เดิม รู้ว่าตัวเองเป็นรายต่อไป
(แพะ)
(ใช้เป็นอาหารและเสื้อผ้า)
(จำนวนที่ถูกฆ่าต่อปี ออสเตรเลีย 2.3 ล้าน)
(นิวซีแลนด์ 1 แสน จีน 163 ล้าน)
แพะถูกเลี้ยงเพื่อรีดนม ก็เหมือนกันแม่วัว
ถูกบังคับให้ตั้งท้องซ้ำๆ เพื่อผลิตน้ำนมอย่างต่อเนื่อง
อุตสาหกรรมแพะในออสเตรเลีย มีประมาณ 65 ฟาร์มเท่านั้น
นมแพะวางตลาด โฆษณาว่า เป็นทางเลือกของนมที่ย่อยง่ายกว่า
เหมาะกับคนที่แพ้นมวัว
ผู้คนจำนวนมากทั่วโลกดื่มนมแพะ มากกว่านมจากสัตว์ชนิดอื่น
ลูกแพะตัวผู้ไม่สามารถผลิตนมได้
โดยทั่วไปถือว่าเป็นของไม่มีประโยชน์ และถูกฆ่าตายหลังเพิ่งเกิด
ในขณะที่ลูกแพะตัวเมีย โตขึ้นเป็นเครื่องจักรผลิตน้ำนม
แม้ว่าบางฟาร์มจะเลี้ยงและจำหน่าย แพะส่วนเกินเพื่อเป็นอาหาร
แม่แพะที่มีนม จะถูกรีดนมวันละสองครั้ง
เป็นเวลานานสุดถึงสิบปี ก่อนถูกส่งไปโรงเชือด
แม่แพะผลิตนมได้สูงสุดสี่ลิตรต่อวัน เพื่อนำไปบรรจุกล่องขาย
หรือนำไปทำชีส เนย ไอศกรีม โยเกิร์ต และสบู่
ออสเตรเลียเป็นผู้ส่งออกเนื้อแพะ รายใหญ่ที่สุดในโลก
ส่วนใหญ่ส่งไปสหรัฐฯ
ร้อยละสิบมาจากแพะที่เพาะพันธุ์ ในฟาร์มที่เหลือเป็นแพะป่า
ซึ่งสายพันธุ์แพะ ที่กลายพันธุ์มาจากแพะบ้าน
ซึ่งผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรป พามาที่ออสเตรเลีย
แพะป่าถูกจับตัว และส่งไปยังลานให้อาหาร
ที่เรียกว่าคลังแพะ พวกเขาจะถูกขุน จนอ้วน ก่อนส่งไปฆ่า
แม้กระทั่งแพะท้องก็ถูกส่งไปฆ่า
แพะบางตัวคลอดระหว่างขนส่ง หรือในคอกรอเชือด
เพียงไม่นานก่อนจะถูกต้อน ไปยังลานเชือด
ลูกแพะที่เพิ่งเกิดจะถูกทิ้งให้อดตาย หรือตากแดดจนตาย
และร้องหาแม่ที่ตายไปแล้ว
(ปลา)
(ใช้เป็นอาหารและในการทดลอง)
(ถูกฆ่าเป็นจำนวนมหาศาล เป็นน้ำหนัก 167 ล้านตัน ทั่วโลก)
(กระชังเลี้ยงปลาทะเล)
แซลมอนเป็นปลาที่คน นิยมกินกันมากในออสเตรเลีย
ทุกปีคนออสเตรเลีย กินแซลมอนประมาณ 40,000 ตัน
มีการเลี้ยงแซลมอน ในกระชังนอกชายฝั่ง
โดยเฉพาะบริเวณอ่าวทางชายฝั่ง ตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐแทสเมเนีย
เนื่องจากน้ำเย็นกว่าที่อื่น
แต่ละกระชังอาจมีปลามาก ถึง 60,000 ตัว
ถูกย้ายมาฝั่ง เมื่ออายุได้ 12 ถึง 18 เดือน
เมื่อปลาโตขึ้น ก็กินพื้นที่ในกระชังมากขึ้น
จนกระทั่งต้องอยู่กับอย่างเบียดเสียด
งานวิจัยฟาร์มแซลมอน ในหลายประเทศพบกว่า
ประมาณครึ่งหนึ่งของปลา ในฟาร์มเหล่านี้หูหนวก
การเร่งอัตราการโตของปลา ทำให้อวัยวะรับเสียงผิดปกติ
มรดกโลก ท่าเรือแมคควอรี่ บนชายฝั่งตะวันตกของแทสเมเนีย
เป็นที่กักขังปลาที่ใหญ่ที่สุด ในประเทศ
โดยผู้ประกอบการรายใหญ่สามราย คือทัสซัล ฮีวอน และเพทูน่า
ทั้งสามบริษัทนี้มีฟาร์มปลาหลายแห่ง และมีกระชังกว่า 20 ใบ
ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งปี อาหารปลาส่วนเกิน 21,000 ตัน
และมูลปลาจำนวนมหาศาล ไปกองอยู่ที่ท่าเรือ
มลพิษในระดับสูงนี้ ทำให้ระดับออกซิเจนในน้ำต่ำ
และทำให้ความเสี่ยง ในการเกิดโรคสูงขึ้น
ทำให้ปลาตายเป็นจำนวนมาก
อัตราการตายดังกล่าว ตั้งแต่ปี 2015 ถึงปี 2018
มีสาเหตุมาจากการขาดอากาศหายใจ เนื่องจากออกซิเจนในน้ำต่ำ
ความผิดพลาดของมนุษย์และโรค
ทัสซัล บริษัทที่ใหญ่ที่สุด
ภาคภูมิใจกับอัตราการรอดชีวิต ที่ร้อยละ 83 ในฟาร์มทุกแห่ง
หลังจากใช้ชีวิตในกรงขังใต้ทะเล เป็นเวลาปีกว่า
ปลาแซลมอนซึ่งนำหนักครบเจ็ดกิโลกรัม จะถูกดูดผ่านท่อ
ขึ้นบนเรือประมง และพวกเขาจะถูกฆ่าตายทันที
หรือไม่ก็ถูกจับใส่ถัง เพื่อขนไปยังฝั่งแบบเป็นๆ
มีฟาร์มปลากะพงขาวอยู่ในทุกรัฐ ยกเว้นแทสเมเนีย
ในรัฐทางตอนใต้ที่เย็นกว่า
ปลาเป็นพันๆ ตัวจะถูกเลี้ยง รวมกันในตู้ปลาขนาดเล็ก
ส่วนในรัฐทางตอนเหนือ
ปลาจะถูกเลี้ยงในกระชัง นอกชายฝั่งเหมือนกับปลาแซลมอน
หรือในระบบบ่อกลางแจ้ง ที่ใช้สำหรับปลาเทราท์
วิธีการที่เหมือนจะมีมนุษยธรรม ในการจับและการฆ่าปลาในฟาร์ม
คือการปล่อยปลาลงในน้ำเย็นจัด เพื่อให้แข็งตาย
นี่คือการตายอย่างช้าๆ ทรมาน ห่างไกลจากคำว่ามีมนุษยธรรมนัก
บางครั้งกว่าจะตาย ก็กินเวลาครึ่งชั่วโมง
สำหรับซาชิมิ อาหารญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อเรื่องความสด
ปลาจะถูกแทงที่หัวก่อนจะผ่าเปิด เพื่อตัดเส้นเลือดที่คอ
จากนั้นจะถูกจับใส่ใน น้ำผสมน้ำแข็งเพื่อให้เลือดออก
ร้านค้าและร้านอาหาร จัดแสดงปลาเป็นๆ
สำหรับลูกค้าที่ชอบความสดใหม่
เพื่อให้ลูกค้า เลือกปลาตัวที่ต้องการฆ่า
สามในสี่ของอาหารทะเลที่บริโภคใน ออสเตรเลียเป็นของนำเข้า
สัตว์ทะเลที่นำเข้ามามากที่สุดคือ กุ้ง แซลมอน และทูน่า
เรือประมงพาณิชย์ ลากแหขนาดใหญ่ในทะเล
จับสัตว์น้ำไม่เลือกชนิด
ประมาณร้อยละ 85 ของปริมาณปลาในโลกนี้
ถูกจับอย่างเต็มกำลัง หรือเกินความจำเป็น
หากเรายังจับปลาเช่นนี้
ปลาอาจะหมดไปจาก มหาสมุทรในปี 2048
(กระต่าย)
(ใช้เป็นอาหาร เสื้อผ้า เป็นสัตว์เลี้ยงและในการทดลอง)
อุตสาหกรรมเพาะกระต่ายใน ออสเตรเลียเป็นธุรกิจที่ต้องดิ้นรน
โรคระบาดร้ายที่แมลงเป็นพาหะ คร่าชีวิตกระต่ายป่าจำนวนมหาศาล
ชนิดแทบหมดฟาร์มได้อย่างรวดเร็ว
ขณะที่บางฟาร์มต้องดิ้นรนแข่งขัน
กับกระต่ายป่าที่ล่าโดยนายพราน ซึ่งมีราคาต่ำกว่า
ตั้งแต่เกิดจนตาย กระต่ายเนื้อในฟาร์มจะถูกขัง
อยู่ภายในกรงลวดที่แขวนเหนือพื้น
ไม่มีโอกาสกระโดดโลดเต้น หรือขุดโพรงได้ตามธรรมชาติของเขา
มูลที่สะสมอยู่ที่พื้นด้านล่าง
ทำให้เกิดก๊าซแอมโมเนียเข้มข้นสูง
กระต่ายแม่พันธุ์จะถูกขัง ให้อยู่ในสภาวะแบบนี้
นานถึง 56 สัปดาห์ เพื่อออกลูก ให้ได้ 7 ครอก
กระต่ายส่วนมากที่อยู่ได้ถึง 12 ปี กลับต้องตายภายใน 12 สัปดาห์
ในออสเตรเลียแต่ละปี กระต่าย ราวสามถึงสี่พันตัวถูกใช้ในงานวิจัย
และการทดลองวิทยาศาสตร์
จำนวนมากมาจากฟาร์ม ในรัฐวิกตอเรียแห่งนี้
ผลิตภัณฑ์ขนสัตว์ในออสเตรเลีย ส่วนใหญ่นำเข้าจากต่างประเทศ
จำนวนมากทีเดียวมาจากขนกระต่าย
ปี 2015 เสื้อผ้าแบรนด์อะคูบร้า ปิดกิจการในออสเตรเลีย
และเริ่มนำขนกระต่ายเข้าจากยุโรป
และยังนำขนกระต่ายเข้าจากจีน ผู้ส่งออกรายใหญ่สุดของโลกอีกด้วย
จากฟาร์มกระต่ายทั้งหมดสิบแห่ง ที่มีผู้แฝงตัวเข้าไปสืบ
ครึ่งหนึ่งในนั้น ใช้วิธีถอนขนกระต่ายเป็นๆ
ซึ่งจะทำซ้ำทุกๆ สามเดือน
ระหว่างที่กระต่ายถูกขังอยู่ในกรงลวด
การดึงจะทำให้ได้ขนที่ยาวกว่า และราคาดีกว่า
เมื่อเทียบกับการตัดหรือการเล็มขน
เมื่อกระต่ายอายุมากขึ้น ขนก็จะน้อยลง
และท้ายที่สุดก็จะถูกจับแขวนถลกหนัง เพื่อรีดผลกำไรสุดท้าย
บางครั้งขณะที่พวกเขายังเป็นๆ อยู่
หมวกขนสัตว์อะคูบร้าหนึ่งใบ ต้องสังเวยชีวิตกระต่ายถึงสิบสองตัว
ในแต่ละปีกระต่ายทั่วโลกกว่า หนึ่งพันล้านตัวถูกฆ่าเพื่อขน
(มิงค์)
(ใช้เป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับ)
ตัวมิงค์เป็นแหล่งขนสัตว์ ที่นำมาใช้ผลิตเสื้อผ้า
และเครื่องประดับ กระทั่งใช้ต่อขนตา
เนื่องจากไม่มีฟาร์มมิงค์ ในออสเตรเลีย
จึงต้องนำขนมิงค์เข้าจากต่างประเทศ
ตามธรรมชาติ พวกเขาแต่ละตัว
จะอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำ ขนาดถึง 2500 เอเคอร์
มิงค์มีความอยากรู้อยากเห็น และรักสันโดษ
แม้จะออกลูกหลาน เพื่อให้ขนมาหลายรุ่นแล้ว
แต่มิงค์ก็ยังไม่เคยชิน และต้องทุกข์ทรมานกับการกักขัง
อยู่ในกรงลวดเล็กๆ ทำให้เกิดความเครียดและเบื่อหน่าย
ทำให้มิงค์งุ่นง่าน วิ่งพล่าน จนเกิดอาการบาดเจ็บและพิการ
มิ้งค์พ่อและแม่พันธุ์จะถูกขังกรง แบบนี้ถึงสี่หรือห้าปี
และตกลูกปีละหนึ่งครอก แต่ละครอก จะมีลูกรอดราวสามหรือสี่ตัว
ซึ่งจะถูกฆ่าถลกหนัง เมื่ออายุได้หกเดือน
ห้องรมก๊่าซหรือกล่องปิดทึบ ที่เต็มไปด้วยไอเสียเครื่องยนต์
เป็นวิธีทั่วไปที่ใช้ฆ่ามิ้งค์
แต่บางครั้งก็ไม่ทำให้ถึงตาย ทำให้มิงค์ยังรู้สึกตัวขณะถูกถลกหนัง
"มันวิ่งหนีเปะปะไปทั่ว..."
"ไปซ่อนใต้ศพเพื่อนเพื่อหนีก๊าซ"
การช็อตไฟฟ้าที่ทวารหนัก หรือการหักคอดื้อๆ
เป็นอีกวิธีที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย
"เขายังหายใจอยู่เลย"
(สุนัขจิ้งจอก)
(ใช้เป็นเสื้อผ้าและเพื่อความบันเทิง)
สุันัขจิ้งจอกคือสัตว์ที่ถูกเพาะ เพื่อเอาขนมากที่สุดรองจากมิ้งค์
และเผชิญชะตากรรมคล้ายๆ กับมิงค์
ผู้ทำฟาร์มขนสุนัขจิ้งจอกชาวจีน อ้างว่ารายได้ต่ำมาก
จึงไม่มีเงินมากพอ
ที่จะใช้วิธีฆ่าสุนัขจิ้งจอก นอกจากวิธีที่โหดร้ายที่สุด
โดยการถลกหนังพวกมันเป็นๆ เพื่อประหยัดทั้งเวลาและแรงงาน
ผู้บุกเบิกชาวอังกฤษเป็นผู้นำกีฬา ล่าสุนัขจิ้งจอกมาสู่ออสเตรเลีย
ต่อมาก็นำสุนัขจิ้งจอกมาปล่อย เพื่อควบคุมจำนวนกระต่าย
ตอนนี้ทั่วออสเตรเลีย หมาจิ้งจอกถูกจัดเป็นสัตว์รำคาญ
โดยคาดว่ามีจำนวนประมาณเจ็ดล้านตัว
การล่าและการยิงหมาจิ้งจอก
ในที่ดินส่วนตัวถือเป็น เรื่องถูกกฎหมายในทุกๆ รัฐ
ยาเบื่อ 1080 เป็นสารเคมีมีพิษ ซึ่งสัตว์มักเผลอกินเข้าไป
สัตว์เลี้ยงอย่างเช่นสุนัขก็ด้วย
ยาเบื่อ 1080 เป็นวิธีที่ใช้กัน แพร่หลายในการควบคุมประชากรสัตว์
ยาเบื่อ 1080 ไร้ทั้งสี กลิ่น และรส
ทำให้เหยื่อทุกรายตายอย่างช้าๆ และทรมาน
(สุนัข)
(ใช้เพื่อความบันเทิง การทดลองและทำเสื้อผ้า)
แม้ออสเตรเลีย สหภาพยุโรป และสหรัฐอเมริกา
สั่งห้ามการนำขนสุนัขและแมวเข้าแล้ว
แต่ก็ยังพบว่า ขนสุนัขและแมวจากจีน
ถูกติดป้ายว่าเป็นขนหมาป่า กระต่าย และมิงค์อยู่เสมอ
ทุกปีที่จีน สุนัขและแมว ประมาณสองล้านตัว
ถูกเพาะพันธุ์หรือจับตัว จากตามบ้านหรือตามถนน
และนำมาขังรวมกันอยู่ในกรงลวด
และบางครั้งก็ต้องอยู่ในรถนานๆ โดยไม่ได้กินน้ำและอาหาร
เมื่อถึงปลายทางก็ถูกแขวน ถูกทุบตีจนเลือดออกหรือถูกรัดคอจนตาย
หรืออาจจะถูกถลกหนังทั้งเป็น
ในออสเตรเลียลูกสุนัข ถูกขายประมาณ 450,00 ตัว
ประมาณร้อยละ 85 มาจาก ผู้เพาะพันธุ์ที่ไม่ได้จดทะเบียน
แต่ด้วยการควบคุมที่หละหลวม
แม้แต่ผู้เพาะพันธุ์ที่จดทะเบียน ก็ยังเปิดโรงงานลูกสุนัข
เพื่อผลิตทั้งลูกสุนัขสายพันธุ์แท้ และพันธุ์ทาง
เพื่อจะขายตามร้านสัตว์เลี้ยง และออนไลน์
ไม่มีกฎหมายใดๆ ห้ามไม่ให้ โรงงานเหล่านี้ขังแม่สุนัข
ไว้ในกรงคอนกรีตเปลือย นานถึง 23 ชั่วโมงต่อวัน
และบังคับให้ แม่สุนัขผสมพันธุ์อย่างต่อเนื่อง
ไม่ได้รับความรัก และต้องอยู่อย่างเดียวดาย
ถูกใช้เป็นเครื่องจักรผลิตลูกสุนัข
ลูกสุนัขน่ารักที่ขาย ราคาหลายร้อยเหรียญ
มักจะมีโรคและปัญหาด้านสุขภาพอื่นๆ
หรือไม่ก็มีพฤติกรรมก้าวร้าว
อันเป็นผลมาจากสภาพแวดล้อม ในฟาร์มเพาะพันธุ์
และการคัดเลือกพันธุ์หลายต่อหลายรุ่น
"สวัสดี เป็นไงบ้าง"
"ดีครับ จะมีโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ มาอีกไหม"
"มีครับ ถ้าผมจำไม่ผิด จะมีเข้ามาวันเสาร์นี้ครับ"
"เสาร์นี้เหรอครับ โอเค"
"พวกมันมาจากไหนครับ มาจาก..."
"เรามีผู้เพาะพันธุ์เจ้าประจำครับ"
"เป็นโรงงานนรกหรือเปล่า"
"ไม่ใช่แน่นอนครับ"
"น่ารักจังเลย"
"ผู้เพาะพันธุ์เชื่อถือได้ใช่ไหม"
"แน่นอนครับ เป็นผู้เพาะพันธ์ ที่จดทะเบียนแล้ว"
"ผมเคยได้ยินเรื่องแย่ๆ ของโรงงานลูกสุนัข..."
- "นี่ไม่ใช่แน่นะ" - "ไม่ใช่แน่นอน"
"ลูกสุนัขจากโรงงาน มักจะป่วย"
"ลูกสุนัขป่วย"
ในขณะเดียวกันสุนัขและแมวจรจัด กว่าสองแสนตัว
ถูกทำการุณยฆาตทุกปี ตามสถานกักกันสัตว์ทั่วประเทศ
ส่วนใหญ่เป็นสุนัขและแมวสุขภาพดี แต่ไม่เป็นที่ต้องการ
แม้จะมีข่าวไม่ดีมากมาย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
การแข่งสุนัขเกรย์ฮาวนด์ ก็ยังเป็นมหรสพการและการพนัน
ที่มีขนาดใหญ่และทรงอิทธิพล ทั้งในออสเตรเลียและทั่วโลก
สุนัขตัวโตพวกนี้ จะวิ่งไล่เหยื่อไปรอบลู่วิ่ง
ด้วยความเร็วสูง และเร่งความเร็วขึ้นทันที
ทำให้เกิดการพุ่งชน ล้ม และอาการบาดเจ็บ
บ่อยครั้งกล้ามเนื้อฉีก เอ็นขาด และกระดูกเท้าหัก
ทุกสัปดาห์สุนัข ถึง 200 ตัวบาดเจ็บจากการวิ่งแข่ง
เฉลี่ยแล้วมีเกรย์ฮาวนด์ประมาณ หกถึงสิบตัวเสียชีวิตต่อสัปดาห์
หรือถูกฆ่าหลังจากจบการแข่ง
เกรย์ฮาวนด์มีอายุขัยตามธรรมชาติ ประมาณ 12 ถึง 14 ปี
เกรย์ฮาวนด์เริ่มวิ่งแข่งเป็น "อาชีพ" เมื่ออายุได้ 18 เดือนเท่านั้น
และเสียชีวิต เมื่อมีอายุได้เพียงแค่สี่ปีครึ่ง
ในนิวเซาท์เวลส์ เกรย์ฮาวนด์ จะวิ่งเป็นอาชีพ
เป็นเวลาเฉลี่ยแล้ว 363 วันเท่านั้น
ตั้งแต่ปี 2004 ถึง 2016
สุนัขเกรย์ฮาวนด์ในนิวเซาท์เวลส์ กว่า 17,000 ตัวจาก 97,000 ตัว
ถูกฆ่าตั้งแต่อายุยังน้อย
ส่วนใหญ่ถูกฆ่า เพราะคนคิดว่าพวกเขาวิ่งช้าเกินไป
หรือไม่เหมาะกับการลงแข่ง
มีหลักฐานมากขึ้นเรื่อยๆ
ที่ชี้ให้เห็นว่าเกรย์ฮาวนด์ ถูกฆ่าด้วยวิธีที่ทารุณ
ผู้ฝึกมักใช้วิธีราคาถูก อย่างการยิงหรือตีจนตาย
แทนที่จะให้สัตวแพทย์ทำการุณยฆาต
จากนั้นศพของพวกเขา จะถูกทิ้งตามหลุมหรือที่ดินส่วนตัว
หรือถูกทิ้งไว้ตามป่า
การใช้สัตว์เป็นเหยื่อล่อ ให้เกรย์ฮาวนด์วิ่งไล่นั้น
พบว่ามีการทำกันอยู่ทั่วไป แม้จะผิดกฎหมายก็ตาม
การสอบถามผู้ฝึกสุนัข ในนิวเซาท์เวลส์ ปี 2015
ระบุว่ามีผู้ฝึกร้อยละ 85 ถึง 90
ใช้วิธีการดังกล่าว
ลูกหมู กระต่าย พอสซัม ไก่ และลูกแมวที่หวาดกลัวนับไม่ถ้วน
ถูกขย้ำในกระบวนการฝึกเกรย์ฮาวนด์
ซึ่งเป็นสุนัขพันธุ์ที่อ่อนโยน เกินกว่าจะทำอะไรแบบนี้
(ม้า)
(ใช้เพื่อความบันเทิง การทดลอง การผลิตยาและเป็นอาหาร)
กะโหลกของม้าจะพัฒนาไม่เต็มที่ จนกว่าจะอายุห้าปี
แต่มักถูกนำมาลงแข่งขัน เมื่อมีอายุแค่สองปี
เนื่องจากเงินรางวัลที่สูงลิ่ว
และการลงทุนที่ได้ผลตอบแทนเร็วกว่า
ความคิดเช่นนี้ทำให้ม้าเสี่ยง เกิดอาการบาดเจ็บมากขึ้น
และกว่าม้ากว่าร้อยละ 80 ต้องทรมาน จากอาการบาดเจ็บที่น่อง
หรือจากโรคหน้าแข้งบวม
การวินิจฉัยหลังการแข่ง พบว่ามีปริมาณเลือดออกสูง
ในหลอดลมและปอดของพวกเขา
และยังมีแผลในกระเพาะอาหาร ในอัตราที่่สูงขึ้นและรุนแรงขึ้น
ขณะที่ม้าผ่านการฝึกซ้อม และการแข่งขัน
ระหว่างแข่งขัน พวกเขาถูกเฆี่ยน อย่างหนักเพื่อให้เร่งความเร็ว
กฎการแข่งขันกำหนดจำนวนครั้งของ การเฆี่ยนในช่วงเริ่มต้น
แต่ช่วงร้อยเมตรสุดท้าย เมื่อม้าเริ่มอ่อนล้า
และเริ่มตอบสนองช้าลง ผู้ขี่เฆี่ยนม้าได้ไม่จำกัดครั้ง
ม้าจะถูกเฆี่ยนไม่หยุด จนกว่าจะถึงเส้นชัย
โดยสถิติ การแข่งกระโดด อันตรายมากกว่าการแข่งวิ่ง
การล้มอย่างรุนแรงนั้นเป็นเรื่องปกติ
แต่ละปีในออสเตรเลีย
เกือบครึ่งหนึ่งของม้าแข่งกระโดด
หายออกจากวงการไปเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้สาเหตุ
ไม่ได้ลงแข่งหรือมีข่าวออกมาอีกเลย
บางตัวถูกฆ่ากลางสนาม
โดยเอาผ้าสีเขียวมากางกั้น เพื่อไม่ให้ผู้ชมมองเห็น
มีม้าแข่ง 11,000 ถึง 12,000 ตัว ลงทะเบียนทั่วประเทศทุกปี
และก็มีม้าจำนวนเท่าๆ กัน ออกจากวงการไป
เนื่องจากแข่งได้ไม่ดี อารมณ์ไม่คงที่ และอาการบาดเจ็บ
หลายตัวถูกนำไปที่โรงเชือด
ถูกฆ่าเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง หรือเป็นเหยื่อล่อเกรย์ฮาวนด์
บางส่วนถูกส่งไปที่โรงฆ่าม้า ที่ได้รับการจดทะเบียน
เป็นผู้ส่งออกเนื้อม้า สำหรับการบริโภคของคน
ม้ายังถูกนำมาใช้การ แข่งโรดีโออีกด้วย
(อูฐ)
(ใช้เพื่อความบันเทิง การทดลอง การผลิตเสื้อผ้า ยา และเป็นอาหาร)
อูฐถูกนำเข้ามาที่ออสเตรเลีย เพื่อใช้ในการขนส่งในช่วงปี 1800
และถูกปล่อยให้อยู่ตามธรรมชาติ เมื่อคนเริ่มใช้รถยนต์
ในปี 2008 มีอูฐประมาณ 600,000 ตัว
รัฐบาลจึงเริ่มโครงการควบคุมจำนวนอูฐ
ทำให้จำนวนอูฐลดลงไปเกือบครึ่ง
ส่วนใหญ่ใช้วิธียิงจากเฮลิคอปเตอร์
และล้อมจับใส่รถบรรทุก และนำไปที่โรงฆ่าสัตว์
เพื่อส่งออกไปยังสหรัฐฯ และประเทศตะวันออกกลาง
ปัจจุบันก็ยังทำเช่นนี้อยู่
อูฐเหล่านี้เคยชินกับชีวิตอิสระ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์
การถูกจับมาขังและทารุณ
จึงทำให้พวกเขาตกใจมาก
"โกรธเหรอ"
"โห โกรธมากเลยเว้ยเฺฮ้ย"
"บอกให้เดินไปไงโว้ย ไอ้อูฐโง่"
อูฐจำนวนมากที่ถูกจับมาจากธรรมชาติ
ถูกนำไปใช้ในอุตสาหกรรมนมอูฐ กิจการที่กำลังเติบโต
โดยการโฆษณาว่าเป็นนมที่ ดีต่อสุขภาพมากกว่านมวัว
และเป็นวิธีการควบคุมจำนวนอูฐ ที่ประหยัดกว่าการยิงจากฮ.
(หนู)
(ใช้เป็นสัตว์เลี้ยง และในการทดลองวิทยาศาสตร์)
สัตว์จำนวนหกถึงสิบล้านตัว
ถูกใช้ในการวิจัยและการทดลอง ในออสเตรเลียทุกปี
รวมถึงหนูหนึ่งถึงสองล้านตัว
การทดลองเหล่านี้โดยมากมีการ ผ่าตัดทั้งเป็น โดยไม่ใช้ยาสลบ
และการให้สารพิษ หรือเชื้อโรคต่าง
หนูทั้งหมดที่ถูกใช้ในการวิจัย จะถูกฆ่าในที่สุด
เพราะมีกฏหมายห้าม ไม่ให้ปล่อยหนูออกจากห้องทดลอง
การรมก๊าซ หรือให้ยาสลบเกินขนาด
เป็นวิธีการที่ใช้อย่างแพร่หลาย ในการฆ่าหนู
เมื่อพวกเขาหมดประโยชน์แล้ว
ทุกวันนี้การสำรวจ และการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
เกี่ยวกับความซับซ้อน ของร่างกายมนุษย์
ซึ่งสัตว์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต ที่เอามาเปรียบเทียบได้เลย
ในการสำรวจปี 2015 โดย สถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐฯ
พบว่าร้อยละ 95 ของยาทั้งหมด
ที่พบว่าปลอดภัยและใช้ได้ผล เมื่อทดลองกับสัตว์
กลับใช้ไม่ได้ผลเมื่อทดลองกับมนุษย์
การเชื่อผลจากการทดลองกับสัตว์ อย่างไม่ตั้งคำถาม
โดยไม่คิดถึงทางอื่น ที่อาจจะได้ผลดีกว่า
เช่นการใช้เซลล์ และเนื้อเยื่อมนุษย์
การทดลองกับศพมนุษย์ การใช้แบบจำลอง และการคำนวณทางคอมพิวเตอร์
อาจส่งผลต่อสุขภาพและชีวิต ของมนุษย์จำนวนนับแสน
และสัตว์นับพันล้านชีวิต
(สัตว์ต่างแดน)
(ใช้ในการทดลองวิทยาศาสตร์ และเพื่อความบันเทิง)
ลิงแม็กแค็ก มาร์โมเสท และบาบูนกว่าร้อยตัว
ถูกนำมาใช้ทดลองในออสเตรเลียทุกปี
โดยศูนย์เพาะพันธุ์สามแห่ง ที่รัฐบาลให้งบประมาณสนับสนุน
มีการรักษาความปลอดภัยหนาแน่น ไม่ให้ใครเข้าไปเห็น
ศูนย์วิจัยเหล่านี้ทำการทดลอง ทางชีวเวชหลายชนิด
โดยใช้สัตว์สติปัญญาสูงเหล่านี้ ก่อนจะนำศพพวกเขาไปทิ้ง
สัตว์จำพวกวานรอื่นๆ ถูกกักขังไว้ในคณะละครสัตว์
พวกเขาจะได้ปลดปล่อย จากความเบื่อหน่ายในกรงขัง
ก็ต่อเมื่อต้องออกแสดงให้ผู้ชมดู
หรือในสวนสัตว์
สิงโตและเสือที่ถูกขัง ก็ต้องเผชิญกับชะตากรรมแบบเดียวกัน
ต้องใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วย ความเบื่อหน่ายและความรำคาญใจ
เพื่อความบันเทิง ของคนที่จ่ายเงินมาดู
เมื่อดูเพียงผิวเผิน งานแสดงสัตว์สัตว์หายากต่างๆ
อาจจะดูน่าตื่นเตาตื่นใจ แต่ก็มีบางคนที่สังเกตเห็น
พฤติกรรมบางอย่างที่สัตว์ทำซ้ำๆ
ซึ่งเป็นสัญญาณของอาการทางจิต พบได้ทั่วไปในสัตว์ที่ถูกกักขัง
ซึ่งมีชื่อว่า "โรคสวนสัตว์"
ท่ามกลางความร้อนอบอ้าว ของรัฐควีนส์แลนด์
ซีเวิลด์จัดแสดงหมีขั้วโลก ในกรงขังตัวเดียวในโลก
สัตว์เหล่านี้ต้องอยู่ในสภาพอากาศ
ที่หนาวเย็นสุดขั้ว และหากอยู่ตามธรรมชาติ
พวกเขาจะว่ายน้ำถึง 70 กิโลเมตร ภายใน 24 ชั่วโมง
โดยเฉลี่ยแต่ละตัวจะว่ายน้ำ เป็นระยะทางกว่า 3000 กิโลเมตรต่อปี
แต่ในสวนสัตว์ พวกเขากลับถูกกักขัง
ในพื้นที่แค่ 30 ถึง 40 เมตร ทั้งชีวิต
การแสดงแมวน้ำนั้น เป็นที่นิยมตามสวนสัตว์
แมวน้ำถูกสอนให้แสดง ต่อหน้าผู้ชมเพื่อแลกกับอาหาร
"นี่จะช่วยให้คุณมั่นใจว่า อาหารทะเลของคุณมาจาก
แหล่งประมงที่อนุรักษ์ปลา สิ่งแวดล้อม และสร้างงานให้คน
เมื่อลงจากเวที พวกเขาอ่อนระโหย อยู่ในกรงเหมือนกับสัตว์อื่น
และว่ายน้ำเป็นวงกลมวนไปมา หรือร้องโหยหวนอย่างทรมานใจ
ตามธรรมชาติ โลมาว่ายน้ำเป็นระยะทาง 65 กิโลเมตรต่อวัน
และเดินทางตลอดเวลา เพื่อหาอาหาร
และเล่นต่อสู้กับเพื่อนๆ ในฝูง
เช่นเดียวกับมนุษย์และสัตว์จำพวกวานร
โลมามีความรู้สึกนีกคิด และมีความเห็นอกเห็นใจ
สำหรับโลมา การกักขังในทุกรูปแบบ
ไม่สามารถตอบสนอง ความต้องการด้านพฤติกรรม
ของสัตว์ที่ความซับซ้อนทางสติปัญญา และความรับรู้เช่นโลมา
ประมาณร้อยละ 80% ของโลมา ในซีเวิลด์ประเทศออสเตรเลีย
เกิดจากการเพาะพันธุ์ภายในพื้นที่ปิด และกลับสู่ธรรมชาติไม่ได้
พวกเขาใช้ทุกวัน ทั้งชีวิต แสดงโชว์เพื่อแลกกับอาหาร
ในการแสดงที่ได้รับความนิยม ที่สุดของซีเวิลด์
เพื่อให้การแสดงออกมาดี
พวกโลมาจะถูกปล่อยให้อดอาหาร ก่อนออกแสดง
จากเงินค่าเข้ากว่า 133 ล้านดอลลาร์ ที่ได้แต่ละปี
เพียงไม่ถึงร้อยละหนึ่งนำไปใช้จ่าย
เพื่อการวิจัย การช่วยเหลือโลมา หรือโครงการฟื้นฟูสภาพ
ในปี 1985 รัฐบาลกลางออสเตรเลีย ออกกฎหมาย
ห้ามไม่ให้เปิดสวนแสดงโชว์โลมาอีก
และแห่งที่มีอยู่จะต้องค่อยๆ เลิกกิจการไป
ทั้งหมดนี้เกิดหลังจากที่รัฐฯ ตระหนักว่าวาฬและโลมาที่ถูกขัง
มีอาการเครียด พฤติกรรมผิดปกติ และมีปัญหาด้านการสืบพันธุ์
อัตราการตายสูง และอายุขัยสั้นลง
แม้ว่าพวกเขาดูมีความสุขดี หากมองแค่ผ่านๆ
ทุกวันนี้เหลือสองแห่งที่ยังเปิดอยู่
ยังทำธุรกิจต่อไปได้ เพราะมีช่องโหว่กฎหมาย
ทำให้พวกเขากักขัง และจัดแสดงโลมาที่เกิดมาในสวนน้ำได้
รวมถึงโลมาที่เกิดจากโลมา ที่ช่วยมาจากธรรมชาติ
ซึ่งจริงๆ แล้วต้องได้รับการฟื้นฟู และปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
การช่วยโลมาจากธรรมชาติ เพาะพันธุ์ และปล่อยคืน
ทำให้สวนน้ำเหล่านี้รักษาพันธุกรรม โลมาให้แข็งแรงได้
เพื่อให้พวกเขายังจัดแสดง และดำเนินธุรกิจเช่นนี้ไปได้เรื่อยๆ
แม้สถานที่จัดแสดงโลมาในออสเตรเลีย
จะจับและนำเข้าโลมาในธรรมชาติ มาใช้เพื่อการแสดงไม่ได้
ธุรกิจการใช้สัตว์เพื่อความบันเทิง ในประเทศอื่นๆ ยังทำอย่างนี้อยู่
ไทจิ เมืองชายฝั่งในประเทศญี่ปุ่น เป็นจุดจับโลมาที่นิยมกันมาก
ทุกๆ ปี ตั้งแต่เดือนกันยายน ถึงมีนาคม
โลมาเป็นพันๆ ชีวิตและสัตว์ เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลอื่นๆ
ถูกต้อนเข้าใกล้อ่าวเงียบสงบ ของเมืองไทจิ
และถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม โดยชาวประมงในท้องถิ่น
ซึ่งเห็นว่าโลมาเป็นแหล่งทำมาหากิน หรือสัตว์รำคาญ
เคยมีคนเห็นว่าผู้ฝึกโลมา มาช่วยชาวประมง
ในการต้อนโลมา
หรือเลือกว่าจะให้โลมาตัวไหน มีชีวิตต่อไป ไม่ต้องถูกฆ่า
และส่งไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ หรือสถานที่แสดงโลมาทั่วโลก
หากการปฏิบัติต่อสัตว์ ของคนในชาติหนึ่งๆ
สะท้อนให้เห็นความยิ่งใหญ่ และความเจริญทางศีลธรรม
มันสะท้อนให้เห็นอะไร ในออสเตรเลีย
สะท้อนอะไรในนิวซีแลนด์
สหรัฐอเมริกา
แคนาดา
เม็กซิโก
สหราชอาณาจักร
อิสราเอล
สเปน
แล้วมันสะท้อนอะไรในตัวเรา ในฐานะสัตว์สายพันธุ์หนึ่ง
จากประวัติศาสตร์ที่มีการบันทึกไว้ มนุษย์ 619 ล้านคนตายในสงคราม
เราฆ่าสัตว์จำนวนเท่ากันนี้เอง ทุกๆ สามวัน
นี่ยังไม่รวมปลาและสัตว์ทะเลอื่นๆ
ซึ่งตายเป็นจำนวนมหาศาล จนต้องนับเป็นตัน
แต่ก่อนเราจะฆ่าพวกเขา เราต้องทำให้พวกเขาเกิดมา…
กักขัง และทารุณพวกเขา
เพื่ออาหาร
ความบันเทิง
เสื้อผ้า
และการทดลอง
ทั้งชีวิตของพวกเขา ตั้งแต่เกิดจนตาย
อยู่ในอุตสาหกรรมที่เห็นแต่ผลกำไร
จักรวรรดิ
แห่งความทุกข์ทรมาน
และเลือด
ซึ่งผู้บริโภคยอมจ่ายเงินให้ โดยคิดว่าสัตว์ได้รับการดูแลอย่างดี
เลี้ยงแบบปล่อยอิสระ ในท้องถิ่น เลี้ยงแบบออร์แกนิค
โดยคิดว่าพวกเขาตาย อย่างมีมนุษยธรรม
ว่าความทารุณต่อสัตว์ ไม่เกิดขึ้นในประเทศของเรา
และถ้าหากมันเกิดขึ้นจริง รัฐและหน่วยงานที่มีอำนาจ
ก็จะหาเจอแล้วจัดการตามกระบวนการ
ส่วนเราผู้บริโภค ก็ไม่มีเหตุผลอะไร ให้ต้องคิดให้มากไปกว่านั้น
เพราะการกิน และการใช้สัตว์เป็นเรื่องปกติ
ทำกันมานานแล้ว
เพราะผลิตภัณฑ์ที่ขาย บนชั้นในซูเปอร์มาร์เก็ต
ช่างห่างไกลกับบุคคล ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีลมหายใจ
บ้างก็มีชีวิตเพียงสั้นๆ
บ้างก็ยาวนานและยากเข็ญ
เป็นบุคคลที่เหมือนกับเรา และสัตว์เลี้ยงที่เรารัก
ตรงที่รับรู้ความรักได้
รับรู้ความสุขเป็น
อีกทั้งยังรู้สึกเศร้าโศกและอาลัย
ผู้ซึ่งเหมือนเรา ตรงที่รับรู้ความเจ็บปวดได้
และปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่
ที่จะเป็นอิสระ
ที่จะไม่ถูกมองเป็นวัตถุ
ไม่ถูกมองเป็นเครื่องมือของใคร
แต่เป็นคนคนหนึ่ง เป็นตัวเราเอง
เป็นสิ่งมีชีวิตมีเลือดเนื้อ
ไม่ใช่เพียงหน่วยการผลิต
ไม่ใช่สินค้า
เขา หรือพวกเขา ไม่ใช่ "มัน" หรือ "พวกมัน"
ความจริงก็คือ
ไม่มีทางฆ่าใครได้อย่างมีมนุษยธรรม หากเขาปรารถนาจะมีชีวิต
มันไม่ใช่เรื่องการเลี้ยงดู
หรือวิธีที่ดีขึ้นในการทำสิ่งผิด
ไม่ใช่เรื่องกรงที่ใหญ่ขึ้น หรือจำนวนต่อพื้นที่ที่น้อยลง
หรือการรมก๊าซที่เจ็บปวดน้อยลง
เราบอกตัวเองว่าพวกเขา ได้รับการดูแลอย่างดี
แล้วสุดท้ายพวกเขาก็ไม่รู้หรอก ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาไม่รู้สึกอะไรหรอก
แต่พวกเขารู้
ชั่วโมง นาที และวินาทีสุดท้ายก่อนตาย
พวกเขากลัว เจ็บปวด
กลิ่นคาวเลือด
เสียงกรีดร้องโหยหวน ของเพื่อนร่วมสายพันธุ์
ผู้ซึ่งเติบโตมาด้วยกัน
ไม่เคยเลยที่พวกเขาจะยินยอม หรือปรารถนาจะตาย
มีแต่การดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด
ต่อสู้สุดฤทธิ์จนหมดลมหายใจ
ไม่เคยเลยที่พวกเขาจะได้รับความรัก หรือความเมตตา
แต่กลับถูกล้อเลียน
หัวเราเย้ยหยัน
เตะ
ตี
ถูกโยนเหมือนผ้าขี้ริ้ว
หรือถูกส่งลงเครื่องบด เพราะไม่ได้เกิดมาเป็นเพศที่ต้องการ
เราพรากลูกๆ ของพวกเขา
เราพรากอิสรภาพของพวกเขา
เราพรากชีวิตของพวกเขา
ส่งพวกเขาซึ่งสมบูรณ์แข็งแรง ไปยังโรงเชือด
ให้ออกมาเป็นชิ้นเนื้อในบรรจุภัณฑ์
แล้วเราก็บอกกับตัวเองว่า กระบวนการผลิต
มันต้องมีมนุษยธรรม และมีศีลธรรมอยู่บ้าง
แล้วเราก็ฆ่าตัวเราไปด้วย
"องค์การอนามัยโลก เผยแพร่รายงานฉบับหนึ่งในเช้าวันนี้
เกี่ยวกับอันตรายของเนื้อแปรรูป และเนื้อแดง..."
เราทำลายสิ่งแวดล้อม
การปศุสัตว์ปล่อยก๊าซเรือนกระจก มากกว่าอุตสาหกรรมอื่นทั้งหมดรวมกัน
หักร้างถางป่า และคร่าชีวิตสัตว์ประจำถิ่น
เพื่อให้มีที่สำหรับฟาร์ม
วัวและควายในโลกทั้งหมด
กินอาหารจำนวนมากพอ ที่จะนำไปเลี้ยงคนกว่า 8,700 ล้านคน
แม้กระนั้น ประชากรจำนวนหนึ่งในเก้า หรือ 795 ล้านคน
ต้องทุกข์ทรมานกับการขาดสารอาหาร อีก 844 ล้านคน ไม่มีน้ำสะอาดดื่ม
ในขณะที่น้ำกว่าพันลิตร ใช้ในการผลิตนมหนึ่งลิตร
และน้ำ 15,000 ลิตรใช้ในการผลิต เนื้อวัวหนึ่งกิโลกรัม
แต่เราก็ยังหาความชอบธรรม ให้การปศุสัตว์จนได้
โดยอ้างว่ามันเป็นเรื่องปกติ จำเป็น เป็นธรรมชาติ
ว่าอาณาจักรสัตว์ หรือบางสายพันธุ์ที่อยู่ในหมวดนี้
ด้อยกว่าเรา เพราะพวกเขาไม่มี สติปัญญาบางด้านที่เรามี
เพราะพวกเขาอ่อนแอกว่า และปกป้องตัวเองไม่ได้
เพราะเราเชื่อว่าเราเหนือกว่า
เราจึงมีสิทธิ์จะแสดงพลัง ใช้อำนาจ และเข้าครอบครอง
ผู้ที่เรามองว่าด้อยกว่า เพื่อผลประโยชน์ระยะสั้นของเรา
เป็นเหตุผลที่เคยใช้มาก่อนแล้ว
โดยชายผิวขาว เพื่อการค้าทาสชายผิวดำ
หรือเพื่อเอาที่ดิน และลูกๆ ของพวกเขาไป
โดยพวกนาซี เพื่อสังหารชาวยิว
โดยผู้ชาย เพื่อกดขี่ผู้หญิง
หรือเราถูกสาปให้ย้ำรอยเดิม ในประวัติศาสตร์
หรือปมในใจที่ว่าเราเหนือกว่า ความเห็นแก่ตัว
เป็นสิ่งนิยามสายพันธุ์ของเรา
หรือเราเป็นอะไรได้มากกว่านั้น
"ท่านเพิ่งกินมื้อค่ำ แม้โรงเชือดจะถูกปิดมิดชิด
อยู่ในที่ห่างไกลพ้นสายตา ท่านก็ยังมีส่วนรู้เห็น"
"เราเพิ่งกลับมาถึงที่พัก มาดูภาพที่บันทึกได้วันนี้
เป็นภาพจากคอกขังชั่วคราวในโรงเชือด มีลูกแกะเกิดใหม่
เราคิดว่าเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ ก็เลยจะกลับไปหาเขา"